De schrijver en de redacteur

Assepoester Cover

Assepoester is mijn heldin
door Joyce Willemse

Dit boek heb ik niet geschreven, en toch ben ik er trots op: ik heb als redacteur bijgedragen aan de totstandkoming van het boek.

Vorig jaar benaderde Joyce me vanwege mijn blog. Zij dacht: iemand die zoveel leest kan vast wel iets zinnigs zeggen over mijn boek – is het goed genoeg voor publicatie en wat zou Judith er aan veranderd willen zien?

Omdat ik Joyce niet kende vroeg ik een klein  bedrag voor mijn evaluatie. Ik gaf haar ook een gratis redactie op een hoofdstuk van het boek.

Ik zag meteen schrijftalent! Natuurlijk was er ruimte voor verbetering, maar ik kon meteen zien dat er in het manuscript een goed boek zat. In de loop van de maanden heb ik het hele boek voor Joyce geredigeerd en later proefgelezen.

Natuurlijk vind ik het resultaat heel goed, maar ook lezers die Joyce niet kennen vinden het een prachtig boek. Het heeft al een flink aantal 4- en 5-sterren recensies gekregen, op bol.com en op andere websites en blogs.

Al eerder had ik een paar keer boeken beoordeeld voor mensen die ik niet kende, die me net als Joyce zomaar aanschreven. Blijkbaar is dit iets wat beginnende schrijvers graag willen: beoordeling, begeleiding en correctie van hun werk. Het is óók iets wat ik graag doe – ik vind het heerlijk om met iemand samen een geweldig boek af te leveren. Ik had al ervaring met het redigeren van wetenschappelijke en zakelijke teksten dus…

…heb ik na het succes van Joyce’s boek de stoute schoenen aangetrokken en heb ik Book Helpline opgezet. Daar help ik schrijvers met beoordeling en redactie van hun boek en geef ook uitgeefadvies. Met natuurlijk die gratis eerste redactie zodat mensen kunnen zien met wie ze te maken hebben. Als ik allemaal klanten zoals Joyce krijg, wordt het een feestje!

Nu nog even over Joyce’s boek – hier is de beschrijving en een linkje naar bol.com zodat je zelf die geweldige recensies kunt lezen.

Assepoester_CoverKyra Versteeg heeft alles wat ze wil: een sprookjesleven. Samen met haar echtgenoot, de succesvolle zakenman Nan, en hun twee zoontjes woont ze in een prachtige villa op stand.

Toch heeft de voornamelijk op haar gezin gefixeerde Kyra nog één wens: een dochter. Haar man vraagt zich af of dit wel verstandig is, maar dat weerhoudt Kyra er niet van om haar zin door te drijven en alles op alles te zetten om een dochter op de wereld te brengen. We leven tenslotte in de maakbare wereld. Waarom bestaan er anders boeken die zeggen dat je al jouw wensen kunt realiseren? Je hoeft slechts de hulp van het universum aan te roepen.

En inderdaad, alles lijkt naar wens te gaan. Totdat Kyra oog in oog komt te staan met het noodlot. Door het resulterende trauma moet ze zichzelf en een diep begraven familiekwetsuur onder ogen komen, al slaat ze aanvankelijk liever op de vlucht.

Heb jij wel eens een boek willen schrijven?

14 reacties op “De schrijver en de redacteur

  1. Ik krijg zo langzamerhand jeuk op m’n tanden van al het relatiegezeur in de Nederlandstalige boeken. Waar blijven de schrijvers met de grote vergezichten, de filosofische standpunten, de ongemakkelijke problematiek. Waar blijft kortom de Literatuur?? Zie een Hubert Lampo; Elsschot; Cyriel Buysse; Clem Schouwenaers; de grote Russische schrijvers; Hermann Hesse; Thomas Mann; Franz Kafka en tijd- en plaatsgenoot Gustav Meyrink (Der Golem). Die literatuur bood en biedt perspectief en noopt tot nadenken en reflectie?? Ik vind het merendeel van de Nederlandstalige hedendaagse literatuur, inclusief de zwaar overschatte Grunberg en een enkeling uitgezonderd zoals Desanne van Brederode Maar ja, die schrijft oa. over geloof en dan ben je in “weldenkend” Nederland not-done – over kortzichtigheid gesproken van die “ruimdenkende” en “tolerante” mensen (de zichzelf geweldig vindende Jeroen Pauw en de nog meer zichzelf geweldig vindende Mathijs van Nieuwkerk), van een bedroevend niveau maar ja, in het land der blinden: ……………. . Het merendeel van de Nederlandstalige literatuur heeft vaak een niveau dat het gehalte van een keukenmeidenroman niet ontstijgt. In een niet al te ver verleden werd zoiets triviaalliteratuur genoemd. Er worden gelukkig nog steeds werken met een hoog literair gehalte geschreven maar dan moet eerder aan non-fictie gedacht worden: Geert Mak bijvoorbeeld maar ook weer de eerder aangehaalde Desanne van Brederode; Eginhardt Meijering; de familie Blokker; Fik Meijer; André Klukhuhn of een Jona Lendering. Nederland heeft trouwens op het gebied van non-fictie een zeer goede reputatie. Denk aan een Huizinga; een Menno ter Braak of Jan en Annie Romeijn. Kortom er is nog veel moois en veel te genieten maar dan moet je wel naar het verleden en de non-fictie.

