Gelezen: Het smelt door Lize Spit

smelt Het voelde een beetje als een cadeautje toen ik dit boek van de pakjesbezorger kreeg. Als mede-oprichter van DasMag (ja hoor, ik sta achterin het boek genoemd) moest ik er natuurlijk meteen in beginnen.

Zo ongeveer. Want ik was al een eindje op weg, toen ik een dagje met de trein moest. En toen nam ik een dunner (lichter!) boek mee, dat ik vervolgens eerst uitgelezen heb (ja, het was een erg leuk – leuker – verhaal) voordat ik verderging met Het smelt.

Het smelt is een fantastisch boek met een paar haken en ogen. Het is prachtig geschreven, met veel interessante en originele details. Het lezen is een echte belevenis, die je niet snel zal vergeten, denk ik. Nu ben ik niet vaak geïnteresseerd in verhalen die zich afspelen tijdens de jeugd van een hoofdpersoon, dus dat ik het fantastisch vond, dat zegt wel iets.

Ik had echter nogal problemen met de opzet van het verhaal. Het begint nl. om 9 uur ‘s morgens op een dag in het nu, waarop de hoofdpersoon, de 27-jarige Eva, teruggaat naar het dorp waar zij opgegroeid is. Daarna krijgen we een paar hoofdstukken uit de kindertijd van Eva, waarna we om 9.30 uur het verhaal in het heden weer oppakken. Echter speelt ongeveer vier vijfde van het boek zich af in het verleden. En in de stukken in het heden wordt ook nog regelmatig teruggeblikt. Zo houd je maar een wankele kapstok over om het eigenlijke verhaal, dat in het verleden, aan op te hangen.

Als dan ook nog blijkt dat er dingen achterwege gelaten worden, zodat je (bijv.) om 20.00 uur leest wat Eva om 18.00 gedaan heeft in plaats van al om 18.00, dan voel ik mij enigszins bij de neus genomen.

Toch blijft het een mooi en origineel boek.

Hier gaat het over: Eva heeft twee vrienden, Pim en Laurens, waarmee ze veel optrekt. Maar als ze ouder worden, trekken Pim en Laurens meer naar elkaar toe. Bepaalde gebeurtenissen hebben hun effect op het heden, en langzamerhand wordt duidelijk hoe het verleden en het heden met elkaar verbonden zijn.

Gelezen: Serpent door Carla de Jong

Serpent van Carla de Jong Dit boek stond al een hele tijd in mijn kast, en omdat ik (vooral) de letter ‘S’ (titels beginnend met …) aan het lezen ben, kwam ik eindelijk toe aan Serpent. Dit is mijn vierde boek van dit jaar (2016).

Wat een heerlijk boek! Zo’n echte, lekkere Nederlandse whodunit. Een psychiater wordt vergiftigd en de politie gaat op onderzoek uit. De vrouwelijke rechercheur heeft een relatie met een andere psychiater in de kliniek van de vermoorde vrouw, maar dat mag niemand weten.

Het verhaal wordt verteld vanuit de perspectieven van de twee geliefden, waartussen het tijdens het politieonderzoek trouwens niet zo botert. Wel wat storend was dat sommige gebeurtenissen twee keer verteld worden, alsof een keer niet genoeg was. Het kan leuk zijn om iets vanuit een ander perspectief nog eens mee te maken, maar dat is vooral het geval als twee personages ergens heel anders tegenaan kijken. Dat was hier niet zozeer het geval; in ieder geval zuchtte ik af en toe: nog een keer?

De rechercheur komt langzamerhand te weten wat er gebeurd is, hoewel haar baas haar natuurlijk probeert te stoppen – zoals dat hoort in dit genre – want haar aanknopingspunten zijn soms wel wat vergezocht (en blijken dan toch tot iets te leiden).

Een verrassend goed boek dat ik met veel plezier gelezen heb. Die Nederlandse ‘thrillers’ (erg thrillend was het niet, maar goed) die hebben toch wel wat! Ik lees geloof ik liever Nederlandse en Britse thrillers (ik heb ook lang in Engeland gewoond) dan Amerikaanse, die toch wat herkenbaarheid missen.

