Langzaam lezen…

Langzaam lezen

Langzaam lezen, dat doe ik niet, maar op het moment heb ik zo weinig tijd, dat zelfs met mijn sneller-dan-gemiddeld leestempo, ik maar heel langzaam door de boeken heen kom. En dat zijn dan toevallig ook nog allemaal boeken die ik beter op mijn Engelse blog kan bespreken, dus daardoor blijft het hier op De Boekblogger nogal stil.

Een update dan maar.

Hausfrau door Jill Alexander EssbaumGeachte Heer M. door Herman Koch

De laatste paar weken heb ik mij vermaakt met de volgende boeken:

Hausfrau door Jill Alexander Essbaum. Mijn Engelstalige recensie staat HIER. Ik vond dit een prachtig boek. Het gaat over een Amerikaanse vrouw die met haar Zwitserse man en drie jonge kinderen in een klein stadje in Zwitserland woont. Ze spreekt de taal niet en voelt zich er helemaal niet thuis. Ze probeert een cursus Duits, heeft een psycholoog en begint ook vreemd te gaan met andere mannen. Toch vindt ze niet wat ze zoekt. 5 sterren.

Geachte Heer M. van Herman Koch. Daar staat al een recensie van op dit blog, maar dat is door een bloglezer geschreven, Annick van Ravensteyn. Zij was vorig jaar reuze enthousiast over dit boek, en ik ben er nu pas aan toegekomen om het te lezen. Geen recensie van mij. Ik vond het een goed boek, maar was niet zo enthousiast als Annick, voornamelijk vanwege de onplezierige personages.

Nu aan het lezen:

The Three-Body Problem door Cixin LiuThe Elements of Eloquence door Mark ForsythLight and Dark door Natsume Soseki

The Three-Body Problem door Cixin Liu. Dit boek was een ‘vondst’ in de boekenwinkel. Nooit van het boek gehoord, maar het klonk heel interessant. Het een een Chinees science fiction verhaal (het eerste van drie delen), maar er is wel erg veel science (en als ik dat zeg, dan zegt dat wat!). Volgens de beschrijving legt men contact met buitenaardse wezens, maar dat gebeurt in het verhaal zelf pas op tweederde van het boek. Het gaat dus wat langzamer dan ik gehoopt had. Toch een mooie leeservaring!

The Elements of Eloquence door Mark Forsyth. De titel is een alliteratie, en het boek gaat over alliteraties en andere stijlfiguren. Een hoofdstukje aposiopesis … en een hoofdstukje Epizeuxis. Leuk. Leuk! Ja, mijnheer Forsyth heeft een grappige schrijfstijl. Hij gebruikt voorbeelden uit de bijbel en van de Beatles en alles wat daarvoor en er na geschreven is. Spreek de titel eens hardop uit, wat een eloquentie!

Light and Dark door Natsume Soseki. Een Japanse klassieker uit het begin van de twintigste eeuw. Fysiek een heel mooi boek, met op elke bladzijde een plaatje. Ik lees een paar bladzijden per dag, want het is niet zo spannend, nog niet tenminste. Wel mooi geschreven.

soseki1 soseki2

Binnenkort

Voor jou door Jojo MoyesNiet te verbergen door Aglaia Bouma

Voor jou van Jojo Moyes ga ik herlezen. Die las ik al een paar jaar geleden, maar nu we het in de boekgroep gaan bespreken, leek het me wel handig het nog eens te lezen.

Niets te verbergen door Aglaia Bouma. Aglaia is een Twitterkennis en redigeerklant van mij (maar niet voor dit boek). Ik ben reuze benieuwd!

Nog anderhalve week, en dan is er de readathon – 24 uur (of hoelang je het volhoudt) lezen! Dan lees ik mijn stapeltje Oost-Aziatische schrijvers en nog een paar andere boeken (hoop ik). Zoals:

The Strange Library by Haruki MurakamiThe Reason I Jump by Naoki HigashidaWolf Totem by Jiang RongThe Girl on the Train door Paula HawkinsAn Amorous Discourse in the Suburbs of Hell door Deborah Levy

Daar ben ik voorlopig wel druk mee!

Wat ben jij aan het lezen?

