Gelezen: De vergeting door Daan Heerma van Voss

vergetingOmschrijving van libris.nl (ja, waarom altijd de bolle?): ‘Op 16 januari 2012 wordt schrijver Daan Heerma van Voss wakker zonder te weten wie en waar hij is. Pas na enkele uren van paniek keren de eerste flarden herinneringen terug. Intuïtief zoekt hij contact met Daniël, zijn oudste vriend, die direct naar hem toe komt. In de loop van de dag ziet hij familie, bezoekt hij doktoren en treft hij een verloren liefde. Hij wordt machines ingeschoven en van kliniek naar ziekenhuis gestuurd. Telkens wordt hem uitgelegd wat hem mankeert en telkens vergeet hij het weer. Als hij s avonds genezen het ziekenhuis verlaat, haast hij zich naar de stad op zoek naar vrienden en herinneringen. De maanden daarna doet hij ontdekkingen over het vergeten en over de aard van de aandoening die hem trof. Daan Heerma van Voss spaart zichzelf noch de mensen uit zijn leven, en in zijn openhartigheid zoekt hij wrede grenzen op. De vergeting is een weergaloze en ontroerende roman waarin de werking van het geheugen op meesterlijke wijze wordt verbonden met vriendschap en liefde.’

Met ‘dit soort boeken’ heb ik een probleem. Het is een roman (volgens de cover) maar gaat over iets wat de schrijver wel heeft meegemaakt. Maar hoeveel ervan is dan waar? Het is een roman, tenslotte, dus als hij alleen heeft opgeschreven wat er echt gebeurd is, is het dat toch niet? Verwarrend dus.

Verder valt het met die vergeting ook wel mee. Het duurt een dag of zo, en daarna heeft hij nergens meer last van. En, heel teleurstellend: er is een medische term voor. Het is helemaal niet zo uitzonderlijk!

Een enkele – toegegeven, beangstigende en vreemde – ervaring, wordt door de schrijver nogal opgeblazen, in mijn ogen, en van alle kanten bekeken en betast. Het leest wel lekker weg, daar niet van, maar het was wel een beetje navelstaarderig. En dan was er dus nog de vraag wat er nu wel of niet echt gebeurd was. Nee, het viel niet mee, dit boek!

 

Advertenties

Boekrecensie: Hemelvaart door Judith Koelemeijer


Hemelvaart door Judith KoelemeijerHemelvaart: Waar het over gaat

De uitgever zegt: “Zomer 1985. Zes meisjes vieren vakantie op de Griekse eilanden. Ze hebben net eindexamen gedaan en het leven lijkt één grote belofte. Totdat er de laatste nacht een ongeluk gebeurt. Met vijf meiden, zes rugzakken en een doodskist keren ze naar huis terug.

Judith Koelemeijer was één van hen. In haar eerste autobiografische boek ontrafelt ze dit dramatische verhaal uit haar jeugd. Hoe kon ze haar vriendin Annette zo plotseling verliezen?

De zoektocht voert haar terug naar Paros, naar de ouders van Annette, de vriendinnen van vroeger en de Duitse jongens die bij het ongeluk betrokken waren. Wat deed de dood van Annette met hún leven? En waarom lopen hun herinneringen aan die fatale nacht zo uiteen?

Hemelvaart is een aangrijpend verhaal over vriendschap, schuld en de pijn van het volwassen worden.

Hemelvaart: Wat ik er van vond

Hemelvaart is een mooi, persoonlijk verhaal over de dood van een jeugdvriendin. De schrijfster, Judith Koelemeijer, vertelt over de fantastische vakantie die zes vriendinnen in Griekenland hebben, en het tragisch ongeval net voordat ze weer naar huis zouden gaan.

Na 20 jaar probeert ze te achterhalen wat er precies is gebeurd, want tijdens de nasleep van het ongeluk heeft ze dat eigenlijk niet goed meegekregen. Aan de hand van haar eigen aantekeningen van toen, en een zoektocht ter plekke vele jaren later, legt Koelemeijer meer van het verhaal bloot.

