De leesclub van Renate Dorrestein

De leesclub van Renate DorresteinIk had mijn oog al een hele tijd op De leesclub (2010) maar vond het te prijzig voor het korte boekje (159 blz) dat het is. Gelukkig vond ik het in de bibliotheek.

De leesclub: Waar het over gaat

De leesclub is één lang betoog van één van de dames van een leesclub tegenover een rechter. De zitting van de rechtbank wordt gehouden aangezien de zeven dames van de leesclub ervan verdacht worden betrokken te zijn geweest bij de dood van een schrijver.

Het blijkt dat ze een literaire cruise geboekt hadden bij de schrijver Gideon de Wit, die al jaren in Schotland woonde.

De verteller doet het hele verhaal, waarbij zij soms onderbroken wordt door één van de andere dames. Deze onderbrekingen zijn altijd onderdeel van het verhaal: “Wat zit Tillie te roepen? O ja, ….”

Behalve het relaas van de onfortuinlijke dood van Gideon de Wit bevat het boekje ook nog voetnoten achterin het boek, die tesamen een reisgidsje vormen met nuttige informatie over Scotland. Ook bevat het een interview met de schrijfster (waarbij ik vermoed dat de schrijfster de vragen aan zichzelf gesteld heeft) en een aantal vragen die men in een leesclub zou kunnen bespreken over het boek.

Hierbij moet opgemerkt worden dat De leesclub vanuit marketing perspectieven een goede naam is (half lezend Nederland is lid van een leesclub, toch?) maar mijn eerder genoemde zin “Het relaas van de onfortuinlijke dood van Gideon de Wit” zou niet alleen de lading veel beter dekken, het is een stukken interessantere titel.

De leesclub: Wat ik ervan vond

Eén van de dames van de boekgrrls, een online leesclub (!) waar ik lid van ben, heeft dit boekje op een bepaald moment aan de kant gesmeten. Gelukkig is het bij mij niet zover gekomen, maar ik heb wel een idee op welk moment dat was.

Ik vond de manier van vertellen leuk. De verteller is humoristisch, weet heel goed om te gaan met de (veronderstelde) vooroordelen van de rechter en vertelt het verhaal zoals het was. Er wordt niets mooier of slechter gemaakt (voor zover de lezer dat kan beoordelen).

Het begon helemaal leuk, met inzichten over leesclubs (merendeel vrouwen van over de 50), lezers (voor lezen heb je altijd tijd, je moet het gewoon maken), schrijvers, enz.

De reis naar Schotland zelf werd uitgebreid besproken terwijl deze eigenlijk niet zo interessant was – maar vanwege de manier waarop het verteld werd, werd het toch leuk.

Het gedeelte waar het gezelschap een tijdje op een bepaald eiland verblijft vond ik minder leuk, ook omdat het verhaal er niet positiever op wordt. Ik kan begrijpen dat sommige lezers op een gegeven moment genoeg hebben gehad, maar zelf vond ik het prima om door te lezen.

Het was grappig hoe de verteller er op let naar wie de rechter kijkt. Bijv. als ze het over Barbara heeft, zegt ze (tegen de rechter), “Nee, dat is Leonie. Barbara is die daar met dat ….” De rechter kan blijkbaar niet onthouden wie wie is, en ik eerlijk gezegd ook niet helemaal. Het idee hierachter was misschien dat oudere dames inwisselbaar zijn in het oog van de jongere generatie (de rechter), maar of het ook de bedoeling was dat de lezer het niet meer wist, vraag ik me af.

Het interview met de schrijfster zelf vond ik leuk en interessant. Ze vertelt hoe ze op het idee van dit boek is gekomen, oftewel de achtergrond van het boekje. En dat is altijd leuk, toch?

Mijn waardering: 4/5

Ik las dit boek: omdat Renate Dorrestein één van mijn favoriete Nederlandse schrijvers is. Ik heb 7 boeken van haar in de kast staan. Alleen van W. F. Hermans, Marian Keyes en Ben Elton heb ik (iets) méér boeken.

Dit boek heb ik: geleend uit de bibliotheek

Aanrader: Tja, als je tegen een stootje kunt. En het verhaal niet per sé op z’n allerbest hoeft af te lopen.

Toegift: Op http://www.renatedorrestein.nl kan je lid worden van de leesclub van Renate!

Extra: Lees mijn recensie van Noorderzon van Renate Dorrestein

Advertenties

2 reacties op “De leesclub van Renate Dorrestein

  1. Ik had laatst een gesprek met Renate Dorrestein gezien in Kunststof TV, waar ze over dit boekje sprak en daardoor had ik al zin gekregen om het te lezen. Jouw recensie heeft me nog meer zin gegeven! Het is trouwens al lang geleden dat ik nog iets van haar gelezen heb.

    • Het is best een aardig boekje, Nadine, hoewel niet het beste dat ze geschreven heeft. Ik vind haar beste nog steeds Het Hemelse gerecht. Ook heen dikke pil maar heel mooi. Eigenlijk wel enigszins te vergelijken, nu ik erover nadenk: gaat over twee vrouwen (zussen geloof ik), die met een man samenwonen war het (ook) niet zo goed mee af gaat lopen.

Laat hier je reactie achter.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s