Boek recensie: De scheidingsclub door Sophie King (niet uitgelezen)

De scheidingsclub door Sophie King.

Ja ja, je mag een boek niet beoordelen om zijn voorplaat. Nou, dat doe ik al jaren en over het algemeen met veel succes. Dit boek zag er ook heel leuk uit. Chick-litterig, en dat vind ik best lekker lezen op zijn tijd. Maar dit boek miste een zeker schittering. Het was allemaal nogal vlak en saai. Helaas. Ik heb het dan ook niet uitgelezen.

De scheidingsclub: Waar het over gaat

Van de achterkant van het boek: “Karen, Lizzie, Ed en Alison kennen elkaar nog niet. Maar ze hebben één ding gemeen: ze zijn gescheiden of staan op het punt dat te doen. Karen is een gelukkige single van in de vijftig en wilmet haar ervaring anderen helpen door een club op te richten voor mensen die zich afvragen HOE OVERLEEF IK EEN SCHEIDING?

Lizzie, redacteur bij een tijdschrift (workaholic) en moeder van twee kinderen (die ze vaak niet begrijpt) is geschokt als ze erachter komt dat haar man een affaire heeft met haar beste vriendin. Ed, einddertiger en drie keer getrouwd, wil dolgraag vader worden, maar is nog op zoek naar de perfecte vrouw.

En Alison ontdekt als haar jongste kind naar de universiteit is vertrokken dat haar man haar wil verlaten om ‘op zoek naar zichzelf’ te gaan. Zo wordt het huis wel heel stil en leeg.

Een missie om hun leven op orde te krijgen begint, wat tot onvermijdelijke, soms pijnlijke, maar ook grappige confrontaties in de groep leidt…”

De scheidingsclub: Wat ik ervan vond

Chick-lit vind ik leuk. Ik kan met veel plezier zo’n boek induiken en er een paar uur later weer helemaal blij uitkomen. Daar hoopte ik ook op bij dit boek. Maar dat viel me tegen. Er waren verschillende personages, die ik niet uit elkaar kon houden: Karen, Lizzie, Alison, elke keer als een van hen weer aan de beurt was met een hoofdstuk, had ik moeite te bedenken wie het ook al weer was en wat hun achtergrond was. 

Het verhaal vond ik saai. Er gebeurde wel wat, maar zelfs op bladzijde 166 (zover ben ik gekomen) was er nog te weinig interessants gebeurd dat mij aanspoorde om verder te lezen. Normaal gesproken heb ik wel een of twee personages, of een situatie, die ik interessant genoeg vind om verder te volgen, zelfs als het hele boek wat minder is. Maar in dit geval was er niets waarop ik me kon vastbijten en waar ik nieuwsgierig was hoe het verder zou gaan. Misschien was het verhaal te levensecht.

Een verder probleem was dat ik de schrijfwijze niet zo sterk vond (daarbij in acht nemend dat chick-lit geen literaire fictie is). Misschien lag het aan de vertaling, dat is ook een mogelijkheid. Ik heb niet eerder een boek van Sophie King gelezen dus ik kan het niet vergelijken met haar andere werk.

Van mezelf mag ik een boek opgeven als ik het na 100 bladzijden nog niet met plezier lees, maar in dit geval had ik hoop dat het wel goed zou komen. Misschien wordt het later in het boek wel reuze interessant, maar na een ruime 160 bladzijden hield ik het toch echt voor gezien. Altijd weer jammer om een boek te moeten wegleggen, maar tegen je zin verder lezen? Dat vind ik zonde van mijn tijd.


Mijn waardering: geen, het boek niet uitgelezen

Bladzijden: 376 (ik las tot blz 166)

Publicatie datum: 2011 (UK, The Divorce Club; 2012 Nederland)

Dit boek heb ik: geleend uit de bibliohteek

Heb jij dit boek gelezen?

Wat vond je ervan?

Advertentie

Boek recensie: Ben je gek door Marian Keyes

Ben je gek door Marian Keyes

Acht boeken heb ik van Marian Keyes in de kast staan. Dit is dus al zeker het negende boek dat ik van haar gelezen heb. Begon ze als pure chick-lit schrijfster, de laatste jaren zitten er serieuze zaken in haar romans, zoals alcoholisme and huiselijk geweld.  Ben je gek gaat over een vrouw die aan depressies lijdt. Het is geloof ik het eerste boek van Keyes met een detective-achtig verhaal.

