Weer Weerwater

routeAfgelopen zondag ben ik naar Almere geweest. De eerste keer in tien jaar, de tweede keer in mijn leven. Ik mocht mee met een wandeling met Renate Dorrestein, wiens boek Weerwater, dat zich afspeelt in Almere, ongeveer twee jaar geleden is uitgekomen. Nu is er ook een wandeling langs de plaatsen waar het verhaal zich afspeelt.

Ter ere van het uitkomen van het wandelingboekje van de VVV (overigens kun je ook op de fiets of per auto de Weerwaterroute doen), ging Renate Dorrestein eenmalig met een aantal lezers op stap.

Nu bleek al meteen toen ik de stad inliep, dat Almere niet bang is van moderne architectuur. Tjonge, er staat heel wat moois (als je daarvan houdt, natuurlijk).

dorresteinVanaf de VVV liepen we een rondje door de binnenstad van Almere, met uiteraard veel aandacht voor het Weerwater, een meer in het centrum. Renate vertelde onderweg over de plaatsen waar verschillende gebeurtenissen in het boek plaatsvonden. Ook liep er een wethouder mee, tevens vrijwillige city guide, die veel algemene weetjes over Almere en de gebouwen wist te vertellen. Zo werd er bij elke plaats een tijdje gestopt en uitleg gegeven.

Het was allemaal heel informeel en informatief. Renate vertelde uiteraard ook over het schrijfproces en hoe ze bepaalde problemen moest oplossen om het verhaal kloppend te maken. Zo ging ze naar verschillende instanties, zoals het energiebedrijf, om onderzoek te doen voor het verhaal. Omdat ze niet wilde dat iemand voortijdig zou ontdekken waar het boek over zou gaan, stelde ze dan heel veel vragen, terwijl ze maar in één of twee specifieke dingen geïnteresseerd was. En dan hoopte ze maar dat het niet duidelijk was om welke vraag het haar eigenlijk ging.

AlmereWe kwamen ook nog langs het tuinhuisje van glas waar Renate een aantal weken als gastschrijver mocht logeren. Heel toepasselijk is het adres Fantasie 1. Jammer dat we het huisje niet even van dichtbij konden bekijken, vond Renate – er stonden heggen voor – maar ja, met 15-20 mensen zou dat wel een invasie zijn. Renate had duidelijk buiten de waard gerekend, in de vorm van de eigenares (en architect) van het huis, want toen die ontdekte dat er een groep mensen voor haar huis stond, mochten we allemaal even een kijkje binnen nemen. Heel leuk om te zien waar de kinderschoenen van Weerwater zich bevonden! En wat een mooi gebouw!

Renate signeerde onze boeken en bij de VVV kregen we nog een leuke goodiebag met informatie over Almere en natuurlijk ook de Weerwaterroute, om nog eens te lopen.

***

 

Foto Credit
Ik heb zelf geen foto’s genomen. Als ik dat wel doe, ben ik soms drukker bezig met het nadenken over mooie fotomomenten dan van het genieten van het event. Ook nam niemand anders foto’s dus ik was ook ietsje verlegen, om eerlijk te zijn. Sommige slimme bloggers nemen hun eigen fotograaf mee! Niet bij deze wandeling, trouwens. Er waren verder geen bloggers bij voor zover ik weet.
De foto’s die je hier ziet, zijn van de volgende brochures van de VVV Almere: Renate Dorrestein Weerwaterroute en Almere Cityguide.
door Leeswammes Geplaatst in Boeken Getagd

Gelezen: Arab Jazz door Karim Miské

Arab Jazz.PNGDit boek kreeg ik van de uitgever voor een recensie.

De uitgever zegt: ‘Ahmed zit een thriller te lezen op zijn balkon in Parijs als er een bloeddruppel op zijn djellaba valt. Op het balkon boven hem steekt het been uit van zijn bovenbuurvrouw, de stewardess Laura. Als Laura op gruwelijke wijze vermoord blijkt, realiseert Ahmed zich twee dingen. Eén: ze hield van hem en hij had ook van haar kunnen houden. Twee: hij is de enige die de sleutel heeft van haar flat. De verdenking zal dus snel op hem vallen. Er zit maar één ding op: Ahmed moet deze moord zelf proberen op te lossen.

Karim Miské schakelt naadloos tussen de broeierige straten van multicultureel Parijs en de synagogen van New York om de waarheid achter een afschrikwekkende misdaad te achterhalen.’

Ik zeg: Een wat vreemd, maar wel heel leuk boek. Leuk, inderdaad. Niet dat ik veel moest lachen, maar het was gewoon heerlijk om het boek op te pakken en weer een stukje te lezen. Het was ook wat vreemd, omdat het verhaal een beetje van de hak op de tak gaat. Er zitten niet één of twee hoofdpersonen in, maar we gaan van de ene personage naar de andere en (soms) weer terug.