Gelezen: De cirkel door Dave Eggers

cirkel
Dit is mijn derde boek van dit jaar (2016), en de tweede keer dat ik het las. De eerste keer gaf ik het vijf sterren, maar nu zag ik toch wat problemen, en zijn het er 4,5 geworden. Al met al dus nog steeds een goed boek.

Het gaat over een jonge vrouw die op de campus van een internetbedrijf, een soort Google, komt te werken en steeds meer betrokken raakt bij de nieuwste plannen van het bedrijf. Die komen erop neer dat zo veel mogelijk informatie van burgers via het bedrijf, The Circle, samenkomt en dat anderen zo veel mogelijk informatie over hun medemensen krijgen. Want: privacy is diefstal! Diefstal van kennis. Mae gaat erin mee, maar merkt dat niet iedereen het prettig vindt om hun geheimen prijs te geven. Haar ouders en vrienden begrijpen het niet, en willen niet met haar meedoen.

Het leuke van dit boek is, dat het in een toekomst speelt die niet erg ver van ons af staat. Een paar jaar, en het zou zomaar zover kunnen zijn. Toch hoop ik dat we nooit al onze informatie op één plaats bijeen zullen brengen. Ik merk nu al dat het moeilijk is om mijn online gegevens apart te houden. Hoe makkelijk is het bijvoorbeeld niet om ergens met Facebook in te loggen i.p.v. alweer een nieuwe gebruikersnaam en wachtwoord te moeten onthouden? Ik heb één e-mailaccount (van de 15) dat nergens aan verbonden is. Dat is dus mijn ‘volkomen anonieme’ account – behalve dan, dat ik er wel vanaf dezelfde computer op inlog als de andere. Hmm.

Ik was het niet altijd helemaal eens met De Cirkel. Een conclusie is, dat als mensen verplicht met hun eigen ID inloggen op social media, zouden ze nooit meer ‘trollen’ (andere mensen met hun beledigende commentaar lastig vallen). Toch zou dat volgens mij niet werken. Mensen denken nu eenmaal dat ze gelijk hebben en zullen het niet laten, anderen op hun ‘idiote’ ideeën aan te spreken en belachelijk te maken. Denk maar aan al die Facebookberichten waar het soms gebeurt dat iemand door duizenden mensen (onder hun eigen namen) wordt aangevallen, alleen omdat die op basis van zeer beperkte kennis zeker denken te weten dat deze persoon een idioot is, een lafaard, een egoist enz. en dus beslist niet mag ontsnappen aan de klauwen van de menigte.

Als je sociale media gebruikt, moet je dit boek beslist lezen. Wedden dat je iets voorzichtiger omgaat met de informatie die je wereldkundig maakt?

 

Ik ben er door Clélie Avit

Ik ben er  Waar het over gaat

Ik ben er door Clelie Avitbol.com zegt: ‘Sinds zeven maanden voelt Elsa niets meer: geen kou, geen honger, geen pijn en vooral geen angst. Ze is in coma. Thibault wordt gekweld door verdriet en woede, sinds de dag dat zijn broertje een auto-ongeluk veroorzaakte waarbij twee jonge meisjes omkwamen. Als hij – geteisterd door slaaptekort – de verkeerde ziekenhuiskamer binnenloopt, ziet hij Elsa roerloos in haar bed en besluit tegen haar te praten. Ze praat niet terug, maar hij weet zeker dat ze hem hoort. Terwijl de doktoren, vrienden en familie hun hoop voor Elsa’s herstel verliezen, groeit in Thibault juist de overtuiging dat ze voor elkaar bestemd zijn. ‘Ik ben er’ is een hartverscheurend liefdesverhaal.’

Ik ben er: Wat ik ervan vond

Een boek dat lekker doorleest. De personages zijn interessant: Elsa, de vrouw in coma die niet kan bewegen, maar wel kan horen en denken, en Thibault, de onbekende man die op haar kamer even tot rust komt van zijn drukke en onplezierige leven.