Boekrecensie: Bal Masqué door Elia Barceló

Bal masqué door Elia BarcelóBal Masqué: Waar het over gaat

De uitgever zegt: ‘Parijs, 1991. Jaren nadat de Argentijnse schrijver Raúl de la Torre zich in de Franse hoofdstad van het leven beroofde, besluit de jonge criticus Ariel Lenormand een boek over hem te schrijven. Maar al na korte tijd blijkt dat zijn onderzoek een levensgevaarlijke onderneming is. Want welk duister geheim ligt er verborgen in Raúls literaire werk? Was de dood van zijn tweede vrouw daadwerkelijk een ongeluk? En wat bracht de schrijver tot zelfmoord? Ariel raakt verstrikt in een labyrint van leugens en verdachtmakingen.
Bal masqué is een meeslepende roman over het duivelse spel dat men liefde noemt. Elia Barceló ontrafelt langzaam de raadsels rond haar intrigerende hoofdpersoon – tot het volstrekt onvoorspelbare einde.’

Bal Masqué: Wat ik ervan vond

Dit was een prachtig boek. Lekker mysterieus. De biograaf Ariel zoekt naar informatie over de overleden schrijver Raúl de la Torre en komt daarbij in aanraking met zijn eerste vrouw en een aantal vrienden. Hij raakt steeds meer betrokken bij deze mensen en verliest bijna zijn doel uit het oog: een objectieve biografie schrijven.

Bepaalde ontdekkingen vindt hij zelf heel interessant, maar hij heeft te weinig informatie om zijn vermoedens te kunnen bevestigen. Zo zoekt hij steeds verder en confronteert hij de vrouw en de vrienden steeds weer met zaken waarvan ze hoopten er nooit meer over te hoeven spreken.

Tussen het verhaal van Ariel door lezen we wat er echt gebeurd is. Ariel heeft ideeën over hoe het gegaan is, en het is leuk om te zien hoe hij er soms helemaal naast zit, maar ook, hoe hij toch steeds dichter bij de waarheid komt.

Er komen oude boeken en brieven tevoorschijn, er wordt thee gedronken met oude dames en gegeten bij oude heren. Er hangt een heerlijk ouderwets sfeertje rond dit boek, die me deed denken aan De club Dumas van Arturo Pérez-Reverte en De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón.

Ariel neemt een relatie-beslissing waar ik het niet mee eens kon zijn. Domme man, dat was een hele leuke vrouw die hij daar laat schieten! Hij is zo bezig met zijn onderzoek naar het verleden dat hij niet zo veel belangstelling heeft voor het heden.

Al met al een mooi boek, dat ik met veel plezier heb gelezen.


Mijn waardering: 4.5 sterren (van de 5)

Dit boek heb ik: uit een boekendoos met afgewezen boeken in de schoolbieb

Aantal bladzijden: 410

Gepubliceerd in: 2007 (oorspronkelijke Spaanse editie, 2004, Disfraces terribles)

Vertaald door: Dorotea ter Horst

 

Boekrecensie: Dit kan niet waar zijn door Joris Luyendijk

Dit kan niet waar zijn door Joris LuyendijkDit kan niet waar zijn: Waar het over gaat

De uitgever zegt: ‘De financiële wereld blijkt geen ver-van-mijn-bedshow. De financiële wereld is het bed zelf. En toen op 15 september 2008 de Amerikaanse bank Lehman Brothers failliet ging, stortte dat bed op een haar na in. Bankiers in de City hamsterden voedsel, zetten hun geld om in goud, of bereidden de evacuatie van hun kinderen naar het platteland voor.

Joris Luyendijk zat twee jaar lang ondergedompeld in deze wereld. Aan het begin wist hij er net zoveel van als de gemiddelde burger, namelijk bijna niks. Stap voor stap lieten insiders hem zien hoe de financiële wereld in elkaar zit – met gevaar voor hun eigen baan.

Zijn bankiers monsters? Is hebzucht het probleem? En veel belangrijker: kan het weer gebeuren? Zijn de diepere oorzaken van de crash van 2008 weggenomen, of is de financiële wereld nog altijd een tijdbom in het hart van onze samenleving?’

Dit kan niet waar zijn: Wat ik ervan vond

Ik heb jaren in Engeland gewoond en daar was ik bevriend met een gezin dat een (tweedehands) sportauto kocht van de bonus van de man. Die werkte bij een grote bank in Londen. Ze woonden in een huis met zes slaapkamers en een appartement boven het garageblok, en de kinderen zaten op een privéschool.

Is het de schuld van die man, die crisis van 2008? Of is hij een onschuldige bystander?

Luyendijk probeert in dit boek te achterhalen waar de oorzaak ligt van de crisis van 2008, wie daar schuldig aan zijn en of het nog eens zou kunnen gebeuren. Om met het laatste te beginnen, jazeker. Er is niets veranderd. De schuldigen, dat zijn in de eerste plaats het systeem en in de tweede plaats de mensen die bij de banken werken.

