Op bezoek bij de uitgeverij

AtlasContact
Pasgeleden hadden we het nog over wat boekbloggers van uitgeverijen willen. Eén ding dat ik noemde, was uitgenodigd worden voor een bijeenkomst “met hapjes, drankjes, auteurs, en een goodie bag”. Atlas Contact bediende deze boekblogger (mij dus) op haar wenken door mij uit te nodigen voor een middag waarin inderdaad al deze ingrediënten aanwezig waren.

Op de “Aanbieding de Luxe“, vertelden zes auteurs over hun (5) boeken die volgend voorjaar bij Atlas Contact uitkomen. Ken je dat, je hoort een schrijver vertellen over zijn of haar nieuwe boek en je bent meteen enthousiast? Ik had dat vijf keer deze middag. Alle boeken die gepresenteerd werden wil ik lezen!

Het bleek een veel intiemere bijeenkomst te zijn dan ik had verwacht. In het tuinhuis van de nieuwe residentie van de uitgeverij, aan de Prinsengracht in Amsterdam, stond een lange tafel gereed, met daarop vlaaien, stroopwafels, bokkenpootjes, fruit en verschillende soorten warme en koude dranken. Bij elke zitplaats lagen brochures met daarin de nieuwe boeken voor het komend voorjaar. Er waren zo’n 20 mensen, waaronder de auteurs en mensen van Atlas Contact, en een stuk of tien, twaalf genodigden: een traditionele boekhandelaar en een online boekhandelaar, iemand van een bekend praatprogramma en iemand van een (andere) omroep, iemand met een recensie website en zo nog een paar.

Ik vermoedde een zekere desinteresse van een Oude-Media persoon zo gauw deze hoorde dat ik een boekblogger was, of was dat verbeelding? Ach, met de dame van de recensie website had ik wel een leuk gesprek en hebben we verdere contacten gelegd via Twitter.

De vergelding door Jan BrokkenNa een voorstelrondje kwam eerst Jan Brokken aan het woord. Zijn nieuwe boek, De vergelding is een non-fictie verhaal over de Tweede Wereldoorlog en heeft als ondertitel Een dorp in tijden van oorlog. Ik hoef dat niet, die oorlog, maar toch! Hoe die man vertelde over zijn boek en zijn onderzoek naar het verleden van een dorp in oorlogstijd was echt.heel.interessant! Hij ging zwaar over de toegewezen tijd heen en hoewel mij dat normaal gesproken heel erg stoort, had hij van mij nog lang mogen doorgaan. Er zit niets anders op: dat boek moet ik lezen. Hij beloofde zelfs dat het spannend zal zijn en dat, als het bijna duidelijk is wat er gebeurd is, er nieuwe informatie boven tafel komt waardoor alles weer heel anders geïnterpreteerd moet worden.

De verdwijners door Niels 't Hooft

Daarna hield Niels ’t Hooft een grappige presentatie over zijn fictie boek dat in april uitkomt, De verdwijners. Hoewel ik uit zijn presentatie niet echt een goed idee over het boek kreeg, was het onderwerp interessant genoeg om het boek te willen lezen: Drie enquêteurs van Google vragen passanten in de straat wat hun verlangens en angsten zijn. Deze informatie wordt door Google doorverkocht aan schimmige organisaties. Maar uit eigen beweging adviseren de enquêteurs mensen ook over de mogelijkheid hun eigen leven te beëindigen.

Lekker maf, daar houd ik wel van!

De informatiefuik door Arnold Roosendaal De Informatiefuik, het derde boek dat gepresenteerd werd, heeft als ondertitel Hoeveel controle heb je over je online identiteit? Dit is het soort boek dat ik liever niet lees omdat ik nogal bang ben voor wat ik daar te weten zal komen. Arnold Roosendaal heeft eerst voor zijn proefschrift en later voor dit boek onderzoek gedaan naar privacy op internet. Hoe marketingbedrijven precies (kunnen) weten wat voor websites jij bezoekt, bijvoorbeeld over welke ziektes je informatie hebt opgezocht en of je op zoek bent naar een andere baan.

Eind vorig jaar kwam de schrijver in de media met zijn onderzoek naar Facebook die op een bedenkelijke manier met onze informatie omging. Uiteindelijk hebben ze, onder andere naar aanleiding van dit onderzoek, hun programma’s in ons voordeel aangepast.

Alles wat er was door Hanna BervoetsHanna Bervoets presenteerde haar fictieve roman, Alles wat er is. Dit gaat over een groep mensen die in een schoolgebouw samenkomen waarna er buiten een knal klinkt. Ze moeten van de autoriteiten binnen blijven met de ramen, deuren en gordijnen dicht. Wat er aan de hand is weten ze niet, maar in de loop van weken verandert de groepsdynamiek en wordt het steeds moeilijker met elkaar te leven. Voor dit boek heeft Hanna alle afleveringen van Expeditie Robinson bekeken om een goed beeld te krijgen hoe een groep mensen in isolatie functioneert.

