Gelezen: Voor de val door Noah Hawley

valDit boek kreeg ik van de uitgeverij in ruil voor een eerlijke recensie.

De uitgeverij zegt: ‘Een prachtig geschreven, gevoelig verhaal over de vriendschap tussen een man en een kind die door het lot bij elkaar zijn gebracht

Op een mistige zomeravond  gaan tien mensen in Martha’s Vineyard aan boord van een klein privévliegtuigje: negen rijke mensen die daar thuishoren, en een kunstenaar die toevallig aan boord belandt. Zestien minuten  later is het vliegtuig neergestort in zee. De enige overlevenden zijn een jongetje van vier en Scott Burroughs, de kunstenaar, die het kind weet te redden.
Afgewisseld met flashbacks naar de levens van de passagiers en bemanningsleden van het vliegtuigje die het niet overleef­den, ontvouwt zich het verhaal van Scott, het jongetje en de fragiele vriendschap die zich ontwikkelt tussen dit onwaar­schijnlijke duo. Langzamerhand rijst het vermoeden dat er iets achter de vliegtuigcrash zat – er zijn te veel bizarre toevallig­heden. Waarom zaten er zo veel invloedrijke mensen aan boord van deze vlucht? Was het ongeval een mechanische of een menselijke fout, of was er iets anders aan de hand?’

Ik zeg: Het verhaal gaat vooral over Scott, de kunstenaar, en wie hij nu eigenlijk is. Hij heeft lang gedacht dat hij wel wat voorstelde als kunstenaar, maar de laatste jaren weet hij wel beter. Dat hij als enige – samen met het jongetje – het vliegtuigongeluk overleeft, is niet zo vreemd, want hij heeft altijd veel gezwommen en kan lange afstanden zwemmen. Hij is zowel een held als verdacht. Want hoe kan het dat hij het overleefd heeft? En waarom laat hij zich niet zien aan de media?

Behalve het verhaal van Scott krijgen we ook de verhalen van de andere mensen aan boord van het vliegtuigje. Dit leidt af van het verhaal van Scott maar geeft wel aanwijzingen over het waarom van het ongeluk. Eigenlijk zit er achter elke passagier of bemanningslid wel een mogelijke reden voor het ongeluk. Telkens wordt er een tipje van de sluier opgelicht, maar de uiteindelijke reden blijkt toch heel anders dan gedacht – en redelijk banaal – te zijn.

Wat ik vooral leuk vond aan dit verhaal zijn twee dingen die ik af en toe zelf ook tegenkom (bijv. in de media). Het ene is dat bij een onverklaarbare gebeurtenis elk detail wordt uitgemolken, want niets is toeval. Hoe vaak doe jij maar wat? Neem je toevallig die weg i.p.v. een andere of bel je een vriendin op voor de gezelligheid? Ga je op een bepaalde tijd boodschappen doen of hoor je de bel niet? Maar als er dan iets gebeurt, is het opeens ‘geen toeval’ dat je net toen dit of dat aan het doen was. Zo is niets meer toeval volgens de onderzoekers van het vliegtuigongeluk. Heel frustrerend, maar ik kan me voorstellen dat het in het echt ook zo gaat.

Het andere interessante vond ik het idee dat ‘men’ recht heeft op de waarheid. Dus mag een televisiestation alles doen om erachter te komen waar Scott was, met wie, en of hij ook naar bed ging met de vrouw(en) die daar aanwezig waren. Toch? Nou, ik dacht van niet, en gelukkig denkt Scott dat ook. Men heeft helemaal geen recht op de waarheid! Waarom zou iedereen alles mogen weten van iemand die bij een ongeluk betrokken was? Goed, daar kan ik me over opwinden. Gelukkig lost Scott het prima op.

Een interessant verhaal dus, maar omdat er zoveel personages belicht worden, is het iets rommeliger dan ik prettig vind. Het verhaal van Scott was interessant genoeg om eruit te lichten. Misschien voor een ander boek.

 

Gelezen: Een zomer in Frankrijk door Eva de Wit

zomerf Dit boek kreeg ik van de uitgever voor een recensie.

De uitgever zegt: ‘Een zomer in Frankrijk van Eva de Wit is een heerlijke feelgoodroman die zich afspeelt in een chateau in… juist: Frankrijk! Het zonnige zuiden trekt de vriendinnen Jet, Kiki en Anne wel aan. Maar ook in Frankrijk moet hard gewerkt worden, zelfs in de zomer. Het ogenschijnlijk idyllische chateau blijkt flink vervallen en de administratie is een janboel. Gelukkig zijn er lieve mensen die het leven de Franse charme geven waar de vriendinnen naar op zoek waren.’