Het liefdesverhaal kon mij niet zo boeien, maar wel het idee dat iemand in coma kan liggen en alles kan meekrijgen van wat er in de omgeving gebeurt. Ik wilde zo graag dat ze ‘wakker’ werd en haar ouders kon vertellen dat ze er nog wel was! Of om eindelijk die Thibault eens in het echt te zien. Ik kon me goed voorstellen dat ze verliefd werd op de enige persoon die een beetje moeite voor haar deed en echt met haar praatte in plaats van over haar, zoals haar meeste bezoekers deden.

Thibault zelf vond ik ongeloofwaardig: omdat hij zomaar op de kamer van een vreemde gaat zitten (en daar zelfs in slaap valt) en omdat hij verliefd wordt op een vrouw die aan allerlei slangetjes ligt en niets terug kan zeggen. Hij wist zo goed als niets over haar, en kreeg na hun eerste ‘kennismaking’ ook niet echt veel meer van haar te weten. Vreemd dus, dat hij nogal obsessief over haar wordt.

Is dat echte liefde? Tja, wat is echte liefde? In ieder geval was het bij Elsa een gevalletje van onbewoond eiland: ze werd verliefd op ongeveer de enige kandidaat waar ze verliefd op kon worden, terwijl Thibault  zijn eigen trieste leven probeerde te vergeten door zich op Elsa te concentreren. Dus een onderbouwde liefde is het niet. Maar ja, is een liefde dat ooit?


Mijn waardering: 4 sterren (van de vijf)

Bladzijden: 224

Publicatie: 2015 (oorspronkelijke Franse editie, 2015, Je suis là)

Dit boek heb ik: voor recensie ontvangen van uitgeverij Xander

Vertaald door: Carolien Steenbergen

De conversationalist door Onno Blom

De conversationalist door Onno BlomDe conversationalist: Waar het over gaat

Uitgeverij De Arbeiderspers zegt: ‘De afgelopen jaren reisde Onno Blom geregeld af naar de Champs-Élysées van Vlieland, waar Theo Sontrop – afmeting Napoleon – zich had gevestigd na een roemruchte carrière als literair uitgever in de Amsterdamse grachtengordel. Blom maakte notities van die insulaire gesprekken omdat Sontrop het zelf altijd had verdomd om zijn langverwachte memoires te schrijven. In dit mini-Privé-domeindeel hors catégorie zijn de mooiste verhalen opgetekend in de superieure stijl van de gentleman. Want ook als Theo Sontrop ergens niets van weet, weet hij er iets moois over te zeggen. Hij is onze grootste conversationalist.’

De conversationalist: Wat ik ervan vond

Eigenlijk had ik het boekje alleen uit de te-lezen kast gehaald omdat het een lekker dun boekje was, als tussendoortje bij een onhandzaam dik boek dat ik niet zo makkelijk met me mee kon nemen. Het onderwerp, een uitgever waarvan ik nog nooit gehoord had, sprak me niet zo aan, maar ach, boeken zijn er om gelezen te worden (of in ieder geval om uit te proberen en terzijde te leggen als het niets blijkt te zijn).

Dit vond ik een erg leuk boekje. Precies de goede lengte. Het deed me (een beetje) denken aan het (fictie)boek Toen boeken nog boeken waren. Voor iedereen die het leuk vind over uitgevers te lezen maar net als ik ook TBNBW niet te verteren vonden, is dit een leuk alternatief. En nog echt gebeurd ook!

We volgen de carrière van Theo Sontrop, van wie eerst niets terecht lijkt te komen, maar die door niet veel uit te voeren, en later door heel hard te werken, toch heel wat weet te bereiken. Leuk om namen tegen te komen van allerlei oude en nieuwe schrijvers en wat roddel en achterklap te lezen over zijn collega-uitgevers.

Doordat Sontrop een nogal eigenzinnig type is – wat overigens ook verkeerd had kunnen uitvallen – is dit een grappig boekje met een korte geschiedenis van de Nederlandse uitgevers van de laatste 50 jaar. Ik heb me vermaakt.


Mijn waardering: 4,5/5 (leuk!)

Bladzijden: 72

Publicatie: 2015

Dit boek heb ik: toegestuurd door een uitgever tegelijk met een recensieboek – lekker vaag!

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! uitdaging (?/20) [de tel kwijt]. ILN

door Leeswammes Geplaatst in Boeken