Er worden steeds weer nieuwe financiële producten bedacht waar grote winst mee te behalen is. Maar die zitten zo ingewikkeld in elkaar, dat het moeilijk te voorspellen is wat de risico’s zijn. Ook is het gewoon niet uit te leggen aan het management hoe alles in elkaar zit, en het management regeert dus met veel te weinig informatie.

Datzelfde management kan een medewerker ontslaan op elke willekeurige dag. Maakt iemand dus niet genoeg winst, dan heeft hij kans de volgende dag op straat te staan. Dag huis, dag dure privéschool! Dus iedereen zorgt dat hij vandaag winst maakt en aan langetermijnvisie wordt niet gedaan.

Joris Luyendijk wist niets van het onderwerp toen hij bankiers van allerlei functies begon te interviewen. Daardoor is zijn boek ook voor andere niet-wetenden heel goed te volgen. Je komt erachter dat er niets is veranderd sinds 2008 en dat dat eigenlijk ook niet zomaar even kan. Wat wel kan, is dat het de volgende keer echt goed mis gaat. Luyendijk ziet wel een oplossing, maar begrijpt ook dat die geen schijn van kans heeft.


Mijn waardering: 4 (van de 5)

Dit boek heb ik: gekregen in een goodiebag van uitgeverij Atlas Contact

Aantal bladzijden: 208

Gepubliceerd in: 2015

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! uitdaging (6/20).ILN

Boekrecensie: De groene pen door Eloy Moreno

De groene pen van Eloy MorenoDe groene pen: Waar het over gaat

De uitgever zegt: ‘De veertigjarige zoon, vader en echtgenoot in De groene pen vraagt zich af of je de rest van je leven op 445m2 kunt doorbrengen. Hij voelt zich gevangen, in zijn huis, in zijn auto en in zijn baan. Gevangen in de routine waarin vandaag hetzelfde is als gister, en de dag van morgen altijd hetzelfde als vandaag. Een zich steeds maar herhalende en beklemmende routine waarin het hem ontbreekt aan tijd. Tijd om te lachen, tijd om te genieten van zijn vrouw en zoontje, tijd om te leven. Tijd om gelukkig te zijn.

Hij pakt zijn spullen en vertrekt naar de Pyreneeën, op zoek naar bezinning en vooral naar zichzelf. In die prachtige en adembenemende omgeving wordt hij geconfronteerd met zijn verleden, dat hij verbindt met het heden maar dat hem uiteindelijk in staat stelt om vooruit te kijken…’

De groene pen: Wat ik ervan vond

Dit boek las ik tegenlijkertijd met Isi van het blog FromIsi. We vonden het allebei een goed boek. Ik vond het heel frappant hoe ik tijdens het lezen ook het gevoel had van, waar doe je het eigenlijk allemaal voor, waarom lopen we allemaal netjes in het gareel en houden we zo weinig tijd over voor de dingen die we écht leuk vinden?

De hoofdpersoon (ik weet eerlijk gezegd niet of we zijn naam ook te weten komen) heeft schoon genoeg van zijn saaie leven. Hij spreekt heel weinig met zijn vrouw, zijn zoontje ziet hij ‘s avonds een uurtje, en verder brengt hij zijn tijd door op kantoor, waar zijn pennen regelmatig weg zijn. Hij koopt een speciale, groene pen, en als die ook kwijtraakt, gaat hij op onderzoek uit. De verwikkelingen die daaruit volgen, veranderen zijn leven.

Hoewel het leven van de hoofdpersoon elke dag weer het zelfde was, was het niet saai om te lezen. Stukje bij beetje komen we meer te weten over zijn pennen-obsessie en het geval van de groene pen. Op een gegeven moment wilde ik ook heel graag dat die pen nu eindelijk weer terugkwam!

Dit is een boek om eens even na te denken waar je mee bezig bent, en of je zo nog héél lang wilt doorgaan. Of, doen wat de hoofdpersoon doet. Wat dat is, moet je zelf maar lezen!


Mijn waardering: 4.5 sterren (van de 5)

Dit boek heb ik: gewonnen van uitgeverij Karakter (via thesword.nl)

Aantal bladzijden: 328

Gepubliceerd in: 2012 (oorspronkelijke Spaanse editie, 2011, El bolígrafo de gel verde)

Vertaald door: Imke Zuidema en Carla Zijlemaker

 

Sneak Preview bij Atlas Contact -1-

sneak

 

Afgelopen maandag organiseerde uitgeverij Atlas Contact een sneak preview voor de pers. Op deze middag werden boeken getoond die na de zomer zullen uitkomen. Er waren een aantal schrijvers die over hun eigen boek vertelden – sommigen waren trouwens nog druk aan het schrijven – en er waren filmpjes van twee buitenlandse schrijvers wiens vertaalde boeken ook na de zomer zullen worden gepubliceerd.