Ben je gek: Waar het over gaat

Van de website van de uitgever: “Helen Walsh, vierendertig, privédetective, zit erdoorheen. Geen geld, geen huis, geen werk, en met haar nieuwe vriend botert het ook niet zo. Mismoedig stort Helen zich op een verdwijningszaak. De zanger van de Laddz, Ierlands meest viriele en beroemde boyband ooit, lijkt in het niets verdwenen. Bij familie, vrienden en het management van de band ontdekt Helen vele verborgen duistere motieven. De tijd dringt. Helen zakt steeds dieper in de problemen.”

Ben je gek: Wat ik ervan vond

Ik moest even wennen: een detective verhaal én een chick-lit? Het deed me denken aan de boeken van  Meg Cabot over Heather Wells die huismeester in een studentenhuis wordt en een moord moet oplossen (Houd je hoofd koel!). Ik ben niet helemaal overtuigd in het geval van Ben je gek.

Er zijn twee verhaallijnen die ongeveer even belangrijk zijn: de verdwijning van een popzanger, die onderzocht wordt door Helen Walsh, privé detective, en de depressive stoornis van Helen, die tijdens de speurtocht naar de popzanger weer de kop opsteekt. Net als cliché-privé-detectives heeft ook Helen geen normaal leven: ze moest haar koopflat uit wegens wanbetaling en heeft nauwlijks werk. Door alle ellende komt haar depressie weer flink opzetten en leidt ze een onregelmatig leven met weinig eten en slapen.

Het was alweer een tijd geleden dat ik over de Walsh familie had gelezen, en in dit boek wordt er maar losjes gerefereerd aan de vier andere zussen, die in eerdere boeken elk een hoofdrol speelden. De ouders spelen een iets grotere rol, omdat Helen officieel weer thuis woont. Ik vind de ouders niet zo sympathiek als ik ze me herinner en er is veel minder een familie-gevoel zoals in de andere Walsh boeken. Niet verwonderlijk, want Helen is een eenling die haar eigen boontjes dopt.

Helen is een slimme en grappige dame die helemaal op haar eigen manier onderzoek doet naar de vermissing van popzanger Wayne. Ze weet haar ex-vriend Jay, de opdrachtgever, goed op afstand te houden en hoewel ze een beetje bang is voor Harry, een geharde crimineel, probeert ze telkens weer informatie aan hem te ontlokken. Ze verbergt haar depressie zoveel mogelijk voor haar huidige vriend Artie, die ze tijdens de week dat het verhaal duurt trouwens ook niet echt veel ziet.

Het detective verhaal is leuk en spoort aan tot meedenken door de lezer. Er zijn verschillende mogelijkheden voor het verdwijnen en de verblijfplaats van Wayne, maar de uiteindelijke oplossing is toch weer heel verrassend, zoals dat hoort in een roman als deze. Het persoonlijke verhaal van Helen geeft inzicht in depressies en is heel goed beschreven. De lezer leert over het onderwerp zonder zich gedistancieerd te voelen van Helen, die zich af en toe toch wel vreemd gedraagt.

Of het nu een detective is of een chick-lit, het is op de gebruikelijke prettige manier geschreven die we van Marian Keyes verwachten.


Mijn waardering: 4/5

Bladzijden: 448

Publicatie datum: 2012 (Nederland, Engeland)

Dit boek heb ik: als ebook gekregen van The House of Books voor een recensie

Oorspronkelijke titel: The Mystery of Mercy Close

Boek recensie: De urenfabriek van Fleur Brockhus

De urenfabriek van Fleur BrockhusDeze chick-lit leek me leuk toen ik het in de winkel zag, maar Leesdame blogde erover en zei dat het leuk was maar wel één van dertien in een dozijn. Toch kon ik het niet laten liggen toen ik het bij de nieuwe boeken in de bieb zag. Het probleem: ik vind de cover zo leuk, die trekt mij heel erg aan!

En gelukkig vond ik het ook een heel leuk boek. Misschien wel dertien in een dozijn, maar dan lees ik toch liever deze dan de andere twaalf! 🙂

De urenfabriek: Waar het over gaat

Van de website van de uitgever:

Felice komt terecht bij patroon Ria de Roos op de sectie Arbeidsrecht. Ria blijkt een zuurpruim, opgefokt en kwaadaardig. Na een paar maanden is Felice eraan gewend dat ze nooit waardering krijgt. Ze raakt niet meer zo snel in paniek, gaat de beruchte vrijdagmiddag Blickborrel uit de weg, en weet hoe ze zich op zakenreizen heeft te gedragen. Maar de lange kantooruren en extreme werkdruk zijn funest voor haar seksleven. En wanneer de plagerige advocaat Simon steeds meer aandacht aan haar besteedt, gaat Felice grandioos voor de bijl.