Ik zeg: Een zomers boek dat lekker weg leest. Leuk hoe drie vriendinnen alle ballen in de lucht proberen te houden om het chateau-hotel draaiende te houden nadat de eigenaar ervandoor is gegaan. Eigenlijk zijn ze gek dat ze het doen, maar ja, wat moeten ze anders? Ze waren juist voor een paar maanden naar Frankrijk gegaan omdat het leven in Nederland niet zo beviel, en ze in Frankrijk eens tijd zouden krijgen na te denken over wat ze nu eigenlijk willen.

Het verhaal bleef een beetje oppervlakkig. De drie vriendinnen dachten nooit echt diep na over wat ze in Nederland ontvlucht waren en hoe het nu verder moest. Ja, ze waren druk met het runnen van het hotel, maar het lag ook aan het type boek: een luchtig verhaaltje dat nooit de diepte in ging. De identiteit van een vreemdeling bleef een half boek lang onbekend, hoewel ik al meteen dacht te weten wie het was. Toen dat inderdaad (na een half boek dus) juist bleek te zijn, vond ik mezelf niet zo zeer slim, maar eerder onderschat.

Een leuke man blijkt in alle gevallen de oplossing van de problemen, hoewel dat ook weer nieuwe – maar oplosbare – problemen met zich meebrengt.

Lekker voor de vakantie, maar niet voor mensen die graag wat diepgaander boeken lezen. Lees het als het ook wat eenvoudiger mag zijn.

Gelezen: De lijst van Yuval Abramovitz

lijstIk ben dol op lijstjes maken en ze afwerken – hoewel ik daar de laatste tijd iets minder goed in ben. Ik heb al jaren een bucketlist, waar ik een keer per halfjaar naar kijk of zo. De lijst gaat niet alleen over het maken van een lijst met al je dromen, maar ook over het werken aan in ieder geval een aantal van die dromen.

Ik kreeg dit boek als recensie-exemplaar van de uitgever.

De uitgever zegt: ‘Deel je dromen en maak ze waar. Als zestienjarige raakte Abramovitz door een ongelukkige val verlamd. Hij wist zeker dat hij zou genezen en maakte een lijst van de grootse dingen die hij wilde doen als het zover was. Na twee jaar kon hij weer lopen en hij kreeg de kans om de doelen op zijn lijst af te vinken. Dat lukte dankzij zijn doorzettingsvermogen én de hulp van mensen om hem heen.

Zijn boodschap: als je een lijst maakt van je levensdoelen en die deelt met anderen, kun je je dromen waarmaken.’

Ik zeg: De boodschap van het boek is sterk, en raakt meteen de gevoelige snaar: je wilt wel, maar meestal gaat je enthousiasme snel weer over; terug naar de ‘gewone’ dingen in het leven. Dit boek probeert – ietwat rommelig maar wel doelmatig – je op weg te helpen om wel die dromen waar te maken. Dus, je begint met een lijst van 100 dromen. Ik kwam zelf maar tot 38 en dan stonden er ook dingen op zoals: ‘Tuin achter opruimen.’ Maar ik vind dat een droom iets is, dat wanneer je het gedaan hebt, het je gelukkiger maakt. En een opgeruimde tuin zou mij zeker gelukkiger maken (ik zie hem tenslotte elke dag een aantal keer).

Abramovitz houdt je ook voor: deel je lijst met anderen en schakel hun hulp in waar je kan. Mensen vinden het leuk om andere mensen te helpen en soms komt de hulp uit een onverwachte hoek. Hijzelf heeft een aantal jaren een blog gehad waarop hij over zijn lijst vertelde en steeds nieuwe hulp van onbekenden over de hele wereld kreeg.

Het boek bevat lege bladzijden waar je je lijst in kan vullen, en verderop, na meer uitleg, nieuwe lege bladzijden om je lijst aan te scherpen, enz. Zo werk je toe aan een korte lijst van uitvoerbare, voor jou belangrijke, wensen die je binnen nu en twee jaar kunt uitvoeren.

Waarom zou je? Omdat onvervulde wensen in je achterhoofd blijven spelen, omdat je plezier zult hebben in het vervullen van je wens en je er zoveel energie van krijgt dat je nog meer wensen wilt vervullen. De schrijver kent geen genade: met elk excuus rekent hij af. Aan de slag dus!