Net als de vorige keer dat ik erbij was, was het enthousiasme van de schrijvers genoeg om me nieuwsgierig te maken naar de meeste boeken. Hierbij de eerste helft. Over de andere boeken schrijf ik een volgende blog.

.

oudRudi Westendorp en David van Bodegom schreven een soort van vervolg op Westendorps eerdere boek Oud worden zonder het te zijn. De auteurs stellen dat om gezond te eten en actief te zijn, je je leefstijl wel kan proberen aan te passen, maar onze holbewoner-genen zijn vaak toch sterker. Die zeggen dingen zoals: je moet véél zoet eten, daar zit energie in! In Oud worden in de praktijk zeggen de auteurs, aan onze genen valt weinig te doen, dus we moeten de omgeving aanpassen zodat we meer in de verleiding komen gezonde dingen te doen. Kleine aanpassingen in onze omgeving,  zowel thuis – van kleine bordjes eten – als daarbuiten – roltrappen afschaffen – helpen om gezonder te leven en gezonder oud te worden.

Al jaren heb ik het idee dat ik ouder word. En de laatste paar jaar bén ik het af en toe ook. Dus, ik wil dit boek graag lezen zodat ik hopelijk ook op mijn 75e nog vrolijk rond kan huppelen.

.

zoetA.H.J. Dautzenberg vertelde over zijn twee nieuwe boeken. Het eerste is een ‘Sinterklaasroman zónder Zwarte Piet’ genaamd Wie zoet is en gaat over een beschadigde man die wraak wil nemen op iets, iemand – het is eerst niet duidelijk. Dautzenbergs redacteur vindt het zijn beste boek. Het boek spreekt mij op zich niet zo aan, maar de stukken die de schrijver voorlas, nodigden toch wel tot proberen uit.

Het andere nieuwe boek van Dautzenberg heet Vuur! en is een bloemlezing van Nederlandse schrijvers met bezieling en betrokkenheid bij de samenleving. Van Frederik van Eeden tot Kristien Hemmerechts.

.

khalili

Hier de Engelse cover van het boek van Jim Al-Khalili en JohnJoe McFadden getiteld Hoe leven ontstaat, binnenkort dus in het Nederlands. De (mij) bekende Al-Khalili, die op de Engelse tv met veel enthousiasme over zijn wetenschap vertelt, besprak in een kort filmpje hoe kwantummechanica een aantal vragen kan beantwoorden over het leven. Bijvoorbeeld: hoe weten trekvogels de weg? Blijkbaar door ‘quantum entanglement of electrons in the retina’. Ja, dat snapte ik en het is reuze interessant!

.

.

leiderMassapsycholoog Jaap van Ginneken schreef een boek over zijn onderzoek naar leiderschap, Het profiel van de leider. Dit beantwoordt de vraag waarom sommige mensen uitverkoren worden tot leider. En kun je er zelf wat aan doen? Het antwoord op de tweede vraag: nee, niet veel. Als je bepaalde eigenschappen niet hebt, heb je die niet en dan zal het heel moeilijk worden toch leider te worden (mocht je dat willen). Het antwoord op de eerste vraag omvat veel zaken waarvan je denkt: Wát? Zo zijn leiders vaak in de zomer geboren, hebben ze gemiddeld een 20 Hz lagere stem, zijn ze man, en zijn ze 5 cm langer dan gemiddeld (waarbij de herverkozen Amerikaanse presidenten weer gemiddeld 5 cm langer zijn dan hun niet herverkozen collega’s.) Mind boggling stuff! (Ook hier heeft komt de holbewoner trouwens weer voorbij.)

.

brand

Debuutauteur Gareth Risk Hallberg schreef een roman over New York in de jaren zeventig, Stad in brand. Over punk, krakers, moord in Central Park, met veel personages uit alle lagen van de bevolking. Hoofdredacteur vertaalde fictie Jessica Nash verzekerde ons dat je na het lezen van alle 1088 (!) pagina’s het jammer zult vinden dat het boek uit is en je nog graag had willen weten hoe het nu verder gaat met de personages. De Nederlandse vertaling komt tegelijk met het Amerikaanse origineel uit.

.

De rest van de nieuwe titels bespreek ik in een volgende blog!

Welk boek spreekt jou aan?