Boekrecensie: Station Elf door Emily St. John Mandel

Station Elf door Emily St. John MandelStation Elf: Waar het over gaat

Uitgeverij AtlasContact zegt: ‘WAT BLIJFT ER OVER ALS DE BESCHAVING TEN ONDER GAAT? EN HOEVER ZOU JE GAAN OM DIT TE BESCHERMEN?

Op een winterse avond in Toronto sterft de beroemde acteur Arthur Leander op het toneel terwijl hij de rol van zijn leven speelt. Diezelfde avond strijkt een dodelijk griepvirus neer op het Noord-Amerikaanse continent.

De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.

Twintig jaar later trekt Kirsten, een actrice van het Reizende Symfonieorkest, langs de nieuwe nederzettingen rondom de Grote Meren om Shakespeare op te voeren voor de overlevenden van de ondergang.

En dan wordt haar hoopvolle nieuwe wereld wederom bedreigd.’

Station Elf: Wat ik ervan vond

Verhalen die zich in een post-apocalyptische toekomst afspelen, vind ik altijd interessant. Of het nu om een virus gaat, een oorlog, of een ecologische ramp, ik vind het reuze interessant om te zien welke draai een schrijver eraan geeft. Nu zijn dat soms voorspelbare verhalen, waar een klein groep het opneemt tegen de nieuwe, onderdrukkende gevestigde orde. En uiteindelijk natuurlijk wint.

In Station Elf gaat het om een groep reizende muzikanten, die in de verschillende nederzettingen in een bepaald gebied hun muziek en toneel opvoeren. Zij brengen de beschaving, blijven een korte tijd, en trekken daarnaar weer door naar een andere nederzetting. Op een gegeven moment worden enkelen van het gezelschap ontvoerd en blijkt er een profeet te zijn opgestaan, die op geheel eigen wijze de leiding over een groep mensen op zich heeft genomen.

Een gedeelte van het boek speelt zich af in de oude tijd, de tijd net voor het virus. Zo leren we een aantal personages in hun vroegere en in de nieuwe tijd kennen en verbanden tussen de verschillende personages te zien.

Nieuwsgierig als ik ben naar de nieuwe wereld, had ik graag meer nieuw en minder oud gezien. Maar, eerlijk gezegd werkte de afwisseling van oud en nieuw wel heel goed. Alleen vond ik soms wel dat er wat veel heen en weer gesprongen werd, vooral omdat er ook nog regelmatig van de een op de andere personage werd overgegaan en er daardoor niet zo duidelijk een hoofdpersonage was. Er gebeurt dus veel met veel personages.

Het had van mij iets minder hak op de tak gemogen, maar het resultaat is wel een mooi boek, dat zich onderscheidt van andere post-apocalyptische verhalen, doordat de strijd tussen twee groepen hier een minder grote rol speelt, en de nadruk ligt op het leven in een wereld die zo anders is als voorheen.


Mijn waardering: 4 van de 5 (goed)

Bladzijden: 384

Publicatie: 2015 (oorspronkelijke Engelse editie, 2014, Station Eleven)

Dit boek heb ik: voor recensie ontvangen van uitgeverij AtlasContact

Vertaald door: Astrid Huisman

Boekrecensie: Zeg maar dat we niet thuis zijn door Rashid Novaire

Zeg maar dat we niet thuis zijn: Waar het over gaat

Zeg maar dat we niet thuis zijn door Rashid NovaireUitgeverij Ambo|Anthos zegt: ‘Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Kan een Koerd uit Diemen-Zuid zelfs na zijn dood nog meepraten over waar hij wordt begraven? Wat is er aan de hand met de doodskist van Milouda? Milan is nog nooit thuis geweest bij zijn collega Elsa in De Rijp, en weet niet of hij haar gevoelens kan beantwoorden. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol.’