Volgens mij is dit een soort van Gone (Michael Grant) meets Het laatste land (Threes Anna) met een vleugje Kamer (Emma Donoghue).  Best wel mijn soort boek! 🙂

Jij bent je brein door Dick Swaab en Jan Paul Schutten De schrijver van het boek Wij zijn ons breinDick Swaab, werd gevraagd een kinderversie van dit boek te maken. Daar heeft hij kinderboekenschrijver Jan Paul Schutten bij betrokken. Het resultaat is een boek met ongeveer dezelfde informatie als Wij zijn ons brein maar dan voor kinderen vanaf een jaar of 10 (en ook heel geschikt voor tieners en zelfs volwassenen).

Het boek is geschreven in de vorm van emails waarbij twee kinderen die een project voor school moeten doen in contact komen met Dick Swaab en steeds meer vragen gaan stellen aan de bekende hersenonderzoeker.

Geef toe: die boeken zijn toch allemaal zeer het lezen waard? In de brochures voor het komend voorjaar staan nog veel meer mooie boeken.

Na afloop van de presentaties kregen we een rondleiding door het gebouw. De uitgeverij zit hier pas een week of zo en alles rook nog naar verf en naar nieuwe vloeren. Het gebouw bestaat uit twee huizen waar op elk van de vier verdiepingen door de tussenmuur is gebroken zodat de huizen met elkaar in verbinding staan en één geheel lijken. De kantoren zijn ruim en licht, doordat er half-glazen wanden inzitten. Vele boekenplanken aan de muren waarin aan aantal van mijn favorieten. Murakami hier! Nigella daar! En kijk: Kingsolver! (die was ik net zelf aan het lezen, in het Engels, dus niet van deze uitgeverij 🙂 ).

Het zag er degelijk, modern en nog een beetje kil uit, maar de schilderijen hingen nog niet aan de muur. De medewerkers waren in ieder geval heel vriendelijk en gastvrij. De borrel na afloop kon ik helaas niet mee maken. Zoals dat wel vaker gaat: óf ik heb niets bijzonders, óf ik heb twee of drie dingen op een dag die allemaal de moeite waard zijn.

In ieder geval voldeed deze middag geheel aan mijn wens om eens bij een uitgeverij op bezoek te gaan. Met een zeer volle goodie bag (waarover een andere keer meer) nam ik afscheid. Hartelijk dank voor deze geweldige middag, mensen van Atlas Contact!

En jij? Word jij helemaal enthousiast van een boek als je de schrijver erover hoort praten?

Naar welke van deze boeken ben jij benieuwd?

Advertentie

De literaire kring van Marjolijn Februari

De literaire kring van Marjolijn FebruariDit boek stond al een tijdje op mijn wensenlijstje (waarom weet ik niet meer) en toen de schrijfster in de bibliotheek een lezing kwam geven besloot ik daar heen te gaan, maar eerst het boek te lezen.

Niet dat de lezing speciaal over het boek ging, maar het is toch leuk in ieder geval één boek van een lezing-gevende schrijver te hebben gelezen.

De literaire kring: Waar het over gaat

Victor Herweg is een journalist die in zijn vroegere woonplaats, een klein dorp, gaat informeren naar een bekende schrijfster, Ruth Ackermann, die vroeger nog bij hem in de klas heeft gezeten. Zij woont er zelf niet meer, maar hij ontmoet wel een ander klasgenootje, Teresa, die niets weet over het succes van Ruth.

Teresa’s man John is een invloedrijke zakenman die regelmatig onderweg is naar vergaderingen. Hij is 20 jaar ouder dan Teresa, en zij is een soort van trophy wife voor hem. Hij zit bij de lokale literaire kring samen met Teresa’s vader en een aantal andere mannen (en één vrouw).

Het boek van Ruth gaat over een meisje dat opgesloten wordt in een psychiatrische inrichting, wat Ruth zelf ook heeft meegemaakt. Randolf Pellikaan, de vader van Teresa vindt het niets om het boek te lezen en bespreken in de literaire kring. Het boek is niet literair en serieus genoeg.

Maar er blijkt meer achter te zitten: Ruth’s vader heeft toen hij nog in het dorp woonde een misstap begaandie hem nationale bekendheid (beruchtheid) opleverde. Zijn misstap en de betrokkenheid van de literaire kring worden langzaam duidelijk.

De literaire kring: Wat ik ervan vond

Het boek deed me aan de “universitaire” romans van W. F. Hermans denken (Onder Proferssoren, Uit Talloos Veel Miljoenen): pompeuze, belangrijke mannen met vreemde namen, vriendjespolitiek, ons-kent-ons.