Ahmed, die de moord op zijn bovenbuurvrouw ontdekt als hij nat wordt van haar bloed, is een van de belangrijker personages. Hij is een interessant type, omdat hij een kluizenaar in een grote stad is: hij leest de hele dag en verlaat alleen zijn flat om nog meer tweedehandsboeken aan te schaffen, en af en toe wat boodschappen te doen. In de buurt kennen ze hem wel, en hij krijgt wat mensen aan de praat. Ook krijgt hij gevoelens voor de politieagente die de moord onderzoekt, Rachel. Het lijkt wel wederzijds!

Ik was een halfjaar geleden in Parijs, maar ik kan niet zeggen dat het boek erg Parijzerig aan deed. Oftewel, de toeristische attracties werden niet genoemd, zodat het verhaal zich overal had kunnen afspelen. En dat is wel mooi, want toeristische attracties doen er in het dagelijks leven niet zo toe. Parijs kwam dus zelf niet zo duidelijk naar voren, maar wel was de sfeer van een wijk in een grote stad heel mooi weergegeven. De kapper, de bar, het restaurant: ze komen telkens weer terug en worden bezocht door een aantal van de personages. Ook de personages komen elkaar tegen in het verhaal, waardoor er een beeld ontstaat van een kleine wijk waar men elkaar kent en waar bepaalde verhoudingen tussen de personen bestaat: die kijkt neer op die, die is bang van die, die is de baas enz.

Omdat het boek blijft switchen tussen de personages, die elk weer andere dingen over de moord ontdekken, is het soms moeilijk te volgen waar we zijn in de moordzaak. Want wat A wel weet en B niet, neemt B uiteraard niet mee in zijn redenatie over de motivatie voor de moord. Daardoor blijft het een beetje sudderen, totdat de moord dan toch opgelost wordt door de politie.

Of het nog wat wordt tussen Ahmed en Rachel moet je zelf maar lezen.

Weetjes: Ik was in december 2015 voor het eerst in Parijs, samen met een boekblogger uit Amerika, die ik ooit één keer eerder had ontmoet. Behalve rondlopen en sfeerproeven, zijn we ook naar een of twee musea geweest, hebben we een Hemingway-wandeling gemaakt, en zijn we naar de beroemde Shakespeare boekenwinkel geweest (waar ze overigens dezelfde Engelse boeken hebben als overal).

Gelezen: Retour Calypso van Matthijs Eijgelshoven

calypsoWaar gaat het over? Volgens de uitgever: ‘Als Suzy na tien jaar terugkeert naar het eiland waar ze opgroeide om haar ernstig zieke vader te helpen komen herinneringen boven. Herinneringen aan een jeugd op een zonovergoten eiland – overschaduwd door de afwezigheid van haar moeder – en aan een minnaar die meer vroeg dan zij kon geven. De lezer moet net als Suzy de vraag onder ogen zien of wat wij ons herinneren wel echt zo gebeurd is. In welke mate kun je jezelf verdedigen tegen je eigen bestaan, en welke prijs betaal je voor het sturen van je geest? Matthijs Eijgelshoven overtuigt met zijn literaire debuut Retour Calypso.’

Deze mooie, kleine hardback kreeg ik van de uitgever voor recensie.

Wat vond ik ervan? Ik had moeite om erin te komen. Suzy gaat terug naar Gozo, een van de Maltese eilanden, om haar vader te bezoeken die ziek is. Er zijn heel veel terugblikken naar het verleden, waardoor het verhaal eerst niet zo op gang kwam. Ik las er nog een paar andere boeken tussendoor – dat geeft wel aan hoe interessant ik het op dat moment vond – en besloot toen verder te lezen. Zo rond de helft van het boek kun je al wat eindjes aan elkaar knopen en wordt het interessanter.

Het is heel mooi geschreven en er wordt geen woord te veel gebruikt. Er wordt ook geen personage te veel opgevoerd, maar daardoor lijkt het verhaal soms wat insulair. Zijn er verder dan geen mensen? Waar haar vader woonde leek het een dunbevolkte omgeving te zijn, maar ik weet niet zeker of dat echt zo was. Waar zitten al die Gozitanen?

Het verhaal werkte toe naar een ‘ontknoping’, een punt waarop duidelijk zou moeten worden waarom Suzy niet van haar vader kon houden en waarom teruggaan naar Gozo voor haar zo moeilijk was. Helaas miste ik hier een stukje: de aanleiding van Suzy’s verdriet was duidelijk, maar voor mij niet de rol die haar vader daarbij speelde. En zelf leek ze zich schuldig te voelen, maar waarom precies?

Ik vermoed dat het verhaal iets te subtiel voor mij was. Al dat heen en weer bewegen tussen nu en de verleden tijd! Vaak was het ook niet duidelijk in welke verleden tijd we nu weer zaten. Soms bleek wat volgens mij de tegenwoordige tijd was, de verleden tijd te zijn en andersom. Daar zit misschien wat in van: alles blijft altijd hetzelfde, in essentie. En dat vind ik dan wel weer mooi.

Weetjes: Ik ben ooit op vakantie geweest naar Malta, waarbij we ook een paar dagen op Gozo verbleven. Op Gozo heb ik niet mijn penvriendin in Qala bezocht, met wie ik toen al 20 jaar niet meer correspondeerde.