Zeg maar dat we niet thuis zijn: Wat ik ervan vond

De tweede roman over een begrafenisondernemer die ik in korte tijd lees. Een apart beroep, dus de romans zijn ook apart. In het geval van Zeg maar dat we niet thuis zijn heeft het verhaal bovennatuurlijke trekjes. Trekjes? Nou, wel meer dan dat! Een dode die per e-mail de begrafenisondernemer uitlegt wat zijn wensen zijn betreffende zijn laatste rustplaats? Dat is wel heel apart. Jammer dat de begrafenisondernemer, Milan, zijn spamfolder niet doorneemt, want hij krijgt de mails nooit zelf te lezen. Wij, de lezers, wel. Ook de zoon van de dode krijgt regelmatig e-mails, maar volgens Milan kan dat niet, dus is het ook niet zo.

Er is een heel gedoe om de oude meneer Jahangir in Iran, waar hij oorspronkelijk vandaan komt, te laten begraven, want volgens zijn vluchtelingenpapieren zou hij uit Irak komen. Kan dit nog op tijd uitgezocht worden? De familie is ten einde raad, want het alternatief zou een zeer on-moslimse oplossing zijn die absoluut niet acceptabel is. De oude (en dode) man blijkt een stuk rustiger en wijzer te zijn dan zijn familie, en heeft zijn eigen manier om Milan te bewerken (las hij nu die e-mails maar!).

Ook is Milan bezig met het verzorgen van de repatriëring van een overleden vrouw, Milouda. Maar waar is Milouda eigenlijk? En ondertussen is hij bezig met zijn relaties: man of vrouw, wat voor partner wil hij? En hij is druk met zijn nieuw op te zetten onderneming. Gaat hij daarvoor het geld gebruiken dat hij van de moeder van een overledene gekregen heeft, maar dat niet van haar was?

Een boek over ergens thuishoren en ergens bij horen. En maakt het uiteindelijk uit waarvoor je kiest?

De verhaallijn met Milouda vond ik wel aardig, maar ik zag niet waar dat naartoe ging. Het leek een open einde te hebben. Tot we op het laatst ontdekken hoe het met meneer Jahangir afloopt. Dan is meteen duidelijk wat er met Milouda gebeurd is. Schitterend!

Van deze auteur had ik nog niet gehoord, hoewel hij toch al een aantal boeken op zijn naam heeft. Ik snap nooit goed hoe dat kan. Maakt niet uit: vanaf nu staat hij op mijn te-lezen lijst!


Mijn waardering: 4,5 van de 5 (goed to zeer goed)

Bladzijden: onbekend

Publicatie: 2015

Dit boek heb ik: voor recensie ontvangen van uitgeverij Ambo|Anthos (ebook)

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! uitdaging (14/20).ILN

Boekrecensie: De laatste vier dagen van Paddy Buckley door Jeremy Massey

De laatste vier dagen van Paddy Buckley: Waar het over gaat

De laatste vier dagen van Paddy Buckley door Jeremy MasseyUitgeverij Brandt zegt: ‘Weduwnaar Paddy Buckley werkt al jaren voor Gallagher’s, een gerenommeerde uitvaartonderneming in Dublin. Na een gedenkwaardige amoureuze ontmoeting met een cliënte rijdt hij ’s nachts met zijn auto een overstekende voetganger aan. Als hij bij de man neerknielt om hem bij te staan, herkent hij hem. Het slachtoffer is Donal Cullen, de broer van de beruchtste maffiabaas van Dublin. Donal is dood.

De volgende ochtend belt de familie van Donal de uitvaartonderneming met het verzoek diens begrafenis te regelen. Tot zijn ontzetting krijgt Paddy de opdracht langs te gaan bij de maffiabaas Vincent Cullen en zijn bende. Vincent is niet alleen intens bedroefd, maar ook witheet van woede: als hij degene vindt die zijn broer heeft aangereden, zo verzekert hij Paddy, heeft diens laatste uur geslagen.’

De laatste vier dagen van Paddy Buckley: Wat ik ervan vond

Dit is een hartstikke leuk boek over een uitvaartondernemer die een paar vreemde dagen meemaakt. Het begint al met de weduwe van een net overleden man. Er gebeurt iets waar maar beter niet over gesproken kan worden, en dat doet Paddy dus ook maar niet. Hij verwacht dat zijn geheim vanzelf wel uit zal komen, wat hem een paar stressvolle dagen oplevert. Maar dat is nog niets vergeleken bij de stress die hij krijgt als blijkt dat hij de broer van een maffiabaas heeft doodgereden. Niemand heeft het zien gebeuren, maar Paddy is toch als de dood dat hij op de een of andere manier ontmaskerd zal worden.

