Eerste Hoofdstukken – 33. Vleugels van Claire Corbett

Eerste Hoofdstukken


Eerste Hoofdstukken is een serie op De Boekblogger waarin ik het eerste hoofdstuk van een boek lees (meestal als voorpublicatie van een nieuw te verschijnen boek of een pasverschenen boek) en mijn mening geef: doorlezen of wegleggen?

Ik nam een voorpublicatie van dit boek mee op Manuscripta want ik was op Twitter zoveel tweets over dit boek tegengekomen (voornamelijk van de uitgever, dat wel), dat ik nu wel eens voor mezelf wilde zien of het wat was.

Caveat: Wees héél voorzichtig nu! Eerste hoofdstukken kunnen fantastisch zijn, terwijl de rest van het boek tegenvalt. Omgekeerd kun je wel stellen dat als het eerste hoofdstuk al niet veel soeps is, de rest dat waarschijnlijk ook niet is.


Het boek

Vleugels van Claire CorbettBoek: Vleugels van Claire Corbett
Genre: Fantasy,  Science Fiction
Bladzijden: 470
Uitgeverij: Signatuur
Publicatie Datum: Augustus 2012

Cover: Mooie kleuren maar wel een beetje kinderachtig. En na het lezen van de eerste hoofdstukken, heb ik het idee dat een wat stoerdere cover de lading beter zou dekken. Deze cover is vrouwelijk, het verhaal eerder mannelijk(?)

Op de website

Website uitgevers: “Peri breekt los van een jeugd vol ontberingen en komt naar de stad, vastbesloten om letterlijk boven haar verleden uit te stijgen, zich vleugels aan te meten en zich te voegen bij de elite. Om die ambitie waar te kunnen maken, moet ze een hoge prijs betalen. Haar keuze om met het jongetje waar ze als nanny voor zorgt te vluchten, is daarom des te opmerkelijker, want het voert haar ver weg van haar leven vol privileges.

Aan Zeke Fowler, een vleugelloze privédetective, de ondankbare taak om voor de steenrijke ouders Peri op te sporen en hun zoontje terug te halen.

De wereld in Vleugels is een wereld waarin de oeroude droom van de mens om te kunnen vliegen werkelijkheid is geworden, dankzij de wetenschap en genetische manipulatie – en geld, veel geld. De wereld is verdeeld in vliegers en niet-vliegers en het gat tussen de twee groepen wordt groter naarmate de vliegers zich in alle opzichten willen onderscheiden van degenen zonder vleugels.

Voel de vreugde, de angst en de pure inspanning van het vliegen – langs duizelingwekkende wolkenkrabbers, door wilde stormen en overweldigende natuur – in deze prachtige, uitdagende en uiterst fantasievolle debuutroman.”

Mijn indruk

Mijn indruk is gebaseerd op het eerste hoofdstuk en mag daarom niet worden geciteerd als betreffende het hele boek.

Bij het lezen van de beschrijving (zie hierboven) weet ik niet of dit nu een puur Fantasy verhaal is of een Science Fiction verhaal over de toekomst. Eigenlijk valt SF ook onder Fantasy maar het scheelt voor mij nogal of het echt waar zou kunnen zijn, dat vind ik namelijk een stuk leuker.

Het begint met de privé-detective Zeke Fowler, die vertelt (aan de lezer) over een opdracht die hij heeft aangenomen. Hij moet op zoek naar een klein jongetje dat waarschijnlijk door zijn nanny is ontvoerd. Daarvoor moet hij eerst naar de ouders, die op een moeilijk toegankelijke klif wonen. Zij kunnen er zelf vliegend heen, want ze zijn rijk genoeg voor vleugels. Zeke moet met een oud, eng kabelbaantje omhoog.

Hij beschrijft het huis, met een balkon zonder hekken, omdat mensen met vleugels toch de afgrond niet in zullen vallen. Ook hebben ze een nieuw speeltje, een klein leeuwtje, dat genetisch bijna hetzelfde is als een echte leeuw, maar dan veel kleiner.

De vader van het jongetje neemt hem bij het afscheid nog even apart. Het kan zijn dat de nanny boos is omdat ze verliefd is op hem, de vader, en hij niets van haar wil weten. Zeke draait het om:

‘Bedoelt u dat u met haar hebt gerotzooid en dat zij dacht dat het meer voorstelde?’ vroeg ik. ‘En dat ze nu wraak neemt?’

Oordeel

Doorlezen!Het klinkt meer als een echte toekomstroman dan een Fantasyverhaal dat nooit echt zou kunnen gebeuren. Dat vind ik dus leuk. De auto praat, vindt zijn eigen weg door het verkeer, mooi. Toch is het allemaal wel erg onwaarschijnlijk. En of het idee van vleugels helemaal goed uitgewerkt is, weet ik nog niet, want het is natuurlijk niet alleen maar handig om vleugels te hebben. Ga maar eens op je rug liggen, bijvoorbeeld. En bij vogels zijn de vleugels wat bij ons de armen zijn. Dus hebben deze mensen een extra paar ledematen, kan je bijna stellen. Over dit element van het verhaal twijfel ik.

Aan de andere kant is Zeke Fowler een stoere detective die het allemaal wel eens zal oplossen. Zijn verhaal associeert niet echt met naakte engeltjes in het blauw (de cover), maar eerder met een wat duistere wereld waar het er hard aan toegaat. Hij schrijft ook best wel stoer, wat ook heel goed in een mannenboek zou passen. Toch is dit niet per sé een vrouwen- of mannenboek. Of Zeke de rest van het verhaal ook vertelt weet ik niet.

 Ik lees door!

Wat zeg jij? Doorlezen of wegleggen?

Laat een reactie achter met je keuze.

About these ads

4 reacties op “Eerste Hoofdstukken – 33. Vleugels van Claire Corbett

Wil je iets zeggen? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s