Boekrecensie: Tijdmeters door David Mitchell

Tijdmeters door David MitchellTijdmeters: Waar het over gaat

De uitgever zegt: ‘Op een druilerige zomerdag in 1984 ontmoet de van huis weggelopen tiener Holly Sykes een vreemde vrouw die haar in ruil voor een slok thee om ‘asiel’ vraagt. Pas jaren later zal Holly erachter komen wat voor asiel de vrouw precies bedoelde.

Tijdmeters volgt Holly’s leven. Van haar jeugd in het café in Gravesend tot haar oude dag in Ierland. Van het moment dat ze van huis wegloopt tot het moment dat ze moet overleven in een bijna failliete samenleving. De vroege verdwijning van haar jongere broertje is daarbij een belangrijk raadsel dat haar hele leven blijft doorwerken.

David Mitchell weet in zijn grootse nieuwe roman de thema’s en ideeën uit zijn eerdere boeken fenomenaal bijeen te brengen. Aan de hand van de ogenschijnlijk gewone Holly Sykes voert hij de lezer een bovennatuurlijke oorlog van goed en kwaad binnen, die hij tot de laatste pagina spannend weet te houden. Ontroerend, krankzinnig, bloedstollend, hilarisch, episch en mitchelliaans: meer dan ooit is dit boek niet onder één noemer te vangen.’

Tijdmeters: Wat ik ervan vond

Het lezen van dit boek was een verdeeld succes: Het begin en het einde waren prachtig, het midden saai en het gevecht tussen de twee geheime genootschappen (zo noemen we ze maar even) belachelijk. Nu had ik het toch al niet zo met die genootschappen, ik vond ze niet erg overtuigend. Wel knap bedacht en uitgewerkt, maar voor mij was het echt een verhaaltje. Een boek is pas echt mooi, als je je kan inleven in het verhaal. Bij vele stukken van dit boek kon ik dat ook best, maar die genootschappen, nee, dat ging er bij mij niet helemaal in.

Ik denk dat het probleem was dat we in eerste instantie informatie uit de tweede hand kregen (en trouwens ook in tweede en derde instantie). Holly Sykes, een 16-jarige die van huis weg is gelopen, beleeft een aantal vreemde momenten, die later verklaard kunnen worden als het werk van de leden van deze genootschappen. Graag had ik veel eerder dan het geval was, in het hoofd van een van deze leden meegelift om uit de eerste hand te zien hoe dat allemaal in zijn werk ging. Verklaringen zijn leuk, maar het echt beleven veel overtuigender.

Hoe dan ook, het verhaal van Holly, zowel in het eerste als het laatste deel van het boek, was interessant. Maar dat waren voor mijn gevoel wel twee verschillende Holly’s: de ene was 16 jaar en weggelopen van huis, de andere was in de zeventig en grootmoeder. Tijdens de tussenliggende jaren kwamen we Holly af en toe wel tegen, maar niet als hoofdpersoon. Doordat we telkens naar haar keken vanuit het perspectief van een ander, kon ik niet met haar mee-leven en haar dus als oude dame niet makkelijk als dezelfde persoon zien als de jonge Holly.

Het boek is opgebouwd uit zes delen, met elk deel verteld vanuit het perspectief van iemand anders, behalve het begin en het einde, waar Holly de hoofdrol speelt. Elk deel is ook weer een stuk verder in de tijd, zodat het boek zich over zo’n 60 jaar tijd afspeelt. Dat opdelen was niet onplezierig maar sommige delen waren wel erg lang, en één van de heren ging wel érg lang door. Ja, of het boek echt zo dik moet zijn als het is (toch zeker 160.000 woorden, phew!) dat vraag ik me wel af. Het staat wel boordevol mooie inzichten, observaties en ideeën, maar of die allemaal in één boek moesten staan? Cut to the Chase! wilde ik af en toe uitroepen, maar beleefd las ik dan weer verder. Totdat we bij dat gevecht kwamen. Ik zeg het maar eerlijk: hier heb ik doorheen hink-stap-gesprongen. De rest heb ik allemaal gelezen, maar hier had ik het gevoel in een cliché-avonturenverhaal terecht te zijn gekomen.

Het einde was daarentegen weer super! We zitten dan in 2043, in een post-apocalyptische wereld waar de Chinezen het voor het zeggen hebben, er te weinig eten is (er is een soort van voedselbank waar iedereen (iedereen!) wekelijks zijn porties haalt) en veel voorwerpen en onderdelen niet meer te koop zijn. Elektriciteit is schaars en internet valt regelmatig uit (en is sowieso beperkt) – daar kun je toch niet aan denken, dat je, als je iets wilt weten, het niet zomaar even kan googelen!

Een nare wereld, terwijl het zo onschuldig was begonnen, in 1984.

Een boek vol ideeën en gebeurtenissen, maar wel een heel dik boek. Voor de echte Mitchell-liefhebber een must natuurlijk. Anderen moeten misschien even twee keer nadenken voor ze hieraan beginnen, want het is wel een investering in tijd – maar je krijgt er ook wat voor, dat wel.


Mijn waardering: 3,5 sterren (van de 5)

Dit boek heb ik: gekregen voor recensie van uitgeverij Nieuw Amsterdam

Aantal bladzijden: 592

Gepubliceerd in: 2014 (oorspronkelijke Engelse editie, 2014, The Bone Clocks)

Vertaald door: Harm Damsma en Nick Miedema

Andere boeken van David Mitchell die ik gelezen heb: Number9DreamGhostwrittenCloud AtlasBlack Swan Green, The Thousand Autumns of Jacob de Zoet.

7 reacties op “Boekrecensie: Tijdmeters door David Mitchell

  1. Ik ben het met je eens; ook ik vond het eerste en laatste hoofdstuk het beste te lezen en dat maakte het boek waardevol. Ik sloeg net als jij die vechtscene grotendeels over. Al met al een vreemd boek, maar wel een hele goede schrijver, David Mitchell. Hij komt 17 januari in De Nieuwe Liefde in Amsterdam, bytheway.

  2. Mitchell is natuurlijk een geweldige schrijver, precies zoals Els en Judith schrijven-alleen heeft hij soms de neiging te overdrijven-zowel in Cloud Atlas als in dit boek (zoals jullie aangeven, want ik heb het nog niet gelezen).In C.A.zit toch een stuk dat stomvervelend is, dat geloof ik in de verre toekomst speelde met die zelfbedachte taal.Dat is knap, maar je kunt ook overdrijven.De rest van C.A. is daarentegen zo ongelooflijk goed dat je hem dat ene stuk graag vergeeft. In Jacob de Soet zit echter helemaal niets verkeerds-fenomenaal.

    • Leo, ik ben het wel een beetje met je eens. Die verre toekomst in C.A. vond ik op zich wel interessant, maar meer omdat ik altijd wel benieuwd ben hoe andere mensen zich de verre toekomst voorstellen. Maar om het te lezen was nogal lastig! Jacob de Zoet vind ik ook fantastisch.

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s