    • Henry, jammer dat je deze tirade nu juist bij een blogartikel plaatst dat niet een recensie van een boek is maar meer een algemeen verhaal over hoe ik als redacteur begonnen bent.

      Ik heb zoveel recensies geplaatst waarbij deze reactie beter op zijn plaats zou zijn geweest! Hoe dan ook, van mij mag iedereen lezen wat hij/zij wil en ik ben dan ook blij dat er voor ieder wat wils is.

      Ik denk trouwens dat dit boek eerder wel dan niet in de literaire hoek te plaatsen is en verder, dat heel veel romans over relaties gaan, ook zwaar literaire werken.

      Jammer dat je niet veel naar je gading kan vinden in de Nederlandse literatuur, Henry.

      • Ik wil je feliciteren met je redacteurschap maar dit moest met toch even van het hart

        Ik kan wel veel van mijn gading vinden, ook wel in Nederland maar het zit niet bij de hedendaagse Nederlandse belletrie. Ik heb al veel genoemd maar vooruit: Couperus schrijft zeer, zeer goed en wat te denken van Multatuli grootse literatuur Niet alleen de Max Havelaar moor ook zijn Ideeën Goede literatuur schuurt en knarst en voelt soms ongemakkelijk en dat is nu juist de functie van kunst en dus ook van literatuur.

        Wat velen heden ten dage literatuur vinden, is niet meer dan wat Plato een schaduw in de grot zou vinden. Zelfs de echte grote literatuur is een schaduw in de grot. Pareltjes moet je met een lampje zoeken (en ze zijn er echt (bijvoorbeeld: Margreet Hofland: Carravaggio. Het genie van Rome. (voor deze roman is dan ook heel veel onderzoekswerk vooraf gegaan)). Het is alleen veel te weinig!!! Entertainment genoeg, maar dat is geen literatuur. Ook de zogenaamde literaire thriller (een goedkope verkooptruc) heeft niets met literatuur te maken. Je kunt er soms aangenaam bij verpozen en daar is niets mis mee maar dat is het dan ook. Verkoop iets niet als literatuur als dat niet zo is. De term literaire thriller is een contradictio in terminus.

        Er zijn boeken die over relaties gaan die een hoog literair gehalte hebben maar dat gaat verder dan alleen maar de relatie an sich. Hubert Lampo heeft het bijna uitsluitend over relaties maar De komst van Joachim Stiller bijvoorbeeld gaat veel verder dan alleen maar de relatie tussen twee geliefden. Ook zijn magnus opus: De Elfenkoningin gaat over de zuivere liefde maar ook over het verraad en de collaboratie tijdens WO II in Vlaanderen (zie daarvoor ook de geweldige tetralogie: Emily Beyns of het Heilig Zwijgen van Clem Scouwenaers, vele malen beter dan Het Verdriet van België van Claus) én over de vrijmetselarij én over Koning Arthur én over Parsival. Dat alles vervat in één majestueus werk van zo’n 700 bladzijden. Dat soort zaken kom ik in de hedendaagse literatuur zo goed als niet meer tegen. Hoe amechtig de boekenbranche ons(mij) van het tegendeel wil overtuigen.

      • Henry, ik ben het helemaal met je eens wat betreft de literaire thriller, dat is zo’n onzin. Er zit wel eens een heel goed geschreven thriller tussen (maar dan nog, is dat literair?) maar ik ben er ook tegengekomen die juist heel slecht geschreven waren!

        De literatuur zoals jij die zoekt wordt misschien niet meer (zoveel) geschreven. Ik kan dat niet beoordelen en vind het zelf niet zo’n probleem maar het is wel jammer als je daar juist veel om geeft en telkens maar weer noodgedwongen naar de klassiekers en de oudere Nederlandse auteurs moet blijven grijpen.

  2. Ik wil ooit nog graag een boek schrijven ja. Op dit moment heb ik een manuscript in mijn e-mail staan van een meneer die mij gevraagd heeft (via mijn stage) of ik het wil beoordelen. Super leuk!🙂 Dus ik snap je helemaal!

  3. Bovenal is hier voornamelijk een welluidend “Van harte gefeliciteerd, Judith, met de geboorte van Book Helpline!”, op z’n plaats. Ik was verheugd te horen dat jij je nu in het bijzonder gaat toeleggen op het redacteurschap en een eigen bureau hebt opgezet. Je weet dat ik erg te spreken ben over je heldere en open manier van communiceren en de wijze waarop jij alle details onder de loep neemt. Toen ik op deze blog (‘De schrijver en de redacteur’ – daar heb je een leuke titel voor een boek) geattendeerd werd en begon te lezen, voelde ik me gaandeweg steeds meer vereerd. Dank je wel dat je ook mijn debuutroman hierbij in het zonnetje zet.