Deze personages vond ik grappig en een beetje zielig, maar leuk om over te lezen. De interacties tussen de personages en ook de bijeenkomsten van de literaire kring zijn vermakelijk beschreven (hoewel het boek zeker geen komedie is).

Sommige andere delen van het boek vond ik wat te filosofisch, vooral wanneer de hooggeplaatste personages maatschappij-kritische betogen houden.

Ook vond ik de uiteindelijk openbaring van het verhaal wat zwak. Teresa en Victor proberen te ontdekken wat er nu precies gebeurd is en waarom de literaire kring zo tegen het boek is, maar als dat eindelijk ontdekt wordt, is dat toch een beetje een tegenvaller. Voor mij althans, het had wel iets pittiger mogen zijn.

Al met al een leuke roman die ik met plezier gelezen heb.

Marjolijn Februari geeft lezingMijn waardering: 4/5

Ik las dit boek: omdat de schrijfster in onze bibliotheek een lezing kwam houden EN het boek al op mijn wensenlijstje stond

Dit boek heb ik: geleend uit de bibliotheek

Aantal bladzijden: 255

Gepubliceerd in: 2007


Arthur Japin in Utrecht: Interview & Signeren

Arthur Japin verteltVorige week woensdag ben ik met vriendin M. naar “Een literaire avond met Arthur Japin” geweest. Dit werd gehouden in Selexyz Broese in Utrecht.

Eerst las Japin voor uit zijn boek en vertelde hij er van alles omheen. In de pauze signeerde hij en na de pauze mocht het publiek vragen stellen.

Achtergrond van het boek

Ik raad iedereen aan om, als je naar een lezing over een boek gaat, zo mogelijk eerst het boek te lezen. Wat de schrijver om het boek heen vertelt is dan niet alleen maar een leuk verhaaltje, je kunt het direct plaatsen in het verhaal van het boek.

Het boek Vaslav is gebaseerd op een waargebeurd verhaal met personages die echt bestaan hebben (de belangrijkste in ieder geval, sommige anderen zijn erbij verzonnen).

Over drie hoofdpersonen van het boek vertelde Japin de achtergrond: Vaslav, zijn vrouw Romola, en Vaslav’s manager en geliefde Diaghilev. Over de vierde hoofdpersoon, Peter, is niet veel te vertellen omdat er bijna niets over hem bekend is.

Vaslav was wereld- en wereldberoemd in zijn jaren (rond 1900) als balletdanser. Hoewel veel mensen hem nooit hadden zien optreden en hem alleen maar kende van plaatjes, was hij toch een levende legende. Mensen droegen de kleren die hij droeg en droegen hun haar net als hem, enz.

Vaslav was al vanaf redelijk jonge leeftijd bij zijn ouders weg en werd grootgebracht in de balletschool aan het hof van de Tsaar. De jonge jongens werden geestelijk gebroken zodat ze altijd zouden doen wat hun leraar zei. Bij Vaslav kwam het erop neer dat hij geen eigen wil meer had en ook later altijd vroeg of hij een bepaald gerecht wel lustte, en bijv. of hij met Romola zou trouwen. Zelf had hij nauwelijks een mening.

Romola zag Vaslav in een optreden en wist meteen dat ze met hem wilde trouwen. Ze werkte keihard om als (veel te oude) 21-jarige bij het ballet aan de top te komen en door Vaslav opgemerkt te worden. Dit lukte aanvankelijk niet maar door veel volharding (bijv. door te zorgen dat ze op de reizen van het balletgezelschap altijd een kamer kreeg in de buurt van Vaslav) uiteindelijk wel.

Russian ballet impresario and founder of the B...

Diahilev. Image via Wikipedia

Diaghilev had al vele geliefden gehad maar meende in Vaslav toch wel een bijzondere geliefde gevonden te hebben. En zo gauw hij hoorde dat Vaslav getrouwd was, deed hij er alles aan om het Vaslav onmogelijk te maken nog ergens aan het werk te komen. Hij had tenslotte veel invloed in de balletwereld.

Toen Romola dus eindelijk haar grote balletdanser gestrikt had, was hij op slag balletdanser-af. Toch heeft zij jarenlang voor hem gezorgd en zich voor hem ingezet.

Boek lezing

Arthur Japin heeft op de toneelschool gezeten en het acteur-zijn merkte je meteen toen hij uit zijn boek ging voorlezen. Hij deed de inleiding over het stuk dat hij ging lezen, nam even een pauze, je zag zijn gezichtsuitdrukking veranderen en begon dan als de personage die het verhaal vertelt, te praten. Hij had nauwelijks het boek nog nodig, hij kende het stuk uit zijn hoofd.

Natuurlijk is het altijd prachtig om een auteur zijn eigen verhaal te horen vertellen, maar bij Japin ging het een stukje verder: hij is op dat moment de persoon in het verhaal. Indrukwekkend!

