Gelezen: Lieve door Ronald Giphart

lieveLieve van Ronald Giphart beviel mij prima. Een stuk beter dan Harem, hoewel ik denk dat Lieve wel wat eenvoudiger in elkaar zit, en misschien iets te veel is voorgevormd – de structuur is wel wat netjes; het had van mij wel iets onberekenbaarder gemogen. Gelukkig gebeurt er iets heel naars, waardoor het verhaal een lekkere opdonder krijgt. Dat mag ik wel.

Het gaat bij Lieve om twee actrices, Lieve (overleden en de minnares van de regisseur) en Liv (jong, mooi, en de hoofdrolspeler in een film over Lieve). Bij Harem haalde ik steeds de vader en de zoon door elkaar, terwijl ik in Lieve, geen probleem had met Lieve en Liv, die redelijk parallelle levens leiden. Ook hun namen lijken – wel wat flauw – nogal op elkaar. Misschien wilde Giphart er geen doekjes om winden: ja, de levens van de dames lijken wel wat op elkaar, en laten we dus niet moeilijk doen, en ze ook maar meteen ongeveer dezelfde naam geven.

Het verhaal gaat vooral over relaties en seks, maar ook over het web van relaties van meerdere personen – hoe persoon A en B elkaar kennen, en allebei C. Over geheime relaties en spannende relaties, over moeilijk lopende relaties en relaties met een plots eind.

De uitgever zegt: Noah en Lieve zijn het powerkoppel van de Nederlandse filmwereld. Hij als talentvolle, prijswinnende regisseur, zij als spetterende actrice. Lieve is de liefde van Noahs leven. Nadat zijn muze door een auto-ongeluk om het leven is gekomen, besluit Noah, als ultieme poging om haar bij zich te houden, een film over Lieve te maken. Op dat moment is hij zich echter nog niet bewust van haar verborgen dubbelleven.

Zoals Giphart zijn lezers in zijn veelgeprezen roman Harem meenam in de wereld van de fotografie, zo neemt hij hen nu aan de hand in de even bruisende als schimmige filmwereld. Gipharts camera zwenkt van de ene kolkende scène naar de andere.

Lieve is een spannend verhaal over verliefdheid, verlangen en trouw.

Hier kun je zien welke andere boeken ik van Ronald Giphart gelezen heb.

Gelezen: Frank en wij door Julia Claiborn Johnson

frankOf de avonturen van een wonderlijk jongetje, is de subtitel van dit boek. Wonderlijk is hij zeker: hij draagt de meest fantastische kledij, en waag het niet aan hem of zijn spullen te zitten. Dan is het huis echt te klein. Met de taxi ergens heen? Alleen met zijn moeder. Met de nieuwe oppas, Alice, wil hij alleen met de auto.

Zijn moeder werkt – zogenaamd? – aan een nieuw boek, na jaren niets geschreven te hebben. Omdat ze dat niet zou kunnen als ze ook nog eens op Frank moest passen, is Alice door de uitgeverij gestuurd om met hem op te trekken.

Hoewel het verhaal best grappig is, steunt het toch vooral op de apart-heid van Frank. Er gebeuren allerlei dingen, maar een echte verhaallijn ontbrak toch een beetje. Er was weinig spanning in het verhaal (van het type: als dat maar goed komt!) en het kabbelde een beetje door. Pas op het laatste gebeurt er echt iets dat alles op zijn kop zet.

Toch heb ik het verhaal met plezier gelezen, vooral vanwege de personages. Frank natuurlijk, maar aan hem wen je snel, en dan is het nieuwtje er wel af. Zijn vreemde moeder, daar is meer mee aan de hand dan het lijkt. En dan zijn er nog wat huisvrienden en hulpen die op hun eigen manier het verhaal opvrolijken.

De uitgever zegt: ‘M.M. Banning – Mimi voor intimi – heeft zich teruggetrokken op haar landgoed in Bel Air. Ze heeft ooit een bestseller geschreven maar nu is ze blut: malafide bankiers zijn er met haar fortuin vandoor gegaan. Voor het eerst sinds tijden moet ze een nieuw boek schrijven. En om ervoor te zorgen dat ze zich aan haar deadline houdt, stuurt haar redacteur een jonge assistente, Alice.

