Drie boeken die ik niet heb uitgelezen

Hieronder een paar boeken waarvan ik geen volledige recensie schrijf, omdat ik ze niet heb uitgelezen. Bij de eerste twee boeken hield ik het na 100 bladzijden wel voor gezien, van het derde boek las ik 225 bladzijden.

1. De asielzoeker van Arnon Grunberg

De azielzoeker van Arnon Grunberg
Dit boek (2003) viel me tegen. Het idee is leuk, maar de uitwerking nogal saai. In ieder geval de eerste 100 bladzijden.

Christian Beck woont al jaren samen met zijn vriendin, die hij zijn vrouw noemt. Hij is werkzaam bij een vertaalburo, waar hij handleidingen vertaalt. Zijn vrouw is wetenschappelijk medewerker maar is nu ziek, en de prognose is slecht.

Zij besluit daarom als goede daad met een asielzoeker te trouwen, zodat “er iemand wat aan haar heeft”. De asielzoeker is een Algerijn, en trekt na het huwelijk, waarbij Beck getuige is, bij hen in – brengt zelfs de huwelijksnacht door in het bed van Beck en zijn ‘vrouw’, terwijl Beck in de woonkamer slaapt.

Tot zover klinkt het allemaal erg ongeloofwaardig, maar ook wel intrigerend. Je kunt je niet voorstellen dat zoiets gebeurt, maar wat nou als toch…? Maar de schrijftstijl sprak mij niet aan, langzaam en een beetje depressief. Beck is een ongelooflijk saaie man die zich volkomen uitwist om het anderen naar de zin te maken. Dit doet hij expres, die keuze heeft hij 10 jaar geleden gemaakt.

Afwisselend met het verhaal in het nu, is er het verhaal over de tijd die Beck en zijn vrouw in Eilat, Israël, doorbrachten. Regelmatig wordt de lezer verteld hoe Beck daar naar bordelen ging en er zich blijkbaar meer thuisvoelde dan bij zijn vrouw, die er ook toen al bedgenoten op na bleek te houden.

Elke keer als het verhaal zich weer op Eilat richtte, had ik geen zin meer om verder te lezen. Het boeide mij niet, terwijl het verhaal in het heden te ongeloofwaardig werd om het nog leuk te vinden.

2. Vals licht van Joost Zwagerman

Vals licht van Joost ZwagermanOok bij dit boek is het me niet gelukt tot de laatste bladzijde te lezen. Op bladzijde 134 (van de 305) had ik er echt genoeg van. Dit boek uit 1991 kon me niet genoeg boeien.

Het gaat over een student Nederlands in Amsterdam, die gefascineerd raakt door de prostitutie aldaar. Hij gaat regelmatig naar de hoeren, als een soort van observeerder. Hij ziet de verschillen tussen de hoeren, maar ook de overeenkomsten in hun handelingen.

Op een gegeven moment wordt hij verliefd op één van hen, een studente uit Nijmegen die er wat bij verdient, en ze beginnen een platonische verhouding. Maar is zij wel wie ze zegt dat ze is? Ze blijkt heel wat voor hem te verzwijgen.

In eerste instantie ging ik welwillend dit boek in en hoewel ik het niet bijster interessant vond, was ik bereid nog wat verder te lezen. Maar na meer dan 100 bladzijden keek ik eens hoeveel ik nog moest, en besloot dat ik geen zin meer had verder te lezen (ik lees tenslotte voor mijn plezier).

Het onderwerp was eerst nog wel nieuw en ik was enigszins geinteresseerd hoe het boek verder zou gaan, maar na een tijdje ontbrak mij de lust. Er zat geen spanning in het boek – in de zin van: er was niets geheimzinnigs/onduidelijks waarvan ik wilde weten hoe dat nu precies zat EN de personages waren niet interessant genoeg dat ik wilde zien hoe het hen verder zou vergaan. In tegendeel, ik vond de personages juist helemaal niet interessant, ze waren onplezierige mensen  met wie ik geen zin had een heel boek door te brengen.

3. Vader van Karl Ove Knausgård

Vader van Karl Ove Knausgård

Knausgård is een Noorse schrijver en dit is het eerste deel van zijn memoires (2010). Het eerste deel (bijna 200 bladzijden) gaat over het jonge leven van deze schrijver, als tiener in de jaren ’80. Dit was heel leuk om te lezen en krijgt zo 4 sterren van mij. Feestjes, meisjes, school, en een familie die steeds verder uit elkaar valt.

Het deed me denken aan Popular Music from Vittula van Mikael Miemi, een jongensleven in Finland, hoewel daar wel heel wat meer gebeurt dan in Vader.

Het tweede deel begon met de schrijver als getrouwde/samenwonende man wiens vrouw in verwachting is. Hij is nogal egoïstisch en wil weg, naar zijn schrijfwerkplaats (een paar straten verder) terwijl zijn vrouw hem juist nu nodig heeft. Dit gedeelte trok mij niet, vooral omdat er nogal wat bespiegelingen zijn over allerlei zaken die in hem opkomen. Ik vond dit taai om te lezen en ook niet zo interessant, of misschien was het contrast met het eerste deel te groot.

Ik had geen zin meer, en ben gestopt. Jammer, want het eerste deel was dus wél erg mooi.

Leg jij wel eens een boek weg dat niet meer boeit?

Advertisements

12 reacties op “Drie boeken die ik niet heb uitgelezen

  1. Als een boek bij nader inzien toch niet aanspreekt, als ik het niet begrijp of leuk vind leg ik het boek weg en lees ik het niet uit. Meestal heb ik dit al door bij het eerste hoofdstuk: een boek moet gelijk aanspreken, anders lees ik niet verder. Dan zijn er nog genoeg andere leuke boeken om te lezen.

