Gelezen: Frank en wij door Julia Claiborn Johnson

frankOf de avonturen van een wonderlijk jongetje, is de subtitel van dit boek. Wonderlijk is hij zeker: hij draagt de meest fantastische kledij, en waag het niet aan hem of zijn spullen te zitten. Dan is het huis echt te klein. Met de taxi ergens heen? Alleen met zijn moeder. Met de nieuwe oppas, Alice, wil hij alleen met de auto.

Zijn moeder werkt – zogenaamd? – aan een nieuw boek, na jaren niets geschreven te hebben. Omdat ze dat niet zou kunnen als ze ook nog eens op Frank moest passen, is Alice door de uitgeverij gestuurd om met hem op te trekken.

Hoewel het verhaal best grappig is, steunt het toch vooral op de apart-heid van Frank. Er gebeuren allerlei dingen, maar een echte verhaallijn ontbrak toch een beetje. Er was weinig spanning in het verhaal (van het type: als dat maar goed komt!) en het kabbelde een beetje door. Pas op het laatste gebeurt er echt iets dat alles op zijn kop zet.

Toch heb ik het verhaal met plezier gelezen, vooral vanwege de personages. Frank natuurlijk, maar aan hem wen je snel, en dan is het nieuwtje er wel af. Zijn vreemde moeder, daar is meer mee aan de hand dan het lijkt. En dan zijn er nog wat huisvrienden en hulpen die op hun eigen manier het verhaal opvrolijken.

De uitgever zegt: ‘M.M. Banning – Mimi voor intimi – heeft zich teruggetrokken op haar landgoed in Bel Air. Ze heeft ooit een bestseller geschreven maar nu is ze blut: malafide bankiers zijn er met haar fortuin vandoor gegaan. Voor het eerst sinds tijden moet ze een nieuw boek schrijven. En om ervoor te zorgen dat ze zich aan haar deadline houdt, stuurt haar redacteur een jonge assistente, Alice.

Wanneer Alice aankomt, wordt ze direct aan het werk gezet. Ze moet op Frank passen, Mimi’s negenjarige zoon, die zich kleedt als een jarendertigfilmster en weinig vriendjes heeft. Hij is autistisch. Terwijl ze Frank beter leert kennen, vraagt ze zich af waar zijn vader is. Mimi probeert achter gesloten deuren te schrijven, maar het wil niet vlotten. Aan Alice de taak Mimi te helpen met haar boek…’

Gelezen: Daar heb je vrienden voor door Astrid Harrewijn

vrienden

Dit boek kreeg ik van de uitgever voor een recensie.

Wat ik ervan vond: Een heerlijk verhaal over een man van veertig die altijd veel op reis is geweest, en nu probeert te settelen in Amsterdam. Hij heeft twee mooie part-time banen en woont in een huis met een goede vriendin. En hij is gevraagd een serie boeken te schrijven. Alles gaat dus prima, behalve dat hij wel graag een kind zou willen. Maar zonder partner (en zonder veel interesse om op zoek te gaan naar een vrouw) lukt dat natuurlijk niet zo.

Het verhaal gaat echter vooral over zijn werkzaamheden, en zijn vrienden, die hem helpen bij een mysterieuze zaak. Er wordt van alles bijgehaald, maar toch is dit geen warrig verhaal. Het leest heerlijk weg, is zelfs een beetje spannend en de hoofdpersoon is een geloofwaardig type. Je gunt het hem dat alles goed komt.

Het boek is het tweede deel in een serie. Het eerste deel heb ik niet gelezen, maar ik had geen moment het idee dat ik iets miste. Je kunt de boeken dus heel goed los van elkaar lezen.

De uitgever zegt: Een humoristische vriendenroman over de grote keuzes in het leven – en hoe verleidelijk het is om die voor je uit te schuiven

Stoer en aantrekkelijk wil hij zijn, stoffig en degelijk is hij. Joost, veertig, ongehuwd, schrijver, kunsthistoricus en archeoloog; werkzaam bij het Rijksmuseum en de Universiteit van Amsterdam. Een verblijf van twee maanden in Rome, waar hij werkt aan een boek over keizer Augustus, zorgt voor de ommekeer. Hij beseft dat de tijd niet stilstaat en dat hij een beetje moet doorpakken als hij wil dat er ooit iets verandert. In een moment van overmoed laat hij zich een nieuwe look aanmeten – wie weet volgt de rest dan vanzelf?
Terug in Nederland ziet het leven er helaas toch wat anders uit dan in de Italiaanse zon. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden wordt hij op één dag twee keer ontslagen en raakt hij verstrikt in een geheim genootschap en een mysterieus raadsel. Maar wat hem het meest uit zijn slaap houdt, is het besef dat hij een kind wil. Zijn vrienden wijzen hem fijntjes op de logische consequentie waar hij zelf nog voor terugschrikt: wil je een kind, dan heb je een vrouw nodig…

 

Gelezen: Judaskus door Linda Jansma

judasDit boek kreeg ik van de uitgever voor een recensie.