    Tot slot wil ik Henry mijn reactie geven, al noopt de gedachte aan Nietzsches uitspraak ‘Als een boek begint te leven, moet de schrijver zwijgen’ mij bijna tot zwijgen, maar ik neem aan dat je inhoudelijk gezien niet op mijn debuutroman reageert, aangezien je de inhoud daarvan niet tot je genomen zult hebben. Henry, je liefde voor literatuur druipt van je woorden af. Je spreekt echter ook van het alomtegenwoordige relatiegezeur in de Nederlandse boeken, en dat je verlangt naar de grote vergezichten, de filosofische standpunten, de ongemakkelijke problematiek. Het spijt mij voor jou dat je die voor jouw gevoel niet meer kunt vinden. Aan de andere kant, jij voegt toe: “Waar blijft kortom de Literatuur?”, daarmee enigszins suggererend dat al die andere boeken, waaronder ook mijn roman, geen literatuur zijn.

    Of mijn roman onder De Literatuur van Nederland geschaard zou moeten worden, daar kan ik me niet over uit laten, dat is niet aan mij. Mijn taak is alleen te schrijven, vind ik. Wat niet wegneemt, dat ik op mijn manier probeer paaseitjes te verstoppen in mijn verhalen (al zullen sommigen juist kritisch opperen dat mijn roman door de paaseieren te rijk is geworden). De relatie tussen de protagonist en diens moeder in mijn debuut, vergelijk ik bijvoorbeeld met de verhouding tussen respectievelijk Rousseau en Voltaire. Een maatschappelijk thema dat ik aan de kaak stel, is de emancipatie. Heeft de vrouw eigenlijk meer of minder vrijheid verkregen? En bestaat er zoiets als keuzerecht? Een ander paasei, en daarna verraad ik niets meer, ligt in het plot van de roman die synchroon loopt aan de opkomst van de economische crisis; ik geef in feite af op de American Dream, de maakbare wereld: de gedachte dat wij alles maar in de hand hebben. Daar beleef ik als schrijver lol aan, dat is wat mij drijft en ik er graag in wil leggen. Mag ‘Assepoester is mijn heldin’ daarom bij voorbaat literatuur genoemd worden? Ik weet het niet.

    Ondanks mijn pogingen gelaagdheid in mijn roman te creëren, zal ik echter niet treuren als iemand die mijn debuut leest, deze facetten niet ziet of onderkent. Integendeel: als iemand mijn debuut leest en het zonder deze toespelingen te zien een meeslepende roman vindt, dan betekent dit dat ik een toegankelijke roman heb geschreven, en daar is ook veel voor te zeggen. Bij het verstoppen van de paaseieren gaat het er tenslotte niet alleen om dat ze gevonden worden, een wezenlijk onderdeel ervan ligt toch ook in het plezier van het verstoppen van de eieren, het ingetogen afwachten of de eieren gevonden zullen worden, en evengoed in het vermogen te kunnen zwijgen, de verstopplaats niet te verraden en het geduld op te brengen. Al worden de eieren misschien pas na tien jaar ontdekt, door een nietsvermoedende tuinier. Maar o de vreugde, om te denken aan de lach op diens gezicht.

    Ik weet wel, dat je met jouw uitspraak over literatuur ˗ of de suggestie die je wekt over wat literatuur is ˗ voor mijn gevoel, enkele Nederlandse schrijvers tekort doet. Neem de laatste van Thomas Rosenboom. Wat mij tenslotte nog opviel is dat jij je liefde voor Kafka onderschrijft. Ik las ‘Die Verwandlung’ en voor mijn gevoel verhandelt dat voornamelijk over de relatie van de protagonist met zijn ouders, zijn zus en zijn omgeving (zijn werk, de maatschappij). Een verhaal dat me wat betreft thema overigens altijd sterk heeft doen denken aan ‘Le Rhinocéros’ van Ionesco. Beide zou ik niet willen bestempelen als: relatiegezeur.

      • Ik schrijf wel af en toe en heb wel diverse verhalen klaar. Maar er zijn enkele waar ik aan werk en komen nooit af😉 tijdsgebrek.

      • Plien, stuur eens een verhaal op naar een verhalenwedstrijd (als je dat nog niet doet). Misschien geeft dat je het steuntje in de rug om er meer tijd aan te gaan besteden.

  4. Ik heb ook al veel goede dingen over het boek gelezen en wil het dan ook heel graag lezen🙂
    Op mijn persoonlijke blog doe ik wel mee aan schrijfopdrachten en boek schrijven lijkt mij ook leuk maar ik denk niet dat ik daar goed genoeg voor kan schrijven.

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s