Gelezen: Retour Calypso van Matthijs Eijgelshoven

calypsoWaar gaat het over? Volgens de uitgever: ‘Als Suzy na tien jaar terugkeert naar het eiland waar ze opgroeide om haar ernstig zieke vader te helpen komen herinneringen boven. Herinneringen aan een jeugd op een zonovergoten eiland – overschaduwd door de afwezigheid van haar moeder – en aan een minnaar die meer vroeg dan zij kon geven. De lezer moet net als Suzy de vraag onder ogen zien of wat wij ons herinneren wel echt zo gebeurd is. In welke mate kun je jezelf verdedigen tegen je eigen bestaan, en welke prijs betaal je voor het sturen van je geest? Matthijs Eijgelshoven overtuigt met zijn literaire debuut Retour Calypso.’

Deze mooie, kleine hardback kreeg ik van de uitgever voor recensie.

Wat vond ik ervan? Ik had moeite om erin te komen. Suzy gaat terug naar Gozo, een van de Maltese eilanden, om haar vader te bezoeken die ziek is. Er zijn heel veel terugblikken naar het verleden, waardoor het verhaal eerst niet zo op gang kwam. Ik las er nog een paar andere boeken tussendoor – dat geeft wel aan hoe interessant ik het op dat moment vond – en besloot toen verder te lezen. Zo rond de helft van het boek kun je al wat eindjes aan elkaar knopen en wordt het interessanter.

Het is heel mooi geschreven en er wordt geen woord te veel gebruikt. Er wordt ook geen personage te veel opgevoerd, maar daardoor lijkt het verhaal soms wat insulair. Zijn er verder dan geen mensen? Waar haar vader woonde leek het een dunbevolkte omgeving te zijn, maar ik weet niet zeker of dat echt zo was. Waar zitten al die Gozitanen?

Het verhaal werkte toe naar een ‘ontknoping’, een punt waarop duidelijk zou moeten worden waarom Suzy niet van haar vader kon houden en waarom teruggaan naar Gozo voor haar zo moeilijk was. Helaas miste ik hier een stukje: de aanleiding van Suzy’s verdriet was duidelijk, maar voor mij niet de rol die haar vader daarbij speelde. En zelf leek ze zich schuldig te voelen, maar waarom precies?

Ik vermoed dat het verhaal iets te subtiel voor mij was. Al dat heen en weer bewegen tussen nu en de verleden tijd! Vaak was het ook niet duidelijk in welke verleden tijd we nu weer zaten. Soms bleek wat volgens mij de tegenwoordige tijd was, de verleden tijd te zijn en andersom. Daar zit misschien wat in van: alles blijft altijd hetzelfde, in essentie. En dat vind ik dan wel weer mooi.

Weetjes: Ik ben ooit op vakantie geweest naar Malta, waarbij we ook een paar dagen op Gozo verbleven. Op Gozo heb ik niet mijn penvriendin in Qala bezocht, met wie ik toen al 20 jaar niet meer correspondeerde.

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s