Boek recensie: De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren door Haruki Murakami

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn perlgrimsjaren door Haruki Murakami

Hoewel ik mezelf een Murakami fan noem, mag je me er niet voor wakker maken, voor een van zijn nieuwe boeken. Tenminste, dat dacht ik. 1Q84 heb ik voorlopig overgeslagen, dat was me toch echt te dik, maar deze nieuwe met die lange titel, die wilde ik toch wel graag lezen. Maar weer niet graag genoeg om daarvoor in Amsterdam met nog 25 anderen over het boek te praten. Dat had ik al eens gedaan met een ander boek en dat was leuk, en eventueel voor herhaling vatbaar, maar niet op dat moment. Maar goed, ik kreeg het ter recensie aangeboden terwijl ik het in gedachten al in mijn handen had bij de boekhandel. Dus dat kwam mooi uit. En wat ik ter recensie krijg, lees ik redelijk snel. Wat ik in de boekhandel koop, ligt nog wel eens te verstoffen, voor maanden of zelfs jaren. Dus dat kwam helemáál goed uit!

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren: Waar het over gaat

De uitgever zegt: “Tsukuru Tazaki is opeens helemaal alleen. Zijn jeugdvrienden, die zijn achtergebleven in zijn geboortestad toen hij in Tokyo ging studeren, willen hem van de ene op de andere dag niet meer kennen. En hij heeft geen idee waarom. Verlangen – naar vriendschap, liefde, een verloren jeugd: het is ondertussen een klassiek thema in het universum van Haruki Murakami, nu weer voortreffelijk verbeeld in zijn melancholieke, kleurloze hoofdpersoon.”

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren: Wat ik ervan vond

Murakami staat bekend om zijn ‘magisch realisme’. Daar is in dit verhaal weinig van te merken. Het is vergelijkbaar met Norwegian Wood, dat ook een verhaal is met weinig tot geen vreemde gebeurtenissen. Heel anders dan De opwindvogel kronieken, dat mijn eerste Murakami was, en dat ik behoorlijk vreemd maar zeer intrigerend vond. Norwegian Wood vond ik wel aardig, maar nadat ik de vreselijk saaie verfilming zag (waarschijnlijk de saaiste film die ik ooit helemaal uit heb gezien) is mijn mening over Norwegian Wood helaas negatief beïnvloed. Gelukkig is dat met ‘Tsukuru Tazaki’ niet aan de orde.

Ik heb dit boek met veel plezier gelezen en vond het leuk dat er een ‘spannend’ plot inzat. Nu is spannend een groot woord, maar het was zeker intrigerend waarom Tsukuru’s vier middelbareschoolvrienden hem zomaar, van de ene op de andere dag, lieten vallen. Pas als hij in de dertig is, en gepusht wordt door zijn vriendin, gaat hij op onderzoek naar de reden hiervan. Het heeft hem al die jaren beziggehouden. Hij heeft sinds de middelbare school een redelijk eenzaam bestaan gehad, zonder veel vrienden, als gevolg van zijn eerdere ervaring met het vriendengroepje.

Een boek met genoeg diepgang, zonder dat je de draad kwijtraakt. Zoals gewoonlijk bij Murakami blijft ook in dit boek niet alles uitgelegd. Sommige verhaallijnen worden niet netjes afgerond. Toch is dat in dit boek veel minder een probleem dan in sommige andere boeken, waar ik soms achterbleef met een ‘wat heb ik nu eigenlijk gelezen?’ gevoel. ‘Tsukuru Tazaki’ is een van Murakami’s meer afgeronde verhalen.

Fijn dat ik het niet heb laten liggen op de te-lezen stapel, want dit is echt de moeite waard!


Mijn waardering: 5/5

Genre: moderne fictie, vertaald

Aantal bladzijden: 364

Gepubliceerd in: 2014 (oorspronkelijk in het Japans, 2013, Shikisai o motanai Tazaki Tsukuru to, kare no junrei no toshi; vertaald door Jacques Westerhoven)

Zie ook de recensie van: Anneke van Een letter meer graag

Ook gerecenseerdHear the Wind SingDe opwindvogelkronieken

Verder nog gelezenKafka op het strand, Ten zuiden van de grens, De jacht op het verloren schaap, Hard-boiled Wonderland en het einde van de wereld, Norwegian WoodSpoetnikliefdeAfter Dark, Dans Dans Dans en misschien nog een of twee andere. De jacht op het verloren schaap is mijn favoriete Murakami.

14 reacties op “Boek recensie: De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren door Haruki Murakami

  1. Het klinkt veelbelovend voor een onervaren Murakami-lezer. Ik heb alleen 1q84 (deel 1) gelezen, wat ik een vrij ‘bijzonder’ boek vond. Het is een boek waar ik van genoten heb, maar het heeft nog niet geleid tot het lezen van de andere delen. Na het lezen van je recensie neem ik het weer serieus in overweging, dank je!

  2. Dat je in dit boek op zoek gaat naar de reden waarom zijn vier vrienden hem verlaten hebben, was voor mij wel de reden om echt door te lezen. Het zorgde er toch voor dat je een antwoord wilt horen.
    Leuk trouwens dat je verwijst naar mijn recensie. Zeker omdat die zo anders is dan die van jou.

    • Rob, ik heb zo’n beetje alles van Murakami gelezen, dus ook Kafka. Ik denk dat Tsukuru een minder gecompliceerd boek is dan Kafka, maar op een bepaalde manier wel vergelijkbaar. Dat gezegd hebbend, gaat eigenlijk niet elk Murakami boek over een zoektocht? Kafka is meer surrealistisch als ik me goed herinner, terwijl dit nieuwe boek redelijk down to earth is. Ik denk dat je er Murakami’s stijl wel goed in herkent. Proberen dus maar!

  3. Nog niets heb ik gelezen van Murakami, wel veel over hem gehoord en gelezen. Ik dacht al zijn boeken vervreemdende vertellingen waren. Niet dus, goed om te weten. Uiteraard ga ik mij wel een eigen mening vormen en dus proberen.

  4. Superleuk! Ik heb ook vrijwel alles van Murakami gelezen en hoewel dat tegenwoordig niet meer zo bijzonder is, zegt het in elk geval dat ik De kleurloze ook moet lezen. Hij ligt gelukkig al klaar.

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s