Gelezen: Arab Jazz door Karim Miské

Arab Jazz.PNGDit boek kreeg ik van de uitgever voor een recensie.

De uitgever zegt: ‘Ahmed zit een thriller te lezen op zijn balkon in Parijs als er een bloeddruppel op zijn djellaba valt. Op het balkon boven hem steekt het been uit van zijn bovenbuurvrouw, de stewardess Laura. Als Laura op gruwelijke wijze vermoord blijkt, realiseert Ahmed zich twee dingen. Eén: ze hield van hem en hij had ook van haar kunnen houden. Twee: hij is de enige die de sleutel heeft van haar flat. De verdenking zal dus snel op hem vallen. Er zit maar één ding op: Ahmed moet deze moord zelf proberen op te lossen.

Karim Miské schakelt naadloos tussen de broeierige straten van multicultureel Parijs en de synagogen van New York om de waarheid achter een afschrikwekkende misdaad te achterhalen.’

Ik zeg: Een wat vreemd, maar wel heel leuk boek. Leuk, inderdaad. Niet dat ik veel moest lachen, maar het was gewoon heerlijk om het boek op te pakken en weer een stukje te lezen. Het was ook wat vreemd, omdat het verhaal een beetje van de hak op de tak gaat. Er zitten niet één of twee hoofdpersonen in, maar we gaan van de ene personage naar de andere en (soms) weer terug.

Ahmed, die de moord op zijn bovenbuurvrouw ontdekt als hij nat wordt van haar bloed, is een van de belangrijker personages. Hij is een interessant type, omdat hij een kluizenaar in een grote stad is: hij leest de hele dag en verlaat alleen zijn flat om nog meer tweedehandsboeken aan te schaffen, en af en toe wat boodschappen te doen. In de buurt kennen ze hem wel, en hij krijgt wat mensen aan de praat. Ook krijgt hij gevoelens voor de politieagente die de moord onderzoekt, Rachel. Het lijkt wel wederzijds!

Ik was een halfjaar geleden in Parijs, maar ik kan niet zeggen dat het boek erg Parijzerig aan deed. Oftewel, de toeristische attracties werden niet genoemd, zodat het verhaal zich overal had kunnen afspelen. En dat is wel mooi, want toeristische attracties doen er in het dagelijks leven niet zo toe. Parijs kwam dus zelf niet zo duidelijk naar voren, maar wel was de sfeer van een wijk in een grote stad heel mooi weergegeven. De kapper, de bar, het restaurant: ze komen telkens weer terug en worden bezocht door een aantal van de personages. Ook de personages komen elkaar tegen in het verhaal, waardoor er een beeld ontstaat van een kleine wijk waar men elkaar kent en waar bepaalde verhoudingen tussen de personen bestaat: die kijkt neer op die, die is bang van die, die is de baas enz.

Omdat het boek blijft switchen tussen de personages, die elk weer andere dingen over de moord ontdekken, is het soms moeilijk te volgen waar we zijn in de moordzaak. Want wat A wel weet en B niet, neemt B uiteraard niet mee in zijn redenatie over de motivatie voor de moord. Daardoor blijft het een beetje sudderen, totdat de moord dan toch opgelost wordt door de politie.

Of het nog wat wordt tussen Ahmed en Rachel moet je zelf maar lezen.

Weetjes: Ik was in december 2015 voor het eerst in Parijs, samen met een boekblogger uit Amerika, die ik ooit één keer eerder had ontmoet. Behalve rondlopen en sfeerproeven, zijn we ook naar een of twee musea geweest, hebben we een Hemingway-wandeling gemaakt, en zijn we naar de beroemde Shakespeare boekenwinkel geweest (waar ze overigens dezelfde Engelse boeken hebben als overal).

Gelezen: Serpent door Carla de Jong

Serpent van Carla de Jong Dit boek stond al een hele tijd in mijn kast, en omdat ik (vooral) de letter ‘S’ (titels beginnend met …) aan het lezen ben, kwam ik eindelijk toe aan Serpent. Dit is mijn vierde boek van dit jaar (2016).

Wat een heerlijk boek! Zo’n echte, lekkere Nederlandse whodunit. Een psychiater wordt vergiftigd en de politie gaat op onderzoek uit. De vrouwelijke rechercheur heeft een relatie met een andere psychiater in de kliniek van de vermoorde vrouw, maar dat mag niemand weten.

Het verhaal wordt verteld vanuit de perspectieven van de twee geliefden, waartussen het tijdens het politieonderzoek trouwens niet zo botert. Wel wat storend was dat sommige gebeurtenissen twee keer verteld worden, alsof een keer niet genoeg was. Het kan leuk zijn om iets vanuit een ander perspectief nog eens mee te maken, maar dat is vooral het geval als twee personages ergens heel anders tegenaan kijken. Dat was hier niet zozeer het geval; in ieder geval zuchtte ik af en toe: nog een keer?

