Boekrecensie: Zeg maar dat we niet thuis zijn door Rashid Novaire

Zeg maar dat we niet thuis zijn: Waar het over gaat

Zeg maar dat we niet thuis zijn door Rashid NovaireUitgeverij Ambo|Anthos zegt: ‘Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Kan een Koerd uit Diemen-Zuid zelfs na zijn dood nog meepraten over waar hij wordt begraven? Wat is er aan de hand met de doodskist van Milouda? Milan is nog nooit thuis geweest bij zijn collega Elsa in De Rijp, en weet niet of hij haar gevoelens kan beantwoorden. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol.’

Zeg maar dat we niet thuis zijn: Wat ik ervan vond

De tweede roman over een begrafenisondernemer die ik in korte tijd lees. Een apart beroep, dus de romans zijn ook apart. In het geval van Zeg maar dat we niet thuis zijn heeft het verhaal bovennatuurlijke trekjes. Trekjes? Nou, wel meer dan dat! Een dode die per e-mail de begrafenisondernemer uitlegt wat zijn wensen zijn betreffende zijn laatste rustplaats? Dat is wel heel apart. Jammer dat de begrafenisondernemer, Milan, zijn spamfolder niet doorneemt, want hij krijgt de mails nooit zelf te lezen. Wij, de lezers, wel. Ook de zoon van de dode krijgt regelmatig e-mails, maar volgens Milan kan dat niet, dus is het ook niet zo.

Er is een heel gedoe om de oude meneer Jahangir in Iran, waar hij oorspronkelijk vandaan komt, te laten begraven, want volgens zijn vluchtelingenpapieren zou hij uit Irak komen. Kan dit nog op tijd uitgezocht worden? De familie is ten einde raad, want het alternatief zou een zeer on-moslimse oplossing zijn die absoluut niet acceptabel is. De oude (en dode) man blijkt een stuk rustiger en wijzer te zijn dan zijn familie, en heeft zijn eigen manier om Milan te bewerken (las hij nu die e-mails maar!).

Ook is Milan bezig met het verzorgen van de repatriëring van een overleden vrouw, Milouda. Maar waar is Milouda eigenlijk? En ondertussen is hij bezig met zijn relaties: man of vrouw, wat voor partner wil hij? En hij is druk met zijn nieuw op te zetten onderneming. Gaat hij daarvoor het geld gebruiken dat hij van de moeder van een overledene gekregen heeft, maar dat niet van haar was?

Een boek over ergens thuishoren en ergens bij horen. En maakt het uiteindelijk uit waarvoor je kiest?

De verhaallijn met Milouda vond ik wel aardig, maar ik zag niet waar dat naartoe ging. Het leek een open einde te hebben. Tot we op het laatst ontdekken hoe het met meneer Jahangir afloopt. Dan is meteen duidelijk wat er met Milouda gebeurd is. Schitterend!

Van deze auteur had ik nog niet gehoord, hoewel hij toch al een aantal boeken op zijn naam heeft. Ik snap nooit goed hoe dat kan. Maakt niet uit: vanaf nu staat hij op mijn te-lezen lijst!


Mijn waardering: 4,5 van de 5 (goed to zeer goed)

Bladzijden: onbekend

Publicatie: 2015

Dit boek heb ik: voor recensie ontvangen van uitgeverij Ambo|Anthos (ebook)

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! uitdaging (14/20).ILN

4 reacties op “Boekrecensie: Zeg maar dat we niet thuis zijn door Rashid Novaire

  1. Leuk om jouw bespreking te lezen. Ik las het begin (er staat een fragment online) en ik was meteen enthousiast. Door jouw woorden weet ik zeker dat ik het boek wil lezen!

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s