Ze ontmoet mensen die met de vakantie en het ongeluk te maken hadden, waaronder haar toenmalige vriendinnen. Allen herinneren ze zich het ongeluk heel verschillend, tot grote verbazing van de schrijfster.

Het verhaal is goed opgebouwd en zelfs een beetje spannend, want zal Judith Koelemeijer inderdaad achterhalen hoe het allemaal gelopen is? Zijn de papieren bij de Griekse rechtbank nog terug te vinden (een Duitse jongen werd veroordeeld n.a.v. het ongeluk) en kan ze de Grieken en Duitsers van toen nog terugvinden?

Ook het verhaal van de ouders van Annette, het overleden meisje, is interessant. Zij doen iets heel ongebruikelijks na de dood van hun dochter. Het ongeluk heeft trouwens een blijvend effect gehad op iedereen die ermee te maken had.

De gebeurtenissen spelen zich af in de jaren tachtig en  de sfeer van die tijd wordt goed weergegeven.

Een mooi geschreven, indrukwekkend verhaal.


Mijn waardering: 4.5 sterren (van de 5) (goed tot zeer goed)

Bladzijden: 272

Publicatie datum: 2013

Dit boek heb ik: gekregen voor recensie van uitgeverij Atlas Contact

Extra: Zie ook de trailer

Boekrecensie: De boer op door Irene van der Aart

De boer op door Irene van der Aart

Dit is een memoir over verkering met een boer avant la Boer zoekt vrouw. De Amsterdamse Irene van der Aart ontmoet een Gelderse boer op vakantie in Cuba. Op zich heel onwaarschijnlijk, want de meeste boeren trekken er niet in hun eentje wekenlang op uit naar verre oorden. Deze boer wel, en Irene en hij beginnen een relatie.

Het komt er op neer dat Irene van der Aart heel wat af reist om bij haar boer te zijn. Tja, de koeien moeten twee keer per dag gemolken worden, dus de keren dat de boer bij haar kan komen zijn schaars. Van der Aart vertelt over haar heen en weer gereis. Ze treedt als cabaretière door het hele land op en de laatste trein naar Terborg, die gaat al vroeg. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik de naam van dit plaatsje even op moest zoeken op mijn interactieve internet landkaart, want ook al kom ik zelf ook uit de Achterhoek, deze plaats was mij geheel onbekend (waaruit blijkt, dat men over Terborg veel kan zeggen, maar niet dat het wereldberoemd is in de Achterhoek).

Verder vertelt van der Aart heel leuk over de cultuurverschillen tussen haarzelf als stadse dame en de Terborgse vrienden en familie van Boer (die nooit bij name genoemd wordt). Ook enkele typische gebruiken komen aan bod, zoals het buurt vragen en Abraham/Sarah’s maken. En dan het boerenwerk zelf! Van der Aart is nogal van de schattige kalfjes, maar daar heeft Boer geen boodschap aan.

Het boekje is heel leuk geschreven en voor mij (als ex-import-Achterhoekse) vol met herkenbare situaties. Mocht je op zoek zijn naar een boer, lees dan eerst even dit boekje, zodat je goed beslagen ten ijs kunt.


Mijn waardering: 5 sterren (van de 5): Heel goed

Bladzijden: 176

Publicatie datum: 2012

Dit boek heb ik: gekregen in een goodie bag van uitgeverij Atlas Contact

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! Uitdaging

Ik Lees Nederlands!

Drie boeken die ik niet heb uitgelezen

Hieronder een paar boeken waarvan ik geen volledige recensie schrijf, omdat ik ze niet heb uitgelezen. Bij de eerste twee boeken hield ik het na 100 bladzijden wel voor gezien, van het derde boek las ik 225 bladzijden.

1. De asielzoeker van Arnon Grunberg

De azielzoeker van Arnon Grunberg
Dit boek (2003) viel me tegen. Het idee is leuk, maar de uitwerking nogal saai. In ieder geval de eerste 100 bladzijden.

Christian Beck woont al jaren samen met zijn vriendin, die hij zijn vrouw noemt. Hij is werkzaam bij een vertaalburo, waar hij handleidingen vertaalt. Zijn vrouw is wetenschappelijk medewerker maar is nu ziek, en de prognose is slecht.