Wat ik ervan vond: Het verhaal volgt twee heel verschillende gezinnen en pas langzaam wordt duidelijk wat die twee met elkaar te maken hebben. Het ene gezin heeft twee kinderen, de man is huisarts en de vrouw helpt mee in de praktijk. Het andere gezin is een samengesteld gezin, met een oudere tienerdochter die niets te maken wil hebben met haar nieuwe ‘moeder’.

De vrouw van de huisarts ontdekt dat ze gevolgd wordt en dat haar man met iets geheimzinnigs bezig is. Zij gaat op onderzoek uit. De tienerdochter in het andere gezin ontdekt iets over haar vader waardoor hij in een minder goed daglicht komt te staan.

De oplossing van mysterie is nogal ongeloofwaardig, of tenminste, het wordt niet hard genoeg gemaakt waarom mensen zouden doen wat ze gedaan hebben. Dat komt misschien ook omdat het grootste deel van de oplossing niet door Barbara, de vrouw van de huisarts, wordt uitgezocht, of door iemand anders, maar verteld wordt door de dader. Barbara is wel wat op het spoor, maar ze gaat er niet hard genoeg achteraan en laat het er een beetje bij zitten.

Daarna gebeuren er dingen waardoor ze het veel te druk heeft om nog verder op onderzoek uit te gaan en moeten we wachten tot de dader haar en de andere personages in het verhaal vertelt wat er precies gebeurd is en waarom. Dat is jammer. Het proces van ontdekken waarom een misdaad begaan is, is juist zo interessant. Hier worden wel wat mysterieuze zaken opgeworpen, en een spel op leven en dood gespeeld, maar het waarom, dat krijgen we op een presenteerblaadje. Hoeveel leuker was het niet geweest als Barbara dat zelf allemaal had uitgezocht?

Wel een aardig verhaal dus, maar als je iets van Linda Jansma wil lezen, lees dan liever Tweestrijd, wat een hartstikke sterke thriller is.

De uitgever zegt: ‘Huisartsenechtpaar Barbara en Marcus van Brederoo wonen met hun twee dochters in een dorpje in Friesland. Wanneer Barbara ontdekt dat haar man iets voor haar verzwijgt, is ze vastbesloten te achterhalen wat dat is.’

Gelezen: De laatste deelnemer door Alexandra Oliva

De laatste deelnemer door Alexandra Oliva
Dit boek kreeg ik van de uitgever in ruil voor een recensie.

De uitgever zegt: ‘De laatste deelnemer van Alexandra Oliva is een razendspannend boek dat perfect is voor fans van Wie is de mol? en Expeditie Robinson. Twaalf kandidaten nemen deel aan een realityprogramma waarin ze moeten zien te overleven in de wildernis in het noordoosten van de VS. In het begin zijn de opdrachten vrij onschuldig, maar ze worden steeds heftiger. Dan volgt de ultieme test: in je eentje een tijdlang overleven in de wildernis.

Een deelneemster wordt steeds fanatieker, maar ze weet niet wie ze kan vertrouwen. Bij de laatste uitdaging raken haar reserves op en kan ze steeds minder goed realiteit van waan onderscheiden. Dan ontmoet ze een tiener die haar een wel heel onwaarschijnlijk verhaal vertelt. Of vertelt hij de waarheid? Zal ze hem vertrouwen?’

Ik zeg: Soms, als ik overdag door de straten van mijn slaapstadje fiets en niemand tegenkom, denk ik weleens dat de wereld vergaan is en dat ik als enige overgebleven ben. Zoo, in het boek De laatste deelnemer, lijkt ook de enige mens te zijn in het gebied waar aan ze een survivalprogramma meedoet. Maar zij weet: dit is zo in scene gezet door de makers van het televisieprogramma. Wat er ook gebeurt, het is allemaal onderdeel van het programma. Maar de programmamakers gaan wel ver. Hele straten zijn leeg, de bewoners zijn blijkbaar gevraagd binnen te blijven tot Zoo voorbij is. Er liggen ‘lijken’ in huizen, levensecht en heel knap nagemaakt! Omdat ze alles probeert te begrijpen vanuit het programma, duurt het erg lang voordat ze beseft dat er misschien toch iets anders aan de hand is.

Het spannende van deze roman is dat Zoo zich veilig voelt omdat alles binnen de kaders van het televisieprogramma gebeurt – denkt zij -, terwijl je als lezer al snel denkt dat het zo eenvoudig niet kan zijn. Ze denkt dan ook dat er overal camera’s zitten die haar in de gaten houden. Dus wat kan haar gebeuren?