Een kijkje in de wereld van de Grote Advocatuur door de ogen van de dappere stagiaire Felice.

De urenfabriek: Wat ik ervan vond

Leuk boek, leuk boek! Een chicklit zonder dom hoofdpersoon, dat is al een plus (dat Shopaholic meisje is oliedom, en toch wel een beetje hét voorbeeld van de chicklit haters). Ook is Felice niet uit op een vriendje, zoals vaak in chick-lits. Voeg daaraan toe de setting van een advocatenkantoor en dan is toch eens wat anders dan de gemiddelde chick-lit.

Felice is gewoon en aardig, een beetje onzeker, maar ze heeft het toch maar mooi voor elkaar: een 3-jarige stage bij een gerenommeerd advocatenkantoor. Haar baas is echter een verschrikking en ze moet keihard werken. Haar vriendin op een andere afdeling wordt zelfs ziek door al het harde werken. Ja, en dan is er toch een man die haar beter wil leren kennen, maar Felice valt niet zomaar voor hem, ze ziet heus wel dat hij getrouwd is en dat iets met hem beginnen geen goed idee is.

Het leest heel makkelijk weg. Het is niet spannend maar wel interessant genoeg om door te lezen. Ik hoopte dat Felice een uitweg zou vinden en niet constant zo hard zou hoeven te werken, en haar baas een hak zetten, leek me ook wel geschikt.

Het einde, waar Felice nog een keertje terug gaat, en later, als ze tv kijkt (dit voor voor mensen die het boek al hebben gelezen) vond ik een beetje flauw en overbodig. Maar verder was het een heerlijk boek en het was leuk een kijkje te nemen in de keuken van de advocatuur – daar werken de stagiaires al net zo hard als de arts-assistenten in ziekenhuizen. Dat had ik niet gedacht. Ook inzicht in het sfeertje is leuk- het is bijna een sekte, omdat ze heel weinig tijd hebben gaan ze voornamelijk met collega’s om. En Felice durfde niet goed aan haar ouders uit te leggen hoe hard ze werkte, want als je niet in het wereldje thuis bent, begrijp je daar niets van.

Een leuke chicklit!


Mijn waardering: 4.5/5

Bladzijden: 320

Publicatie datum: 2012

Dit boek heb ik: geleend bij de bibliotheek

Recensie: De Burwood Baby’s van Sarah May

De Burwood Baby's van Sarah May

Dit boek kreeg ik ter recensie voor de boekgrrls, een online boekengroep voor vrouwen. Regelmatig wordt er een recensieboek aangeboden die één van de grrls dan gaat recenseren.

Van Sarah May heb ik al eerder een boek gelezen, De Prendergast Road Kronieken, wat ik erg amusant vond. Verder had ik de eerste hoofdstukken ook al gelezen en besloten dat dit boek de moeite waard was om te lezen.

De Burwood Baby’s: Waar het over gaat

Burwood is een Engels stadje onder Londen, waar het goed wonen is. Het heeft één van de hoogste levensverwachtingen van Engeland en de één van de laagste percentages tienerzwangerschappen.

In de zomer vóór hun eindexamenjaar zijn de vier vriendinnen Vicky, Grace, Saskia en Ruth allemaal nog maagd. Maar als de school weer begonnen is, blijken ze allevier zwanger te zijn. Dat is voer voor journalist Frank Barlow, die met zijn bericht de media binnenhaalt in het rustige stadje.

Ondertussen moeten de meisjes besluiten of ze hun babies willen houden of niet. Niet makkelijk, omdat de vader van de één en de broer van de ander bij ook bij hebben gedragen aan de nieuwe generatie door met een vriendin van hun dochter resp. zus een relatie aan te gaan. Zij zijn dus dubbel betrokken bij de zwangerschappen.

De Burwood Baby’s: Wat ik ervan vond

Dit boek was minder “sensationeel” dan ik verwachtte. Het ging vooral over de meisjes, hun geliefden, en over wat nu te doen. Zo hebben we een kijkje in de huiskamer van vier moderne Engelse gezinnen: een echtpaar waarvan de relatie op zijn laatste benen loopt, een alleenstaande verslaafde vader, een alleenstaande moeder met hoge verwachtingen van haar dochter, en een echtpaar dat zelf nog druk doende is om een kind te verwekken.