Meer boeken met wensen en to-do lijsten:
The To-do List van Mike Gayle (non-fictie)
De lijst van al mijn wensen door Grégoire Delacourt (fictie)
1 Ding door Gary Keller en Jay Papasan (non-fictie)

Aan de slag!
Slik die kikker! door Brian Tracy
Master of Focus webinar door Hugo Bakker

Mijn wensenlijst
Help mee, als je kan. Link: Wensenlijst; Wachtwoord: judith

Gelezen: Gevangen in Nepal door Annemiek van Kessel

nepalDit boek kreeg ik toegestuurd van Uitgeverij De Kring voor recensie. Ik had er niet om gevraagd, en zou dit boek uit mezelf ook niet zo snel uitkiezen. Het bleef een tijdje liggen, totdat ik het ‘door omstandigheden’ toch las.

De uitgeverij zegt: Nepal had alles waar Edward van der Ree van droomde: spiritualiteit, een slow-down levensstijl, fantastische natuur en heerlijk eten. Hij vond in 2013 werk in de mooiste bar van Nepal en maakte er veel vrienden. Hier wilde hij voor eeuwig blijven wonen.

Zijn leven nam een dramatische wending toen zijn beste vriend, Pravash Paudel, van zijn balkon viel en op slag dood was. Onmiddellijk werd Edward door de Nepalese politie opgepakt op verdenking van moord, en zonder pardon achter de tralies gezet. In de overvolle gevangenis moest Edward zien te overleven tussen verkrachters, moordenaars, drugsdealers en pedofielen.

Zijn ouders reisden af naar Nepal en hebben er zes maanden keihard gevochten voor zijn vrijlating, vanuit Nederland bijgestaan door hun andere zoon. De familie leerde Nepal kennen als een land van corruptie, omkoping en vriendjespolitiek.

Gevangen in Nepal is een spannend, waargebeurd en filmisch beschreven verhaal gebaseerd op veel gesprekken met Edward van der Ree, e-mails en de dagboeken van zijn moeder.

Wat ik zeg: De omstandigheid die ertoe leidde dat ik dit boek ging lezen, was een situatie waarin dit het enige boek was dat ik nog niet gelezen had dat zich binnen handbereik bevond. ‘Toch maar eens kijken of het was is.’

Het waargebeurde verhaal wordt verteld door Edward, met dagboekaantekeningen van zijn moeder ertussendoor. Het is een verslag van wat er gebeurd is, waarom hij gevangen gezet is en wat er daarna gebeurde voordat hij weer vrij was. Een beetje een en-toen-en-toen verhaal.

Hij beschrijft af en toe wel wat achtergronden, zodat je een idee krijgt van de Nepalese samenleving, maar het boek gaat vooral over zijn gevangenschap en de corruptie die ervoor zorgt dat het lang duurt voor hij weer vrij is.

Ik had af en toe een beetje last van de westerse attitude, zoals het verzuchten dat er zo weinig Engels gesproken wordt. Tja, we zijn wel in een ander land, he? Of, net nadat Edward verteld heeft dat er 470 mensen in de gevangenis zitten, schrijft hij: ‘Ik zit hier in een wereld die niemand kent.’ Nou ja, denk ik dan, toch zeker 470 mensen kennen deze wereld. Maar ‘niemand’ is dan blijkbaar de westerse beschaving of zo.

Goed, na een tijdje kreeg ik het toch wel benauwd van de situatie waarin Edward verkeerde, en hoe hij keer op keer naar de rechtbank moest en er telkens maar geen vonnis werd uitgesproken. De ouders stonden telkens weer voor hem klaar, er was goede hoop dat hij deze keer wel zou vrijkomen, maar nee, dan moest hij toch weer terug naar de gevangenis omdat er weer iets niet goed geregeld was. De advocaat nam graag geld in ontvangst maar deed daarvoor toch niet zo heel erg zijn best (zo gauw Edward vrijgesproken zou zijn, was zijn melkkoe natuurlijk ook weg). En de rechter, moet je die nu wel of niet omkopen? Gevaarlijk of noodzakelijk?

Wil je eens lezen hoe het eraan toegaat in een gevangenis in Azië en hoe de rechtspraak geregeld is, dan moet je dit zeker lezen. Het is ook zeker nuttig als je van plan bent op vakantie naar Nepal te gaan – hopelijk kun je je ticket nog omboeken, want het is geen aanrader om daar in de gevangenis terecht te komen, en dat kan, zoals Edward laat zien, iedereen gebeuren.