Wanneer Alice aankomt, wordt ze direct aan het werk gezet. Ze moet op Frank passen, Mimi’s negenjarige zoon, die zich kleedt als een jarendertigfilmster en weinig vriendjes heeft. Hij is autistisch. Terwijl ze Frank beter leert kennen, vraagt ze zich af waar zijn vader is. Mimi probeert achter gesloten deuren te schrijven, maar het wil niet vlotten. Aan Alice de taak Mimi te helpen met haar boek…’

Gelezen: Daar heb je vrienden voor door Astrid Harrewijn

vrienden

Dit boek kreeg ik van de uitgever voor een recensie.

Wat ik ervan vond: Een heerlijk verhaal over een man van veertig die altijd veel op reis is geweest, en nu probeert te settelen in Amsterdam. Hij heeft twee mooie part-time banen en woont in een huis met een goede vriendin. En hij is gevraagd een serie boeken te schrijven. Alles gaat dus prima, behalve dat hij wel graag een kind zou willen. Maar zonder partner (en zonder veel interesse om op zoek te gaan naar een vrouw) lukt dat natuurlijk niet zo.

Het verhaal gaat echter vooral over zijn werkzaamheden, en zijn vrienden, die hem helpen bij een mysterieuze zaak. Er wordt van alles bijgehaald, maar toch is dit geen warrig verhaal. Het leest heerlijk weg, is zelfs een beetje spannend en de hoofdpersoon is een geloofwaardig type. Je gunt het hem dat alles goed komt.

Het boek is het tweede deel in een serie. Het eerste deel heb ik niet gelezen, maar ik had geen moment het idee dat ik iets miste. Je kunt de boeken dus heel goed los van elkaar lezen.

De uitgever zegt: Een humoristische vriendenroman over de grote keuzes in het leven – en hoe verleidelijk het is om die voor je uit te schuiven

Stoer en aantrekkelijk wil hij zijn, stoffig en degelijk is hij. Joost, veertig, ongehuwd, schrijver, kunsthistoricus en archeoloog; werkzaam bij het Rijksmuseum en de Universiteit van Amsterdam. Een verblijf van twee maanden in Rome, waar hij werkt aan een boek over keizer Augustus, zorgt voor de ommekeer. Hij beseft dat de tijd niet stilstaat en dat hij een beetje moet doorpakken als hij wil dat er ooit iets verandert. In een moment van overmoed laat hij zich een nieuwe look aanmeten – wie weet volgt de rest dan vanzelf?
Terug in Nederland ziet het leven er helaas toch wat anders uit dan in de Italiaanse zon. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden wordt hij op één dag twee keer ontslagen en raakt hij verstrikt in een geheim genootschap en een mysterieus raadsel. Maar wat hem het meest uit zijn slaap houdt, is het besef dat hij een kind wil. Zijn vrienden wijzen hem fijntjes op de logische consequentie waar hij zelf nog voor terugschrikt: wil je een kind, dan heb je een vrouw nodig…

 

Gelezen: Judaskus door Linda Jansma

judasDit boek kreeg ik van de uitgever voor een recensie.

Wat ik ervan vond: Het verhaal volgt twee heel verschillende gezinnen en pas langzaam wordt duidelijk wat die twee met elkaar te maken hebben. Het ene gezin heeft twee kinderen, de man is huisarts en de vrouw helpt mee in de praktijk. Het andere gezin is een samengesteld gezin, met een oudere tienerdochter die niets te maken wil hebben met haar nieuwe ‘moeder’.

De vrouw van de huisarts ontdekt dat ze gevolgd wordt en dat haar man met iets geheimzinnigs bezig is. Zij gaat op onderzoek uit. De tienerdochter in het andere gezin ontdekt iets over haar vader waardoor hij in een minder goed daglicht komt te staan.

De oplossing van mysterie is nogal ongeloofwaardig, of tenminste, het wordt niet hard genoeg gemaakt waarom mensen zouden doen wat ze gedaan hebben. Dat komt misschien ook omdat het grootste deel van de oplossing niet door Barbara, de vrouw van de huisarts, wordt uitgezocht, of door iemand anders, maar verteld wordt door de dader. Barbara is wel wat op het spoor, maar ze gaat er niet hard genoeg achteraan en laat het er een beetje bij zitten.

Daarna gebeuren er dingen waardoor ze het veel te druk heeft om nog verder op onderzoek uit te gaan en moeten we wachten tot de dader haar en de andere personages in het verhaal vertelt wat er precies gebeurd is en waarom. Dat is jammer. Het proces van ontdekken waarom een misdaad begaan is, is juist zo interessant. Hier worden wel wat mysterieuze zaken opgeworpen, en een spel op leven en dood gespeeld, maar het waarom, dat krijgen we op een presenteerblaadje. Hoeveel leuker was het niet geweest als Barbara dat zelf allemaal had uitgezocht?

