Boekrecensie: De gestolen kinderen door Gerardo Soto y Koelemeijer

De gestolen kinderen door Gerardo Soto y KoelemeijerDe laatste paar jaar ben ik in de zomervakantie in Spanje geweest. Een mooi land, met over het algemeen heel goed weer, meestal warm, maar niet te warm, soms wat onbestendig.  Meestal geniet ik van wat het land te bieden heeft, maar heel soms komt de gedachte bij me op, dat het hier niet zo prettig wonen was in mijn jonge jaren. Toen ging dan ook niemand op vakantie naar Spanje. Dat was de tijd van de dictator Franco. Vele Spaanse ouderen zullen nog weten hoe het was om in die tijd te leven.

Dit boek gaat over een van de nalatenschappen uit die tijd: de gestolen kinderen. Babies van linkse ouders (die tegen de regering waren) werden na de geboorte in het ziekenhuis dood verklaard, en geadopteerd door “goede”, rechtse ouders. Ook de hoofdpersoon, Miguel, komt erachter dat hij geadopteerd is door zijn ouders. Hij hoort dit pas nadat zij zijn overleden. Is hij ook een gestolen kind? Zijn vriend, Álvaro, vindt het allemaal erg interessant, en gaat het voor hem uitzoeken. Zelf is hij bang voor het antwoord en is wat minder actief, maar wordt op een gegeven moment wel meegesleurd in het enthousiasme van Álvaro.

Zijn vrouw, met wie de relatie toch al niet fantastisch is, vertelt hij niets. Hij gedraagt zich echter wel anders dan normaal, is geestelijk afwezig en bemoeit zich nauwelijks met de kinderen. Zij heeft dus zo haar eigen vermoedens, wat de relatie niet ten goede komt. Na een lange zoektocht heeft Miguel een beter idee wat er na zijn geboorte met hem is gebeurd.

Het verhaal was een beetje een en-toen-en-toen verhaal. Het greep me niet echt. Het lijkt een waargebeurd verhaal, alleen heeft de verteller een andere naam dan de schrijver van het boek. Het verhaal liet zien hoe het leven van iemand helemaal ontregeld kan worden als hij niet blijkt te zijn wie hij dacht. Echter, veel meer haalde ik hieruit de boodschap dat het niet met je echtgenote communiceren tot grote problemen kan leiden.

Ik leerde ook dat zaken niet zo zwart-wit zijn als ze lijken: nee, niet de hele Spaanse bevolking was een zielig onderdaan van een brute dictator. Er waren genoeg mensen die het wél met Franco eens waren, zoals de adoptiefvader van Miguel, en daar wel bij vaarden.


Mijn waardering: 3,5 sterren (van de 5)

Bladzijden: 256

Publicatie datum: 2013

Dit boek heb ik: gekregen voor de NYAB leesclub Een perfecte dag voor literatuur

Lees ook wat anderen van dit boek vonden

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! Uitdaging

Ik Lees Nederlands!

5 reacties op “Boekrecensie: De gestolen kinderen door Gerardo Soto y Koelemeijer

  1. Ik vind de achterliggende geschiedenis van dit boek intrigrerend. In die zin heeft deze roman mij ook wat geleerd. Maar mijns inziens laten de stilistische vaardigheden van de schrijver te wensen over. Ook ergerde is me er aan dat de verhaallijn met Julia voor mijn gevoel niet afgerond is. De relatie tussen Miguel en zijn echtgenote krijgt veel aandacht, waarom horen we dat niet hoe Julia reageert op Miguels uitkomst van de zoektocht?

    • Tessa, ik vond de schrijfstijl niet sterk en ook was het verhaal wat traag – wat die verdraaide hoofdpersoon durft geen actie te ondernemen. Op zich wel geloofwaardig, maar niet zo fijn voor de lezer.

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s