    • Precies, Janita, dat vind ik dus ook. In mijn nog-te-lezen boekenkast (daar heb ik een apart, klein, kastje voor) staan nog zo’n 50 ongelezen boeken en dan heb ik het nog niet over de e-reader. Toch leg ik een boek niet heel gauw weg hoor. Meestal geef ik het een 100 bladzijden voor ik er evt. mee ophoud (ongeveer 1 op de 20-25 boeken). Alleen bij de Eerste Hoofdstukken op mijn blog stop ik na 2 of 3 hoofdstukken en besluit dan of ik het verder wil lezen.

  2. ‘Vader’ staat juist heel hoog op mijn verlanglijstje! jammer dat het je zo tegen viel. ik las dat het tweede deel van zijn memoir-serie in september uitkomt en eigenlijk wil ik dit boek lezen voordat dat uitkomt.

    nouja.
    ben je nu wel in een mooi boek bezig?

    • Kim, misschien vind jij dit boek wel erg mooi. Het eerste deel van dit boek vond ik echt heel goed leesbaar en leuk ook. Maar het tweede deel stond me meteen tegen en ik had geen geduld om me er verder doorheen te worstelen.

      Ik heb net Arranged uit, een chick-lit van de Canadese schrijfster Catherine McKenzie en ga nu beginnen in een boek van Tess Gerritsen. Ja, ik lees allerlei genres!

  3. Normaal gesproken lees ik boeken uit als ik eraan begin, maar ik heb één keer iets van Arnon Grunberg geprobeerd en die heb ik ook na 50 bladzijden weggelegd, ik kwam daar echt niet doorheen? Het gebeurt dus wel eens dat ik een boek weg leg.

    • Hmm, die Grunberg ligt ons blijkbaar niet zo, Roxanne!

      Ik vind dat dat mag, hoor, een boek wegleggen. Ik doe het niet zo vaak – deze in het blogartikel heb ik sinds Januari of nog daarvoor “opgespaard” voor het blogartikel dus het waren geen boeken die ik vlak achter elkaar niet heb uitgelezen.

  4. Ik heb net een boek aan de kant geschoven: Mysterium van Monali en Sorti. Toch ook pas na een bladzijde of 200. Want ik geef een boek altijd ruim de tijd en moet soms wennen aan de auteur. Maar als ik me erop betrap dat ik denk “Goh, het kan me eigenlijk niet schelen hoe het afloopt”, dan is het meteen gedaan!

    • Theetante, ik heb ook eens een boek van Monaldi en Sorti aan de kant gelegd. Wel een stuk eerder dan jij. Ik ben erachter dat dat soort boeken me gewoon te weinig interesseren.

      Inderdaad, als het je niet kan schelen hoe het afloopt, waarom zou je dan nog verder lezen? Ik heb ook wel eens een boek dat ik eigenlijk helemaal niet leuk vind maar waarvan ik tóch wil weten hoe het afloopt. Dan lees ik toch maar weer door.

  5. Ik heb het zo moeilijk om een boek niet uit te lezen, ik denk dan altijd: straks staat het hier ongelezen in de kast, en dan zal ik er toch weer opnieuw willen aan beginnen, dus beter even doorbijten… Alleen als ik er echt niets van begrijp of weet waarover het gaat, dan zal ik ermee stoppen. Bv. Ulysses van James Joyce… na 150 bladzijden had ik nog altijd geen flauw idee waar het over ging.

    • Nadine, bij mij komen slechte (of moet ik zeggen “minder goede”) boeken niet meer in de boekenkast te staan. Zij komen op een stapel (op zolder) van weg te geven boeken. Die geef ik (dus) weg aan vrienden, familie, tweedehands boekenmarkten, ruilmiddagen, enz. Op die stapel liggen overigens niet alleen slechte boeken hoor, maar ook boeken die ik wl leuk vond maar niet per s wil bewaren.

      Ik heb nu zoveel boeken dat de kastruimte beperkt is, dus de mindere boeken krijgen er geen plaatsje.

  6. Onlangs had iemand me “de vier maaltijden” van Shalev aangeraden, maar ik ben toch bijna halfweg gestopt. Ik vond dat er geen tempo inzat, en er werden teveel dingen herhaald.
    Ik heb een boekenruilrek opgericht voor mensen die zelf niet graag een groot boekenrek hebben. Dus als je niet te ver van Lokeren woont kan je eens langskomen. Of misschien moet je er zelf één oprichten.
    We hebben een aanvraag gedaan in de bib of het daar mag staan, naar analogie met het rek in de bib in Sint-Niklaas.

    • Kruidje, ik woon in Nederland, vlak bij Utrecht, dus niet zo dicht bij Lokeren. Maar hier hebben we een aantal Boekspots, boekenkasten waar mensen boeken heen kunnen brengen en mee kunnen nemen. Er staat er bijv. één in het theater hier en in een wijkcentrum, geloof ik. Eergisteren heb ik zelf nog een boek van huis meegenomen (De asielzoeker) toen ik naar het theater ging (voor een film). Ik zag er echter niets leuk bijstaan om mee terug naar huis te nemen, maar ik heb ook eigenlijk wel genoeg te lezen.

      Leuk dat je zelf een boekenruilrek heb opgericht! Ik hoop dat het succesvol zal zijn. Het is zo leuk als je met mensen kunt ruilen!

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s