Meet & Greet met Edith de Wit van In de voetsporen van de heldin

heldin_boekAfgelopen zaterdag was ik bij de Meet & Greet/workshop van Edith de Wit in de mooie bibliotheek van Amersfoort. Die bibliotheek is sowieso een reisje waard, maar de workshop was ook bijzonder leuk.

Edith de Wits boek, In de voetsporen van de heldin, gaat over de opbouw die veel verhalen delen, maar kijkt daarbij ook naar jouw eigen verhaal. Een heldinnenavontuur begint vaak thuis, met een heldin in een doodgewoon leventje, maar ze heeft er wel een beetje genoeg van. Dan komt er iets dat haar aanspoort om actie te ondernemen; eerst vindt ze dat nog eng, maar ze krijgt hulp of wijze raad van iemand, en daar gaat ze! Dan is ze onderweg en zijn er nog verschillende andere stappen die de heldin onderneemt om uiteindelijk al dan niet als een nieuwe versie van haarzelf weer uit het avontuur thuis te komen.

edith

In de workshop beschreef Edith de verschillende stappen aan de hand van filmfragmenten en verhalen die we allemaal kennen, zoals sprookjes. Ook liet ze zien hoe deze stappen gerelateerd zijn aan ons eigen leven. In het boek staan deze verhalen ook, en er zijn ook interviews met mensen die een ‘heldinnenverhaal’ hebben meegemaakt. Per stap zijn er vragen voor jezelf, om eens na te gaan wat jouw eigen verhaal is. Wat heb je meegemaakt, en waar gaat de reis (misschien wel) naartoe?

allebloggers

Bloggers met het boek van Edith de Wit. Bron: Shyama in Boekenland

 

Het boek is dus zowel interessant om eens na te gaan op welke manier verhalen in elkaar zitten en om te gebruiken als om meer inzicht in je eigen verhaal te krijgen. Heel toegankelijk en bepaald niet technisch. Het idee van de reis van de held(in) is niet nieuw, maar wordt hier wel erg leuk besproken. De link naar je eigen verhaal is interessant, maar misschien ook een beetje eng. Op de website van de auteur staat een werkboek dat gedownload kan worden, om echt aan de slag te gaan met je eigen verhaal.

De ochtend in de Amersfoortse bieb was inspirerend en gezellig. Nu maar eens aan de gang met mijn eigen verhaal!

Gelezen: In de familie door Joyce Spijker

familieOp de achterkant: Nina Satijn is een jonge fotografe, op zoek naar haar plek in het leven. Ze is single na een lange relatie en vindt steun bij haar oma Emma, die haar na de vroege dood van haar moeder voornamelijk heeft opgevoed. Nina’s vader Boudewijn, minister van Justitie en Veiligheid en bij een volgende kabinetsperiode in de race voor het premierschap, heeft zich tijdens de opvoeding nauwelijks om haar bekommerd en hertrouwde al snel met de mooie Marsala.

Als Nina op een dag bij Emma op bezoek gaat, vindt ze haar op de grond in de woonkamer in haar huis in Wassenaar. Vermoord. Ze besluit alles op alles te zetten om de dader te vinden en de dood van haar geliefde oma te wreken.

Ik had net een boek gelezen waar ik ongelooflijk lang (voor mijn doen) over gedaan had – zeker meer dan anderhalve week – en was wel toe aan iets snels. Dat was dit boek zeker! Ik heb het in een weekend gelezen.

Ik was even bang dat het over een politieke intrige zou gaan – daar ben ik niet zo dol op – maar dat viel mee. Er zijn volgende week verkiezingen en Boudewijn, Nina’s vader, wordt mogelijk de nieuwe minister-president. De moord op zijn moeder komt hem slecht uit, hij is heel druk bezig met de verkiezingen. Valentijn, die regelmatig bij Nina’s oma over de vloer kwam, wordt verdacht van de moord. Hij is een wat aparte man en heeft al eens tbs gehad. Nina gelooft niet dat hij het gedaan heeft en gaat op onderzoek.

Nina gaat een beetje willekeurig te werk in haar onderzoek naar Valentijn (om te bewijzen dat hij het niet gedaan heeft). Ze is eigenlijk niet bezig met de vraag wie het dan wel gedaan heeft. Zo is dit verhaal eigenlijk geen whodunit maar een ‘whodunitnot’. Wel leuk voor de verandering.

De hoofdstukken worden verteld vanuit het perspectief van verschillende personages, waardoor je iets meer dan, bijvoorbeeld, Nina, weet, maar ook lang niet alles om de moorden op te lossen. Wel weet je dat ze op een gegeven moment in gevaar is terwijl zij dat zelf nog helemaal niet weet. Spannend!

Het leest lekker weg en is zeer geschikt voor een rustig weekend of om mee te nemen op vakantie. Het verhaal is niet te ingewikkeld, zodat je dit rustig in stukjes kan lezen – maar het is dus ook heel geschikt om lekker in door te lezen. Een aanrader!

Dit boek heb ik van de uitgever ontvangen voor recensie.