De rechercheur komt langzamerhand te weten wat er gebeurd is, hoewel haar baas haar natuurlijk probeert te stoppen – zoals dat hoort in dit genre – want haar aanknopingspunten zijn soms wel wat vergezocht (en blijken dan toch tot iets te leiden).

Een verrassend goed boek dat ik met veel plezier gelezen heb. Die Nederlandse ‘thrillers’ (erg thrillend was het niet, maar goed) die hebben toch wel wat! Ik lees geloof ik liever Nederlandse en Britse thrillers (ik heb ook lang in Engeland gewoond) dan Amerikaanse, die toch wat herkenbaarheid missen.

Boekrecensie: Koud-Zuid door Ariane Meijer

Koud-zuid van Ariane MeijerKoud-Zuid: Waar het over gaat

De uitgever zegt: ‘De maffia van Amsterdam-Zuid valt nauwelijks meer te herkennen. Daar waar criminelen vroeger opzichtig rondreden in een knalrode Ferrari, hun achterbak gevuld met bankbiljetten en brokken hasj, zitten de hedendaagse drugshandelaren keurig op kantoor…

Wanneer haar echtgenoot Gidon op klaarlichte dag wordt geliquideerd, heeft de beeldschone Donia geen flauw benul wie er achter de aanslag kan zitten. Gidon zorgde altijd uitstekend voor haar – geld was nooit een probleem – maar zelfstandig nadenken heeft ze nooit geleerd. Wat Gidon eigenlijk precies deed en hoe zijn zakenwereld in elkaar steekt, daarvan heeft ze geen idee. Maar ach, Donia weet zoveel niet, en het liefst wil ze haar comfortabele leventje van winkelen en lunchen in de PC Hooftstraat zo snel mogelijk weer voortzetten. Pas als blijkt dat ook het leven van haar zeventienjarige dochter Julia gevaar loopt, besluit Donia het lot in eigen hand te nemen. Met de hulp van Laura, een schoolvriendin van Julia, gaat ze op zoek naar antwoorden. Al snel komt ze erachter dat niets is wat het lijkt, dat niemand is wie hij zegt te zijn…

Koud-Zuid: Wat ik ervan vond

Een heerlijk boek over een rijke vrouw die niet weet dat haar man misschien wel op een criminele manier aan zijn geld komt. Als hij op het terras van een café doodgeschoten wordt, is dat natuurlijk erg, maar ze blijft er niet al te lang bij stilstaan, want het leven gaat door.

Dan begint de zakenpartner van haar man vreemd te doen en is haar dochter Julia opeens niet meer bereikbaar. Donia komt in actie, en achter de façade van onwetend vrouwtje blijkt een slimme dame te zitten. Hoewel ze zich wel weer af laat leiden door een mooie man …

Fietsen door de regen, bovenwoningen, de Albert Cuyp, terrasjes langs de grachten, er zitten veel herkenbare situaties in dit boek. En dan Donia en haar rijke vriendinnen. Het lijken de Gooise Vrouwen wel, maar dan in Amsterdam!

Wat ik vooral leuk vond aan dit boek is hoe Donia op een gegeven moment ‘wakker’ wordt en orde op zaken wil stellen. Hoe ze dat uiteindelijk doet, is heel anders dan ik gedacht had. Opmerkelijk, maar wel passend in het verhaal.

Een leuke Nederlandse thriller!


Mijn waardering: 5 (van de 5)

Dit boek heb ik: tweedehands gekocht

Aantal bladzijden: 224

Gepubliceerd in: 2007

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! uitdaging (3/20).ILN

Boekrecensie: Blauwdruk door Maria Rijk

blauwdrukBlauwdruk: Waar het over gaat

De uitgever zegt: ‘Een leeg bed, een openstaande kledingkast, stilte in huis. Ik ren de trap af, haar jas is weg, ik duik onder de kapstok, geen roze rugzak. Ik roep haar naam, maar krijg geen antwoord. In de woonkamer niet, in de keuken niet. Ik ren weer naar boven, open de badkamerdeur, trek de vlizotrap naar beneden en gil in het gapende gat van de opbergzolder. Niets. Geen Katja.’

Een dag voor haar veertiende verjaardag loopt de dochter van Ellen van huis weg. ‘Ik ben naar mijn vader toe,’ sms’t ze. Maar Ellen heeft Katja nooit verteld wie haar vader is. Als haar dochter erachter komt wie hij is, en werkelijk naar hem toe gaat, zal ze groot gevaar lopen. Ellen wil alles doen om Katja te beschermen, maar elk spoor naar haar dochter loopt dood.

Waar is Katja? En hoe vertelt Ellen haar dochter ooit de waarheid over haar afkomst?’

Blauwdruk: Wat ik ervan vond

Dit boek speelt zich af tien minuten fietsen van mij vandaan. Ik ben er slechts een paar keer geweest, dus er was geen herkenning, maar wel een lekker-dicht-bij-huis gevoel. Dat had ik ook bij het vorige boek van Maria Rijk, Dieptepunt, dat zich in Utrecht afspeelt.