Wel een aardig verhaal dus, maar als je iets van Linda Jansma wil lezen, lees dan liever Tweestrijd, wat een hartstikke sterke thriller is.

De uitgever zegt: ‘Huisartsenechtpaar Barbara en Marcus van Brederoo wonen met hun twee dochters in een dorpje in Friesland. Wanneer Barbara ontdekt dat haar man iets voor haar verzwijgt, is ze vastbesloten te achterhalen wat dat is.’

Gelezen: Voor de val door Noah Hawley

valDit boek kreeg ik van de uitgeverij in ruil voor een eerlijke recensie.

De uitgeverij zegt: ‘Een prachtig geschreven, gevoelig verhaal over de vriendschap tussen een man en een kind die door het lot bij elkaar zijn gebracht

Op een mistige zomeravond  gaan tien mensen in Martha’s Vineyard aan boord van een klein privévliegtuigje: negen rijke mensen die daar thuishoren, en een kunstenaar die toevallig aan boord belandt. Zestien minuten  later is het vliegtuig neergestort in zee. De enige overlevenden zijn een jongetje van vier en Scott Burroughs, de kunstenaar, die het kind weet te redden.
Afgewisseld met flashbacks naar de levens van de passagiers en bemanningsleden van het vliegtuigje die het niet overleef­den, ontvouwt zich het verhaal van Scott, het jongetje en de fragiele vriendschap die zich ontwikkelt tussen dit onwaar­schijnlijke duo. Langzamerhand rijst het vermoeden dat er iets achter de vliegtuigcrash zat – er zijn te veel bizarre toevallig­heden. Waarom zaten er zo veel invloedrijke mensen aan boord van deze vlucht? Was het ongeval een mechanische of een menselijke fout, of was er iets anders aan de hand?’

Ik zeg: Het verhaal gaat vooral over Scott, de kunstenaar, en wie hij nu eigenlijk is. Hij heeft lang gedacht dat hij wel wat voorstelde als kunstenaar, maar de laatste jaren weet hij wel beter. Dat hij als enige – samen met het jongetje – het vliegtuigongeluk overleeft, is niet zo vreemd, want hij heeft altijd veel gezwommen en kan lange afstanden zwemmen. Hij is zowel een held als verdacht. Want hoe kan het dat hij het overleefd heeft? En waarom laat hij zich niet zien aan de media?

Behalve het verhaal van Scott krijgen we ook de verhalen van de andere mensen aan boord van het vliegtuigje. Dit leidt af van het verhaal van Scott maar geeft wel aanwijzingen over het waarom van het ongeluk. Eigenlijk zit er achter elke passagier of bemanningslid wel een mogelijke reden voor het ongeluk. Telkens wordt er een tipje van de sluier opgelicht, maar de uiteindelijke reden blijkt toch heel anders dan gedacht – en redelijk banaal – te zijn.

Wat ik vooral leuk vond aan dit verhaal zijn twee dingen die ik af en toe zelf ook tegenkom (bijv. in de media). Het ene is dat bij een onverklaarbare gebeurtenis elk detail wordt uitgemolken, want niets is toeval. Hoe vaak doe jij maar wat? Neem je toevallig die weg i.p.v. een andere of bel je een vriendin op voor de gezelligheid? Ga je op een bepaalde tijd boodschappen doen of hoor je de bel niet? Maar als er dan iets gebeurt, is het opeens ‘geen toeval’ dat je net toen dit of dat aan het doen was. Zo is niets meer toeval volgens de onderzoekers van het vliegtuigongeluk. Heel frustrerend, maar ik kan me voorstellen dat het in het echt ook zo gaat.

Het andere interessante vond ik het idee dat ‘men’ recht heeft op de waarheid. Dus mag een televisiestation alles doen om erachter te komen waar Scott was, met wie, en of hij ook naar bed ging met de vrouw(en) die daar aanwezig waren. Toch? Nou, ik dacht van niet, en gelukkig denkt Scott dat ook. Men heeft helemaal geen recht op de waarheid! Waarom zou iedereen alles mogen weten van iemand die bij een ongeluk betrokken was? Goed, daar kan ik me over opwinden. Gelukkig lost Scott het prima op.

Een interessant verhaal dus, maar omdat er zoveel personages belicht worden, is het iets rommeliger dan ik prettig vind. Het verhaal van Scott was interessant genoeg om eruit te lichten. Misschien voor een ander boek.