Het laatste oudejaar van de mensheid van Niccolò Ammaniti

Het laatste oudejaar van de mensheid van Niccolò AmmanitiGelukkig Nieuwjaar!

Dit boek heb ik in 2010 gekocht en gelezen, maar vanwege Oud & Nieuw leek het me leuk het boek nogeens te lezen, temeer daar het in mijn beste boeken top-10 belandde.

Het laatste oudejaar van de mensheid: Waar het over gaat

In dit dunne boekje worden de belevenissen van een groot aantal mensen beschreven. Het boek loopt van 19.00 uur op oudejaarsavond tot aan 07.00 uur de volgende dag, hoewel het merendeel van het verhaal zich vóór twaalf uur s’nachts afspeelt.

De locatie van het verhaal is een luxe woonpark met twee appartementgebouwen. Hier wonen o.a. een jongetje met een opa die het nodige van oorlogvoering weet, een rijke gravin die een exclusief feestje heeft georganiseerd waarbij ook haar favoriete gigolo niet mag ontbreken.

Verder een new-age vrouw die grootste plannen heeft met een jongeman, een vrouw die vlak voor het feestje dat zij organiseert bij haar thuis, ontdekt dat haar vriend overspel heeft gepleegd met haar beste vriendin, en een advocaat die een dominatrix heeft uitgenodigd.

Van buiten het woonpark verheugen een drietal inbrekers zich op de lege kantoren van de advocaat, heeft een dronken harpspeler het nogal moeilijk en heeft een groep voetbalhooligans ook wel zin in een feestje.

Het verhaal verloopt van 19.00 uur tot 12 uur s’nachts in tijdbrokken van een paar minuten waarbij we telkens weer één van de hoofdpersonen volgen. Soms zijn die stukjes slechts enkele zinnen lang en soms enkele bladzijden. Het is duidelijk dat we toewerken naar middernacht, waar we iets spectaculairs kunnen verwachten.

Het laatste oudejaar van de mensheid: Wat ik ervan vond

Dat het boek over zoveel verschillende mensen ging, was in dit geval geen probleem. Meestal vind ik het lastig om bij te houden hoe A zich ook alweer tot B verhoudt en of het nu C of D was die in Amerika had gestudeerd, enz. In dit boek zijn de individuele hoofdpersonen elk in een (redelijk) unieke omgeving of gezelschap en hebben (redelijk) unieke oudejaarsplannen, zodat het toch eenvoudig was ze uitelkaar te houden.

Er schenen weinig normale mensen in de gebouwen te wonen hoewel ze ook weer niet zo vreemd waren dat het ongeloofwaardig werd. Het ongeloofwaardige zat hem meer in de combinatie van al deze mensen: dat er zoveel mensen zich op een aparte manier voorbereidden op nieuwjaar was wat overdreven, maar het maakte het boek ook komisch.

Hoewel ik deze keer (in de herlezing) wist wat ik verwachten kon, bleef het toch een heel leuk boek om te lezen. Ook geschikt als het geen oudjaar is.

Mijn waardering: 5/5

Ik las dit boek: omdat het oudejaarsdag was en het boek heel geschikt is om in een dag uit te lezen.

Oorspronkelijk uitgegeven in: 1998 (in het Italiaans)

Aantal bladzijden: 143

Aanrader? Je moet wel tegen een beetje expliciete sex kunnen. Niet altijd van goede smaak getuigend, maar steeds functioneel! En tegen niet-functioneel geweld. Ik denk dat het een heleboel mensen niet zal aanspreken maar als je Laat het feest beginnen van dezelfde schrijver gelezen hebt en leuk vond, dan zal het met het lezen van dit boek ook wel goedkomen.

Extra: Lees ook mijn recensie van Jij en Ik.

About these ads

Eén reactie op “Het laatste oudejaar van de mensheid van Niccolò Ammaniti

Wil je iets zeggen? Leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s