Het boek begint ermee, dat Ellen het woord Slet op haar buitenmuur ziet staan. Wie heeft het erop geschreven en voor wie is  het bedoeld: haarzelf of haar tienerdochter Katja? Ook wordt haar auto bekrast. Later verdwijnt haar dochter en heeft Ellen wel wat anders aan haar hoofd. Dat was eigenlijk wel jammer, want daardoor werd het bedreigende van de tekst en de auto niet ten volle benut in het verhaal.

Het verhaal omtrent Katja’s vader vond ik erg goed gedaan, en blijft tot op het laatst onduidelijk en daardoor interessant om te volgen. Het verhaal van Katja’s verdwijning vond ik echter niet spannend genoeg. Het is tenslotte een thriller. De mogelijke vader wist iets wat de lezer niet wist. Had de lezer het ook geweten, dan was het verhaal een stuk spannender geweest. Dit stukje informatie werd pas op het laatst gegeven, wat op zich een goede plek was, maar dus niet mee kon helpen aan de spanning. Ik maakte me gewoon niet druk genoeg om Katja’s verdwijning, daar komt het op neer.

Toch was dit een erg leuk boek om te lezen. Het verhaal was heel geloofwaardig en de personages, herkenbare figuren. Je kan je heel goed voorstellen dat er zoiets zou gebeuren en hoe de verschillende mensen daarop zouden reageren. Ik vond het ook heel prettig dat er opa’s, oma’s en buren in het verhaal betrokken werden. Dat maakt een verhaal extra aannemelijk.

Dit boek heeft een verrassende ontknoping. Er gebeurt iets dat ik totaal niet verwacht had, maar dat heel goed in het verhaal past. Heerlijk!


Mijn waardering: 4/5 (goed)

Dit boek heb ik: gekregen voor recensie van de auteur

Aantal bladzijden: 234Ik Lees Nederlands!

Gepubliceerd in: 2014

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! uitdaging (26/35).

Boekrecensie: Evenbeeld door Marianne en Theo Hoogstraaten

Evenbeeld van Marianne en Theo HoogstraatenEvenbeeld : Waar het over gaat

De uitgever zegt: ‘1628 Een jonge vrouw scheept zich in op een VOC-schip. Ze is zwanger geraakt van een Amsterdamse koopman bij wie ze werkte als dienstmeid en wil in Nederlands-Indië een nieuw leven beginnen.Tijdens een zware storm bevalt ze van een zoon. Niet veel later strandt de Batavia op een koraalrif, waarna meer dan 200 opvarenden op kleine eilandjes moeten zien te overleven. Er volgen maanden van honger, dorst en afschuwelijke moordpartijen. Zal de jonge moeder tijdig worden gered?

2013 Als de oom van Marrit onverwachts overlijdt, erft ze zijn pand aan de Keizersgracht en ongekend veel geld. Het testament bevat echter een aantal dwingende voorwaarden, die ze niet meteen begrijpt. Als ze op onderzoek uitgaat, ontdekt ze dat haar oom er is ingeluisd door een criminele organisatie. Al snel blijkt dat deze organisatie het ook heeft voorzien op Marrit.’

Evenbeeld : Wat ik ervan vond

Dit verhaal wordt afwisselend verteld door Marit in de huidige tijd, en door een jonge vrouw op een VOC-schip in de 17e eeuw. Het historische verhaal wordt verteld in de vorm van aantekeningen die de hoofdpersoon later gemaakt heeft.

Het verhaal is lekker soepel geschreven en is al vanaf het begin onplezierig (zoals dat hoort bij een goede thriller). Marit (2013) heeft al snel een aantal criminele types achter zich aan, wat natuurlijk voor de nodige spanning zorgt. Het 17e eeuwse verhaal wordt achteraf verteld en bevat aanwijzingen van wat er nog komen gaat, ook een mooie methode om de spanning wat op te voeren.

Het historische verhaal vond ik het mooist. De moeilijke situatie van een vrouw alleen werd heel goed beschreven. Ik vond het heel aannemelijk dat het in die tijd zo ging, als het er in haar verhaal aan toegaat. Het moderne verhaal vond ik minder waarschijnlijk en zelfs wat vergezocht.

Uiteindelijk raken de twee verhaallijnen elkaar, en dat is natuurlijk heel prettig. Alleen had het wel iets langer mogen duren; zo gauw de verhalen samenkomen is het boek ook zowat afgelopen, terwijl ik als stamboomonderzoeker graag nog wat dieper op de zaken in zou hebben willen gaan.

Al met al een mooie thriller die ik met veel plezier gelezen heb.


Mijn waardering: 4/5

Dit boek heb ik: gekregen voor recensie van De Crime Compagnie

Aantal bladzijden: 272

Ik Lees Nederlands!

Gepubliceerd in: 2013

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! uitdaging (13/35).