Zij besluit daarom als goede daad met een asielzoeker te trouwen, zodat “er iemand wat aan haar heeft”. De asielzoeker is een Algerijn, en trekt na het huwelijk, waarbij Beck getuige is, bij hen in – brengt zelfs de huwelijksnacht door in het bed van Beck en zijn ‘vrouw’, terwijl Beck in de woonkamer slaapt.

Tot zover klinkt het allemaal erg ongeloofwaardig, maar ook wel intrigerend. Je kunt je niet voorstellen dat zoiets gebeurt, maar wat nou als toch…? Maar de schrijftstijl sprak mij niet aan, langzaam en een beetje depressief. Beck is een ongelooflijk saaie man die zich volkomen uitwist om het anderen naar de zin te maken. Dit doet hij expres, die keuze heeft hij 10 jaar geleden gemaakt.

Afwisselend met het verhaal in het nu, is er het verhaal over de tijd die Beck en zijn vrouw in Eilat, Israël, doorbrachten. Regelmatig wordt de lezer verteld hoe Beck daar naar bordelen ging en er zich blijkbaar meer thuisvoelde dan bij zijn vrouw, die er ook toen al bedgenoten op na bleek te houden.

Elke keer als het verhaal zich weer op Eilat richtte, had ik geen zin meer om verder te lezen. Het boeide mij niet, terwijl het verhaal in het heden te ongeloofwaardig werd om het nog leuk te vinden.

2. Vals licht van Joost Zwagerman

Vals licht van Joost ZwagermanOok bij dit boek is het me niet gelukt tot de laatste bladzijde te lezen. Op bladzijde 134 (van de 305) had ik er echt genoeg van. Dit boek uit 1991 kon me niet genoeg boeien.

Het gaat over een student Nederlands in Amsterdam, die gefascineerd raakt door de prostitutie aldaar. Hij gaat regelmatig naar de hoeren, als een soort van observeerder. Hij ziet de verschillen tussen de hoeren, maar ook de overeenkomsten in hun handelingen.

Op een gegeven moment wordt hij verliefd op één van hen, een studente uit Nijmegen die er wat bij verdient, en ze beginnen een platonische verhouding. Maar is zij wel wie ze zegt dat ze is? Ze blijkt heel wat voor hem te verzwijgen.

In eerste instantie ging ik welwillend dit boek in en hoewel ik het niet bijster interessant vond, was ik bereid nog wat verder te lezen. Maar na meer dan 100 bladzijden keek ik eens hoeveel ik nog moest, en besloot dat ik geen zin meer had verder te lezen (ik lees tenslotte voor mijn plezier).

Het onderwerp was eerst nog wel nieuw en ik was enigszins geinteresseerd hoe het boek verder zou gaan, maar na een tijdje ontbrak mij de lust. Er zat geen spanning in het boek – in de zin van: er was niets geheimzinnigs/onduidelijks waarvan ik wilde weten hoe dat nu precies zat EN de personages waren niet interessant genoeg dat ik wilde zien hoe het hen verder zou vergaan. In tegendeel, ik vond de personages juist helemaal niet interessant, ze waren onplezierige mensen  met wie ik geen zin had een heel boek door te brengen.

3. Vader van Karl Ove Knausgård

Vader van Karl Ove Knausgård

Knausgård is een Noorse schrijver en dit is het eerste deel van zijn memoires (2010). Het eerste deel (bijna 200 bladzijden) gaat over het jonge leven van deze schrijver, als tiener in de jaren ’80. Dit was heel leuk om te lezen en krijgt zo 4 sterren van mij. Feestjes, meisjes, school, en een familie die steeds verder uit elkaar valt.

Het deed me denken aan Popular Music from Vittula van Mikael Miemi, een jongensleven in Finland, hoewel daar wel heel wat meer gebeurt dan in Vader.

