Het graf van de voddenraper van Bart Vercauteren

Het graf van de voddenraper van Bart VercauterenDit boek las ik voor de Academica Literatuurprijs waarvoor ik alle shortlisted boeken wilde lezen. Drie had ik er al uit: Levi Andreas, De val van Hippocrates en Ik ontmoette een man. Of ik de laatste, Bonita Avenue nog ga lezen, hangt een beetje van mijn bibliotheek af: opeens is het boek razend populair en moest ik reserveren.

Het graf van de voddenraper: Waar het over gaat

Het is de jaren 1980 en René is al jaren grafdelver in het Belgische plaatsje Mortsel. Als een bekende, de voddenraper, overlijdt, delft hij ook voor hem een graf. René heeft de pensioenleeftijd bereikt en dit is het laatste graf dat hij graaft.

René is nooit over het bombardement van 1943 heengekomen: vele dorpelingen, waaronder zijn tweejarig zoontje, zijn daarbij om het leven gekomen. Hij heeft zijn ambities nooit meer willen waarmaken en heeft nooit weer opnieuw willen beginnen.

Hij raakt tijdens het graven van het graf in gesprek met de bijna volwassen zoon van de voddenraper, Gert, die hem doet denken aan zijn eigen zoontje, Bertje. Samen halen ze herinneringen op aan de voddenraper, die René bewondert, omdat hij na vele tegenslagen wél opnieuw begonnen is en in tegenstelling tot René niet bij de pakken is neer gaan zitten.

Uit zijn gesprekken met Gert en uit zijn eigen overpeinzingen wordt nog veel méér duidelijk over het bombardement van 1943 en de tijd ervóór en erna. De enige ambitie die René nog heeft, komt uiteindelijk toch nog uit.

Het graf van de voddenraper: Wat ik ervan vond

Een kort boekje met een saaie kaft. Het beloofde niet veel goeds, maar binnenin vond ik een klein juweeltje. Het verhaal van de grafdelver wordt in simpele bewoordingen heel beschrijvend weergegeven. Af en toe komt er wat emotie om de hoek, maar het is vooral aan de lezer om de emoties van René te voelen en te begrijpen.

Dat het een Belgisch verhaal is komt vooral in de dialogen naar voren. Zegt de moeder bij het aan tafel gaan tegen het zoontje: “Kunt ge niet eerst uw handen wassen?” Dit maakte het verhaal echter (meer wáár) en het gaf mij een soort van Bartje gevoel: het idee van een kleine gemeenschap waar men vooral naar binnenkijkt (naar de eigen mensen en niet naar de omringende steden). Het vergrootte ook het idee dat dit verhaal zich afspeelde in een bepaalde plaats en niet zomaar ergens.

Aan het begin van het verhaal dacht ik dat ik alles al wist over de grafdelver en vermoedde dat de rest van het boekje de saaie filosofische mijmeringen van deze man zou bevatten. Dat bleek niet het geval. Hoe meer René nadenkt over het verleden, hoe meer ik ontdekte dat er toch heel wat was gebeurd in het leven van de grafdelver.

Het verhaal is eigenlijk nogal treurig, maar zo leest het niet. Het is vooral heel mooi.

Mijn waardering: 5/5

Kandidaat voor de Academica Debutantenprijs: 8.5/10 wat mij betreft

Ik las dit boek: omdat het genomineerd is op de shortlist van de Academica Literatuurprijs

Dit boek heb ik: geleend uit de bibliotheek

Aanrader: Jazeker. Het is geen spannend verhaal, er gebeurt weinig in het heden, maar des te meer in het verleden. Vooral een aanrader als je van goed geschreven boeken houdt.

10 reacties op “Het graf van de voddenraper van Bart Vercauteren

  1. Ik heb de auteur even opgezocht, en hij blijkt nog een boek geschreven te hebben dat me ook wel wat lijkt: Een ziel van glas. Weeral twee bij op het lijstje….

    • Oh leuk, dat had ik nog niet gezien, Nadine. Geen wonder ook, want het “voddenraper” boek is zijn debuut???? Ik kan het door jou genoemde boek niet vinden op bol.com. Misschien alleen in Belgie verkrijgbaar? Nee, dat zou toch vreemd zijn.

    • Dank je, Jannie. Een ziel van glas is dus het tweede boek!

      Ik denk dat ik Voddenraper ook de hoofdprijs geef – maar nog even terugdenken naar de andere boeken – ik vond ze een stuk beter dan de shortlist van vorig jaar.

  2. Helemaal met je eens. Ik koos uiteindelijk voor Blinde wereld (Ellen Heijmerkx).

    En twee jaar geleden was het moeilijk kiezen tussen Sneeuweieren (Ricus van de Coevering), Hemelsleutels (Tania Heimans) en het Vlaamse Zeewater is zout, zeggen ze (Simone Lenaerts).
    Ik ging voor de laatste, het werd Sneeuweieren. Maar gelukkig won Lenaerts toen de Vlaamse debuutprijs 2009. Ook zij heeft een tweede boek inmiddels: Spinnenverdriet. Misschien ga ik dat toch ook eens lezen.

    • Vorig jaar koos ik *De trein van half zeven. *Het jaar ervoor wist ik nog niet van het bestaan van de prijs. De boeken die jij noemt ken ik dan ook niet.

      Juist omdat er zoveel NLse boeken zijn waarvan ik nog nooit gehoord heb, ben ik een blog begonnen, en ben ik begonnen met het lezen voor de ALP. Zo weet ik in ieder geval ets van de Nederlandse literatuur!

      BTW Hoe kan ik me op jouw blog abboneren? Ziet er leuk uit, maar ik zag geen knop!

  3. Pingback: Het graf van de Voddenraper – Vercauteren « De Lezende Forens

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s