Gelukkig heeft Paddy ook een aantal collega-vrienden die bereid zijn hem te helpen. Paddy heeft een van hen diezelfde week nog zeer creatief geholpen met een situatie waarin twee lijken verwisseld werden. Op een eigenlijk wel voorspelbare maar toch onverwachte, creatieve manier wordt Paddy op zijn beurt uit een situatie geholpen waarin hij achterna gezeten wordt door de werknemers van de maffiabaas.

Dit boek leest heerlijk door en hoewel het geen thriller is, zit je toch wel een beetje met Paddy’s problemen in je maag. Als dat maar goed komt! Maar ja, dat zal wel niet … Het boek heet niet voor niets De laatste vier dagen van Paddy Buckley. Toch wel spannend, dus, hoe dat af gaat lopen!


Mijn waardering: 4,5 van de 5 (goed tot zeer goed)

Bladzijden: 304

Publicatie: 2015 (oorspronkelijke, Engelse uitgave: 2015: The Last Four Days of Paddy Buckley; vertaald door René van Veen)

Dit boek heb ik: voor recensie ontvangen van uitgeverij Brandt

Boekrecensie: Het (buiten)gewone leven van Frank Derrick, 81 jaar door J.B. Morrison

Het (buiten)gewone leven van Frank Derrick, 81 jaar: Waar het over gaat

Het buitengewone leven van Frank Derrick, 81 jaar door J.B. MorrisonUitgeverij de Fontein zegt: ‘Voor fans van De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween van Jonas Jonasson en Pogingen iets van het leven te maken van Hendrik Groen is er nu Het (buiten)gewone leven van Frank Derrick, 81 jaar van J.B. Morrison.

Frank Derrick is 81 jaar en hij is op straat aangereden, op zijn verjaardag nog wel. Sinds de dood van zijn vrouw woont hij alleen en was het al genoeg uitdaging om zijn dagen te vullen. Maar nu hij, met zijn arm in het gips, ook nog eens niks kán, sleept de tijd zich voort. Aan zijn uitdrukkingsloze kat Bill heeft hij weinig, en zijn verzameling dvd’s heeft hij wel gezien. Maar dan komt Kelly, van de thuiszorg, zijn leven binnen. Hoewel hij haar eerst probeert af te schrikken, raakt Frank al snel op haar gesteld, want zij herinnert hem eraan dat het leven buitengewoon kan zijn, hoe oud je ook bent.’

Het (buiten)gewone leven van Frank Derrick, 81 jaar: Wat ik ervan vond

Bij lange na niet zo grappig en avontuurlijk als De 100-jarige man … dus voor mij klopt die vergelijking niet. Wel is het een goed geschreven boek dat prima in elkaar zit en dat ik met veel plezier gelezen heb. Alleen niet met zo veel plezier als dat andere boek, dus!

Frank redt zich prima, daar niet van, maar een thuishulp nadat hij overreden is door een melkwagen is toch wel prettig. Eigenlijk best heel fijn, een uurtje per week met een dame die al haar aandacht bij jou heeft. Het duurt niet lang totdat Frank, weduwnaar, voor die thuishulpbezoekjes leeft en er alles aan wil doen om haar te houden, ook als hij weer hersteld is.

Het ‘alles’ doen is niet zo interessant en avontuurlijk als het had kunnen zijn, maar wel realistisch en daardoor aangrijpend. Frank heeft trouwens wel enkele spannende plannen die heel verrassend hadden kunnen zijn als hij ze had kunnen uitvoeren. Frank blijkt trouwens niet helemaal de man te zijn die je denkt dat hij is. Aan de andere kant is hij een typische Engelse gepensioneerde met weinig geld, weinig contacten, last van jongeren, een dochter die ver weg woont en een kennis in een bejaardentehuis.