Signering

Vaslav gesigneerdToevallig was ik snel aan de tafel waar Japin in de pauze signeerde en hoefde ik niet in een, bleek al snel, zeer lange rij te gaan staan om mijn boek te laten signeren.

Japin deed dit op een correcte, vriendelijke en persoonlijke wijze, maar wel met een snelheid die je op basis van de hoeveelheid mensen nog achter mij ook wel kon verwachten.

Helaas dus geen persoonlijke boodschap zoals David Mitchell dat zo heel mooi wel wist te doen (maar daar was het publiek ongeveer 2/3 van dat bij Japin).

Zie ook de foto onderaan.

Vragen uit het publiek

Na de pauze mocht het publiek “vragen stellen over van alles en nog wat”. Dit aanbod werd van harte aangenomen en de vragen bleven niet uit. Japin nam elke vraag serieus hoewel er hier en daar ook best gelachen werd.

Hij refereerde nooit aan andere bijeenkomsten, dus nooit: “Die vraag wordt mij zo vaak gesteld!”. Nee, elke vraag werd behandeld alsof het een originele vraag was waar hij nog nooit eerder antwoord op had hoeven geven. Hier een selectie met de antwoorden van Japin, voor zover ik me ze kan herinneren:

Kunt U tegen kritiek?
Nee! Japin moet geloven in wat hij schrijft, anders wordt het niets. Dus hij denkt dat wat hij schrijft het best mogelijke is. Het zou niet kunnen om in een nieuw boek rekening te houden met wat iemand over een eerder boek gezegd heeft.

Arthur Japin.

Arthur Japin. Image via Wikipedia

Hoe schrijft u?
In een soort van trance, dan komt het vanzelf. Japin begint te schrijven en de rest volgt. Je moet bij iedere zin een keuze maken over hoe het verhaal op dat moment verder gaat. Daardoor laat je een heleboel andere mogelijkheden liggen. Wat je dan wel gekozen hebt en de keuzes die je daarna neemt, laten het verhaal soms in een heel andere richting gaan dan je oorspronkelijk van plan was.

Hij kan alleen schrijven op dagen dat er niets anders gebeurt, bijv. niet op dagen dat hij lezingen geeft. Ook leest hij zelf heel weinig boeken, want dat gaat niet als hij zelf aan het schrijven is.

Hoe kwam U op het idee om over Vaslav te gaan schrijven?
Op zijn 23e kreeg hij van zijn partner de dagboeken van Vaslav, uitgebracht door Vaslav’s vrouw Romola. Dat vond hij interessant en heeft het gebruikt voor een opdracht op de toneelschool, maar er verder niet meer naar gekeken.

Toen tien jaar geleden de integrale dagboeken van Vaslav uitkwamen (want diens vrouw had behoorlijk zitten schrappen voordat het eerdere materiaal gepubliceerd werd), las Japin deze en vond inspiratie om daar wat mee te gaan doen.

Wanneer begint U aan een nieuw boek?
Japin begint zijn nieuwe boek zo snel mogelijk na het vorige, anders is hij bang dat het er niet van zal komen. Tijdens de drukke tijd van lezingen en interviews geven schrijft hij dan niet, maar dan ligt er alvast wat te wachten als hij weer tijd heeft.

Waar gaat het nieuwe boek over?
Over iemand die heel erg in de belangstelling stond [en nog staat, geloof ik], een vrouw uit het theater. Het gaat over hoe zij naar zichzelf kijkt en hoe anderen naar haar kijken [ik hoop dat ik dat goed heb opgeschreven!].

Hoe werd er in Vaslav’s tijd (1900) tegen homosexualiteit aangekeken?
In Rusland was dat geen probleem, homo paren liepen openlijk over straat, maar wel was er een wet die het ten strengste verbood (deze werd over het algemeen niet gehandhaafd). In Parijs, waar Valsav later als lid van het Ballet Russes heenging, maakte het al helemaal niet uit. Ter vergelijking: in Nederland stond er de doostraf op.

Japin signeert

Conclusie

Japin is een fantastische verteller en weet zijn publiek steeds weer te boeien. Dit was de tweede keer dat ik naar een lezing van hem ging, en beide keren viel mij dit op. Hij weet een soort van “gezellig bij elkaar” sfeertje te creëren. Dat er zo’n 120 mensen in de zaal zitten maakt niets uit.

Meer te weten te komen van de achtergrond van de personages in Vaslav was reuze interessant maar dat waren ook de vragen uit het publiek. Zelf stelde ik geen vraag, want ik had alleen maar een aantal voor de hand liggende vragen, die uiteindelijk natuurlijk tóch wel gesteld werden en waar Japin toch ook best interessante antwoorden op gaf.