Ook leuk vond ik het begin van het boek, waarin je de deelnemers aan het begin van het programma volgt, en wat daarvan door de editor ook echt meegenomen wordt in de uitzending. Zo worden bepaalde kandidaten anders afgeschilderd dan ze eigenlijk zijn door alleen bepaalde beelden en uitspraken van hen uit te zenden. Dat bevestigt maar weer eens dat ik beslist nooit voor de camera wil, want je hebt er niets over te zeggen hoe jouw beelden aan elkaar geëdit worden. Brr!

De laatste deelnemer is echt een boek voor mij. Heerlijk vind ik het om over een Wie is de Mol-situatie te lezen in een (mogelijk) post-apocalyptische wereld. En natuurlijk is het een boek voor iedereen met eenzelfde smaak als ik. Maar omdat het vooral een psychologische roman is, is het ook interessant voor mensen die niet zo gauw een science-fiction-achtig boek oppakken.

Gelezen: Voor de val door Noah Hawley

valDit boek kreeg ik van de uitgeverij in ruil voor een eerlijke recensie.

De uitgeverij zegt: ‘Een prachtig geschreven, gevoelig verhaal over de vriendschap tussen een man en een kind die door het lot bij elkaar zijn gebracht

Op een mistige zomeravond  gaan tien mensen in Martha’s Vineyard aan boord van een klein privévliegtuigje: negen rijke mensen die daar thuishoren, en een kunstenaar die toevallig aan boord belandt. Zestien minuten  later is het vliegtuig neergestort in zee. De enige overlevenden zijn een jongetje van vier en Scott Burroughs, de kunstenaar, die het kind weet te redden.
Afgewisseld met flashbacks naar de levens van de passagiers en bemanningsleden van het vliegtuigje die het niet overleef­den, ontvouwt zich het verhaal van Scott, het jongetje en de fragiele vriendschap die zich ontwikkelt tussen dit onwaar­schijnlijke duo. Langzamerhand rijst het vermoeden dat er iets achter de vliegtuigcrash zat – er zijn te veel bizarre toevallig­heden. Waarom zaten er zo veel invloedrijke mensen aan boord van deze vlucht? Was het ongeval een mechanische of een menselijke fout, of was er iets anders aan de hand?’

Ik zeg: Het verhaal gaat vooral over Scott, de kunstenaar, en wie hij nu eigenlijk is. Hij heeft lang gedacht dat hij wel wat voorstelde als kunstenaar, maar de laatste jaren weet hij wel beter. Dat hij als enige – samen met het jongetje – het vliegtuigongeluk overleeft, is niet zo vreemd, want hij heeft altijd veel gezwommen en kan lange afstanden zwemmen. Hij is zowel een held als verdacht. Want hoe kan het dat hij het overleefd heeft? En waarom laat hij zich niet zien aan de media?

Behalve het verhaal van Scott krijgen we ook de verhalen van de andere mensen aan boord van het vliegtuigje. Dit leidt af van het verhaal van Scott maar geeft wel aanwijzingen over het waarom van het ongeluk. Eigenlijk zit er achter elke passagier of bemanningslid wel een mogelijke reden voor het ongeluk. Telkens wordt er een tipje van de sluier opgelicht, maar de uiteindelijke reden blijkt toch heel anders dan gedacht – en redelijk banaal – te zijn.

Wat ik vooral leuk vond aan dit verhaal zijn twee dingen die ik af en toe zelf ook tegenkom (bijv. in de media). Het ene is dat bij een onverklaarbare gebeurtenis elk detail wordt uitgemolken, want niets is toeval. Hoe vaak doe jij maar wat? Neem je toevallig die weg i.p.v. een andere of bel je een vriendin op voor de gezelligheid? Ga je op een bepaalde tijd boodschappen doen of hoor je de bel niet? Maar als er dan iets gebeurt, is het opeens ‘geen toeval’ dat je net toen dit of dat aan het doen was. Zo is niets meer toeval volgens de onderzoekers van het vliegtuigongeluk. Heel frustrerend, maar ik kan me voorstellen dat het in het echt ook zo gaat.

Het andere interessante vond ik het idee dat ‘men’ recht heeft op de waarheid. Dus mag een televisiestation alles doen om erachter te komen waar Scott was, met wie, en of hij ook naar bed ging met de vrouw(en) die daar aanwezig waren. Toch? Nou, ik dacht van niet, en gelukkig denkt Scott dat ook. Men heeft helemaal geen recht op de waarheid! Waarom zou iedereen alles mogen weten van iemand die bij een ongeluk betrokken was? Goed, daar kan ik me over opwinden. Gelukkig lost Scott het prima op.

Een interessant verhaal dus, maar omdat er zoveel personages belicht worden, is het iets rommeliger dan ik prettig vind. Het verhaal van Scott was interessant genoeg om eruit te lichten. Misschien voor een ander boek.