Het tweede deel begon met de schrijver als getrouwde/samenwonende man wiens vrouw in verwachting is. Hij is nogal egoïstisch en wil weg, naar zijn schrijfwerkplaats (een paar straten verder) terwijl zijn vrouw hem juist nu nodig heeft. Dit gedeelte trok mij niet, vooral omdat er nogal wat bespiegelingen zijn over allerlei zaken die in hem opkomen. Ik vond dit taai om te lezen en ook niet zo interessant, of misschien was het contrast met het eerste deel te groot.

Ik had geen zin meer, en ben gestopt. Jammer, want het eerste deel was dus wél erg mooi.

Leg jij wel eens een boek weg dat niet meer boeit?

Recensie: De kok van Martin Suter

De kok van Martin SuterOver dit boek heb je in de Eerste Hoofdstukken serie op mijn blog al kunnen lezen. Het leek me heel mooi en ik ben dus snel verder gaan lezen.

Hoewel het boek niet geheel aan mijn verwachtingen voldeed, was het een mooi boek dat ik met plezier gelezen heb.

De kok: Waar het over gaat

In dit boek speelt Maravan, een asielzoeker uit Sri Lanka, de hoofdrol. Eerst werkt hij als keukenhulpje bij een sterrenrestaurant, maar als ontdekt wordt dat hij keukenapparatuur geleend heeft om thuis te kunnen experimenteren met koken, wordt hij ontslagen.

Dat komt zeer slecht uit want zijn familie in Sri Lanka heeft dringend geld nodig. De toestand daar verslechtert en van hem wordt verwacht dat hij regelmatig een bedrag overmaakt. Hij moet geld lenen en vindt maar moeilijk weer een baan. Wie bij het sterrenrestaurant is weggestuurd, komt niet zo makkelijk weer aan de slag.

Dan neemt zijn oud-collega Andrea contact met hem op. Zij is een mooie vrouw die in de bediening werkte bij het restaurant (maar ondertussen ook al niet meer). Zij weet dat hij lustopwekkende menus kan bereiden en vraagt hem met haar samen een bedrijfje te beginnen. En zo ontstaat Love Food. Zij verzorgen diners bij mensen thuis van wie de relatie een opkikkertje nodig heeft. En dat wordt zeer succesvol en breidt zich uit naar romantische avontjes met escortgirls. Maar tijdens deze avonden komen ze achter een smerige handel, waar ook Sri Lanka bij betrokken is, en er wordt wraak genomen, via het Love Food menu.

De kok: Wat ik ervan vond

Het begin vond ik prachtig, zoals je al in het Eerste Hoofdstukken artikel hebt kunnen lezen. Het ontstaan van Love Food en de eerste paar etentjes waren leuk, maar daarna zakte het verhaal voor mij wat in. Dat kwam vooral omdat het begin heel vrolijk en leuk was allemaal, en nu begonnen Maravan’s problemen toch echt serieus te worden. Er zaten nog een paar liefdesperikelen in, en die waren leuk (maar óók problematisch), en de toestand in Sri Lanka werd ook steeds slechter.

Nu wil ik niet zeggen dat een boek pas mooi is als het vrolijk en leuk is – zeker niet. Ik vond het boek nog steeds mooi, maar mijn verwachtingen over een ietwat luchthartig verhaal van een keukenhulp die beter kan koken dan de kok, bleken niet te kloppen.

Het is leuk hoe er op het laatst wraak genomen werd ook al interesseerde me het verhaal erachter (het smerige handeltje) mij niet zo. Er speelt ook nog een Nederlander mee in dit boek, dat zich in Zürich afspeelt.

De mooie schrijfstijl blijft aanwezig tot de laatste zin!

Achter in het boek is het hele Love Menu opgenomen. Het zijn over het algemeen geen recepten voor beginnende koks. Ze zijn door een sterrenkok ontwikkeld en aangepast, en kunnen dus echt thuis bereid worden. Of het menu echt werkt, heb ik niet geprobeerd…

Mijn waardering: 4/5

Ik las dit boek: omdat de eerste hoofdstukken me helemaal enthousiast hadden gemaakt

Dit boek heb ik: ter recensie gekregen van Uitgeverij Signatuur, met dank!

Aantal bladzijden: 248

Gepubliceerd in: 2011, vertaald uit het Duits (Der Koch)