Dit was een redelijk realistisch boek over een oudere man. Maar realistisch wil niet zeggen ‘saai’! Het is lange tijd niet duidelijk hoe het met Frank zal aflopen, en dat maakte het toch nog best een beetje spannend.


Mijn waardering: 4 van de 5 (goed)

Bladzijden: 304

Publicatie: 2015 (oorspronkelijke, Engelse uitgave: 2014; vertaald door Ineke van Bronswijk)

Dit boek heb ik: voor recensie ontvangen van uitgeverij De Fontein

Zomerlezen


Eigenlijk wilde ik alleen maar een stapeltje boeken voor juli uit de kast pakken. Geen thema, maar gewoon van elke plank in de nog-te-lezen kast één boek. Dat werden er zeven (want: vier planken met op drie daarvan nog boeken achter de boeken, je kent het wel). Toen kwamen daar nog recensieboeken bij, en toen zag ik bij Ingeleest nog de mogelijkheid om gratis boeken bij Elly’s Choice te downloaden plus informatie over de Vakantiebieb. Eh! Toen werden het opeens wel erg veel boeken.

Dit is mijn stapeltje … niet meer voor alleen juli, maar gelijk ook maar voor augustus! Daar gaan we!

Nederlandse auteurs

Harem door Ronald GiphartDe gloriedagen van Walter Gom door Marcel VaarmeijerAnders door Anita Terpstra

Harem door Ronald Giphart. Gekocht in de boekenweek. Om de een of andere reden denk ik dat Giphart een van mijn favoriete schrijvers is, maar ik heb geloof ik nog nauwelijks iets van hem gelezen. Ah, dat heb ik even nagekeken en op deze blog staan maar liefst vier recensies van zijn boeken! Blijkbaar is er dus een reden waarom ik denk dat hij een favoriete schrijver is!

De gloriedagen van Walter Gom door Marcel Vaarmeijer. Al veel goeds over gehoord.

Anders door Anita Terpstra. Een thriller – mag niet ontbreken tijdens het zomerlezen!

Buitenlandse auteurs

The Three door Sarah LotzSorry door Zoran DrvenkarWolf Border door Sarah HallSmoke door Catherine McKenzieCrooked Heart door Lissa EvansJoy door Jonathan LeeSilence and Shadows door James LongHet Rosie Effect door Graeme Simsion

The Three door Sarah Lotz. Dystopische boeken vind ik heel erg leuk om te lezen. Deze is van de bieb, dus dit wordt het eerste boek dat ik in juli ga lezen.

Sorry door Zoran Drvenkar is een dwarsligger – lekker makkelijk voor op reis. Deze ligt al een hele tijd op mij te wachten. Over een agentschap dat excuses aanbiedt namens personen en bedrijven die zelf de confrontatie niet aandurven. Lekker maf!

The Wolf Border door Sarah Hall. Een recensieboek van Harper (eigenlijk al voor juni, foei!). Over een zoöloog die gevraagd wordt de wolf te herintroduceren in Engeland.

Smoke door Catherine McKenzie. Een recensieboek van Lake Union Publishing. Eigenlijk pas voor oktober, maar McKenzie schrijft van die lekkere, luchtige chick-lits. Ideaal voor de zomer.

Crooked Heart door Lissa Evans. Een recensieboek van Harper, maar ik heb hem van Ciska’s Book Chest. Over een jongen die in de Tweede Wereldoorlog naar het platteland van Engeland wordt gebracht.

Joy door Jonathan Lee. Al een hele tijd geleden gewonnen van Windmill Publishing, een mooie hardback. Over kantoorgedoe. Zijn vorige boek vond ik erg goed dus ik ben benieuwd!

Silence and Shadows door James Long. Een boek uit het magisch realisme genre. Dit is het vervolg op Ferney, dat ik met veel plezier gelezen heb.

Het Rosie Effect door Graeme Simsion. Het Rosie Project, waar dit boek het vervolg op is, vond ik erg goed. Ik hoorde al dat dit nieuwe boek wat minder is, maar ik wil het toch lezen.

Welke van deze boeken kun jij aanraden?

En heb jij al leesplannen gemaakt voor de zomer?

door Leeswammes Geplaatst in Boeken