Boekrecensie: De wake van Ronald Giphart

De wake door Ronald Giphart

De paar boeken die ik van Ronald Giphart gelezen heb vond ik goed, en hoewel dit verhalen zijn, waar ik niet zo dol op ben, wilde ik het toch graag lezen. Vooral omdat ik dit boek oppakte bij Manuscripta en er bleken alleen lege bladzijden in te zitten: het was nog niet klaar. Nu heb ik dan het gevulde boek te pakken!

Er staan drie lange verhalen in, ongeveer 50 bladzijden elk. Het vreemde is, dat deze verhalen allemaal verteld worden door wezens die dat helemaal niet kunnen. Het eerste verhaal, De Wake, wordt verteld door Siem, die overleden is. Eerst beschrijft hij hoe hij dood gaat, en daarna volgt de lezer zijn “belevenissen” tot aan de crematieoven. Leuk is dat er een wake wordt georganiseerd waarbij zowel oude dispuutgenoten als recente studenten van deze professor aanwezig zijn. Siem hoort wat ze over hem zeggen en denkt er het zijne van.

Dit was een grappig verhaal. Giphart schrijft in een stijl die mij aanspreekt. Ook was het leuk om het commentaar van Siem te lezen over wat er om hem heen gebeurt.

In het tweede verhaal, Mooie Mama’s, is een jongen in coma aan het woord. Hij, Koos, vertelt over een studentenhuis waar hij en zijn vrienden en (afzonderlijk daarvan) zijn moeder en haar vriendinnen, regelmatig op bezoek gaan. Pas tegen het einde van het verhaal ontdekken we waarom de jongen in coma ligt.

Net als bij het eerste verhaal wordt er ook hier verslag van gedaan wat er om Koos heen gebeurt, en in beide gevallen kunnen de heren, ook al liggen ze dan in coma, of zijn ze dood, niet alleen horen wat er gebeurt, maar het ook zien (met de ogen dicht). Dit verhaal was vooral heel goed opgebouwd. Eerst is volkomen onduidelijk wat Koos’ terugkijken naar zijn moeder en het studentenhuis nu met hem te maken heeft, maar dat wordt langzamerhand duidelijk.

Het derde verhaal is nog belachelijker, wat verteller betreft, want hier gaat het om een hart, het hart van een Indiaas meisje. Raisha woont in India maar gaat later naar Engeland om te studeren. Zij is regelmatig verliefd en bij het waarnemen van de geliefde voert het hart zijn (haar) slagen op.

Eerst vond ik dit te ver gaan. Een dooie, iemand in coma, tja, die hadden in ieder geval bij leven en welzijn (resp.) nog kunnen vertellen, dus bezaten die gave vroeger in ieder geval, maar een hart? Het duurde even voordat ik dit verhaal begon te waarderen, en toen was dit toch ook weer een heel mooi, en af en toe grappig verhaal.

Voor iemand die niet graag verhalen leest, is dit toch wel een hele leuke bundel!


Mijn waardering: 4,5/5

Bladzijden: 176

Publicatie datum: 2012

Dit boek heb ik: geleend van de bibliotheek

Extra: Mijn recensies van Keukenprins, Troost en IJsland

Extra: Dit boek telt mee voor de Ik Lees Nederlands! Uitdaging

Ik Lees Nederlands!

10 reacties op “Boekrecensie: De wake van Ronald Giphart

  1. Ik hou wel van de boeken van Giphart: heel goed geschreven en toch ook altijd dat tikkeltje meer. In drukke tijden zijn korte verhalen altijd een verademing, dus deze zet ik op mijn reservelijstje!

    • Hmm, Nadine. Twijfel een beetje… Ik ben ook geen verhalenlezer maar dit was toch echt wel de moeite waard. Nou ja, lees eerst wat anders van Giphart, en als dat bevalt ga je vanzelf deze wel een keertje lezen.🙂

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s