Boekrecensie: Jouw gezicht zal het laatste zijn door João Ricardo Pedro

Jouw gezicht zal het laatste zijn door Joao Ricardo PedroJouw gezicht zal het laatste zijn: Waar het over gaat

De uitgever zegt: “Augusto Mendes is een welgestelde dokter, die tijdens de dictatuur van Salazar de stad verlaat om in een ver en afgelegen dorp te gaan wonen, niemand weet waarom.

Zijn zoon Antonio Mendes komt getraumatiseerd terug van de oorlog in Angola, waar hij twee keer naartoe is gestuurd.

Dan komt diens zoon Duarte Mendes, de eigenlijke hoofdpersoon, een begenadigd pianist – die de muziek helemaal de rug toekeert. Hij beseft dat ook hij is aangeraakt door deze beladen familiegeschiedenis, en dat hij degene is die het een plek moet geven.

Een buitengewoon intens en poëtisch verhaal over drie generaties van een Portugese familie.

Jouw gezicht zal het laatste zijn: Wat ik ervan vond

Dit boek begint als een mooi verhaal – een verhaal over een klein dorp en zijn bewoners, en dan vooral de familie van Duarte Mendes. De verhaallijnen van Duarte, zijn vader en grootvader lopen door elkaar, en soms was het lastig te volgen – in zo’n kort boekje krijg je niet heel veel achtergrond over de personages.

Duarte was vooral interessant. Hij kan goed pianospelen maar wil dat op een gegeven moment niet meer doen. Aan het eind van het boek wordt daar een reden voor gegeven. Andere verhaallijnen worden niet of niet helemaal opgelost, maar dat was niet storend – juist heel reëel.

Eerst is dit gewoon een mooi verhaal, maar op een gegeven moment wordt er literair geëxperimenteerd. Dit is mooi gedaan, maar de lezer wordt af en toe wel op de proef gesteld. Er worden zinnen en zinsdelen herhaald, tot vervelens toe. Er is een heel hoofdstuk over een dag in het leven van de moeder, waar in korte zinnen verteld wordt wat ze zoal doet. Een opsomming dus. Dit vond ik intrigerend maar het leidde wel af van het eigenlijke verhaal.

Ik werd aan Roberto Bolaño herinnerd, van wie ik ook een (heel erg dik) boek gelezen heb. Hij was ook van de opsommingen en van de feiten, van de vreemde figuren en van verhaallijnen die niet opgelost worden. Intrigerend, maar ook enigszins irriterend.

Ik vond Pedro’s roman mooi om te lezen, geen makkelijk boek, maar wel een boek dat vraagt om herlezen te worden.


Mijn waardering: 4 sterren (van de 5)

Bladzijden: 184

Publicatie datum: 2013 (2012 originele Portugese editie, O Tue Rosto Será o Último)

Dit boek heb ik: gekregen van uitgeverij Signatuur als voorbereiding voor de lezing van de schrijver tijdens Crossing Border 2013

3 reacties op “Boekrecensie: Jouw gezicht zal het laatste zijn door João Ricardo Pedro

  1. Na een herlezing, het opstellen van een tijdslijn raakte ik wat gefrustreerd dat het verhaal zijn geheimen (ten minste aan mij) niet prijs gaf.Misschien is dat juist de boodschap van het verhaal: als mens zoeken we altijd naar de oorzaak van iets. De oorzaak van een revolutie, de reden waarom twee data samenvallen,… Kortom als mens hebben we het moeilijk met het toeval en het gebrek aan verklaringen. Misschien kan Celestino wel beter leven met toeval (“brute pech gehad”). Ook dotour Augusto lijkt me iemand die begrepen heeft dat hij de loop van de geschiedenis niet kan veranderen. Misschien is hij niet gevlucht omwille van een mysterieuze gebeurtenis maar omwille van zijn (onderbewuste) vaststelling dat hij liever weg van de revolutionaire “beschaafde” wereld een leven uitbouwde tussen mensen die vooral worstelden met de natuur. Het kiezen tussen een eerder “zen” leven dicht bij de natuur i.p.v. een leven waarin je controle over alles probeert te behouden, prestige nastreeft,… zonder dat je daar meestal (volkomen) in slaagt. Duarte lijkt daarin sterk op zijn grootvader: hij had waarschijnlijk een wereldklasse pianist kunnen worden maar door zich te spiegelen aan het leven van de verschillende componisten had hij iets van “nee dat is niks voor mij”.

    Misschien zoek ik het allemaal te ver (of juist niet ver genoeg), misschien is er wel degelijk een duidelijk verband tussen de gebeurtenissen. In dat geval wil ik het zeker weten maar voor nu blijf ik er even “zen” bij en ben ik tevreden met het kleine lichtpunt dat ik meen te herkennen😉

    • Bedankt voor je reactie, Jules. Ik denk dat ik het boek ook eens ga herlezen, want ik heb er ook lang niet alles uitgehaald wat erin zit. Ik vind jouw conclusies helemaal niet slecht. Of dat inderdaad de boodschap is, tja. Misschien was er wel helemaal geen boodschap! Nou ja, ik ben naar een interview met deze schrijver geweest en hij vertelde hoe interessant hij het vond dat dingen die er in een generatie gebeuren vaak ook nog doorwerken in andere generaties, zoals gewoonten die hun oorsprong in een hele andere tijd hebben. Dat zit zeker wel in het boek.

      Ik ben benieuwd of je wel eens wat van Haruki Murakami gelezen hebt – dat moet je echt op z’n zen’s lezen, anders word je gek.🙂

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s