Geen van allen zijn ze blij met de aankondiging van hun respectievelijke dochters dat er een baby aan zit te komen en ze doen dan ook hun best om de meisjes af te raden door te gaan met de zwangerschappen. Maar ieder heeft zo zijn eigen idee wat ze het beste kan doen.

Het is een vrolijk verhaal, ookal hebben de gezinnen het moeilijk genoeg zelfs voordat de zwangerschappen aangekondigd zijn. Het is komisch geschreven en leest heerlijk door.

Mijn waardering: 4/5

Aantal bladzijden: 320

Gepubliceerd in: 2012, uitgeverij Signatuur

Vertaald uit: het Engels (The Rise and Fall of the Wonder Girls, 2009)


The Ugly Sister van Jane Fallon

The Ugly Sister van Jane FallonDe Boekblogger is een blog voor “Boeken in het Nederlands”. Maar wat nou als een Nederlandse uitgever je een Engels boek stuurt ter recensie? Dan wordt het meer “Boeken in Nederland”. Mag ook. Ik lees graag in het Engels dus hierbij een leuk boek voor als jij óók af en toe (of vaak) Engels leest.

The Ugly Sister: Waar het over gaat

Abi begint aan een nieuwe fase in haar leven: haar dochter Phoebe gaat een jaar de wereld rond en begint dan aan haar studie, dus heeft Abi een kleiner huis gekocht, waar ze na de zomer in kan. Maar haar oude woning is al opgezegd en Cleo, haar zus in London, biedt aan dat ze de zomermaanden bij haar kan doorbrengen.

Dan kunnen ze mooi de zuster-banden weer aantrekken want veel hebben ze de afgelopen jaren niet van elkaar gezien. Cleo (die eigenlijk Caroline heet) is al sinds haar 16e fotomodel en heeft het sindsdien veel te druk gehad om zich met haar familie te bemoeien. Ondertussen is Cleo bijna 40, heeft een man en twee dochters, en haar carriere zit in de slop.

Maar heeft Cleo nu wel tijd voor Abi? Abi vindt het prima wonen in het mooie Londonse pand van haar zuster en zwager maar het lijkt erop dat ze een veredelde kinderjuf is, want een au pair hebben ze op het moment niet en Cleo heeft echt geen tijd om zich zelf met de kinderen bezig te houden.

Abi merkt dat ze nog steeds niet dichter bij haar zus staat, maar begint ondertussen wel vanalles te voelen voor haar zwager Jon. En dat is nu ook weer niet de bedoeling.

The Ugly Sister: Wat ik ervan vond

Blijkbaar mag je het woord chick-lit niet meer gebruiken maar ik ben nooit zo van de PC woorden. Hoe dan ook, dit is geen standaard chick-lit van 13 in het dozijn. Het is een vrouwenboek, dat zeker, maar dan wel volwassener geschreven en met meer intelligentie dan de gemiddelde chick-lit.

Het leest makkelijk weg en ik voelde me meteen “thuis” in het verhaal. Ik denk dat ik Abi zou kunnen zijn, zij heeft dezelfde ideeën en gedrag als ik denk dat ik zou hebben in haar situatie. Ze is absoluut niet dom en haar keuzes zijn altijd goed onderlegd. Ze doet geen domme dingen en toch is het boek af en toe heel grappig.

Ik vond de beschrijving van Londen erg goed: vooral de wijk waar Cleo woont, met zijn exclusieve winkeltjes en rijke huisvrouwen. Het was bijna alsof ik er zelf rondliep!

Haar baas (ze neemt een part-time baan in Londen) doet zich op een gegeven moment voor als Abi’s vriend en gaat daarin wel ver. Dat vond ik nogal onwaarschijnlijk.

Het boek gaat niet alleen over liefdesrelaties, juist niet: het gaat vooral over de relatie tussen zussen waarvan de ene altijd meer succesvol was dan de andere en schijnbaar meer gewaardeerd werd door haar ouders. Kun je na zo lange tijd nog een goede relatie met je zus opbouwen? En wie is uiteindelijk de lelijkste zus?

Mijn waardering: 4.5/5

Ik las dit boek: omdat ik een vorig boek van deze schrijver ook erg leuk vond (Getting Rid of Matthew)

Dit boek heb ik: gekregen van PenguinBenelux voor een recensie

Aantal bladzijden: 464

Gepubliceerd in: 2011 (September)